Perdeleme ve deşeleme üzerine…
Her ikisi de insanın fıtri özellikleri arasında. Beşeri varlık isterse sırf kendi kişiliğini ilgilendirsin, ya da toplumun hak ve hukukunu gözetici pozisyondaki görev ve sorumluluklarını taşırken olsun, bilerek ya da bilmeyerek yaptığı hatalarını hatta suçlarını perdelemek ister…
Bu istek, hatalarının utanç vericiliğinden olabileceği kadar, kişinin o anki pozisyonunu ikinci kez yakalama fırsatını yok edeceği endişesinden de alevlenebilir…
Deşelemeyse, özellikle siyaset arenasında pek göregelip normalden addettiğimiz bir ahlak normudur. Koltuk kapısında sıralanmış müsabıkların, birbirlerinin geçmişteki perdelenmiş hatalarını gündeme getiren rakiplerince saf dışı edilmesinde kullanılan, ahlaki bir sükut realitesidir…
İnsanoğlu, utopik Robenson adasında tek başına yaşamıyor. Bilakis, geniş vasi topraklar üzerinde kurduğu devletçiklerinde işbölümü esasına göre topluca yaşadığından, fıtratındaki “perdeleme-deşeleme”ye ayarlanmış davranış kalıplarını kullanmazlık etmiyor, edemiyor…
Medya da aslında bir Robenson medyası olmadığı için, sermaye sahibi ve politikacılar gibi mesleğini uygularken perdeleme-deşeleme kulvarının dışına çıkmamaya azami dikkat gösteriyor… Zamanın kalıpları bu norma göre dökülmüş…
Genel düstur olarak medyanın bir kısmı iktidarın yanlışlarını ve hatalarını örtülerken, diğer kısmı da bunları deşeleyip tasvipkarı olduğu politikacıyı yüceltmeye çabalıyor…
Devirler ve iktidarlar ve dahi gazetelerle gazeteciler isimleri itibarıyle değişseler de, usul ve erkan değişmiyor…
Xxxxxxx
Eski Türkiye’de devlet eline bakan hasta vatandaşlar doktora ve ilaca ulaşırken bin bir türlü zahmet, sıkıntı ve kahırlarla boğuşuyordu. Yeni Türkiye’nin yeni iktidarı, bunları haylice törpüledi. Eczaneleri halka açtı, doktora ulaşmak kolaylaştı… Tabii her yiğidin yoğurt yemesi gibi, bu değişimlerin de kendi çapına göre vatandaşı dişleyip ısırması olacaktı…
Basının bir kısmı yeni Türkiye’deki bu yenilikleri dile getirirken, eskiyi acımasızca lanetliyor. Bir kısmı da methü senada sınırı belirsiz bir üslupla yeni iktidarın, halkın eti budu üzerindeki diş izlerini mümkün olduğu kadar perdelemeye çalışacaktı, çalışıyor…
Bu itibarla eskiye nisbet Yeni Türkiye’nin sağlık sıhhat karnesinde hep eczanelerin halka açıldığının, hastaların da istediği hastanenin doktoruna bir telefonla erişebildiğinin dillendirilmesinden öteye gitmedi, gidemedi, götürülmedi…
Xxxxxxxx
Bize kalırsa şöyle tanıtırız kendimizi Ne sağcılık ne de solculuk gibi, ne perdeciyiz ne de deşelemeci…
Bilmediğimizi öğrenmek istiyoruz. Bilemeyişimizin sebebi de, ilgili hükümetin para ve sağlık işlerini yürüten post sahiplerinin perdeciliğinden. Onlar halkın anlayabileceği gibi izah etmediklerinden ve bu izahnameleri de;
Eczanelerle hastanelerin duvarlarına raptettirmediklerinden, hiç kimse neyin ne olduğunu bilmiyor. Mesela;
Reçete katılım payı nedir, bu harç niye konulmuştur ve ölçüsü biçisi nedir, kırtasiye giderlerine iştirak mı? gibi…
Bir örnek mesela…
Reçete no: 1B4YW7R E Reçete no: FIIHYJ
Toplam tutar: 406,51 Eczacı iskontosu 10,18
İlaç katılım payı: 70,01 Reçete katılım payı : 13,00
Hastanın eczaneye ödemesi gereken: 97,53
Xxxxxxx
Güvenlikli bir vatandaş, devletinin güvenlikli bir sağlık kurumuna giderek doktora muayene olduğunda reçete edilen ilaçları alacak ve bir mikdar para ödeyecek. Ödediği bu para ilaç bedelinin yüzde yirmi beşi..
Örtücülerin bu gerçeği perdelemek için sağlık hizmetlerinin bedavalaştırılarak sosyalleştirildiğini söylemeleri, ayıp ve günah.
Çünkü yalan…
Deşeleyicilerin de, “Hükümet, vatandaşlarını sağlık alanında soyuyor” yaygarasından bir fayda umması da, ayıp ve günah olup, daha ötelerinde de,
Ahlaksızlık…
Sahi, nedir bu reçete katılım payı adı altında salınan deli dumrul haraciyesi?
