Bayram dedikleri...
O da geldi geçti...
Sayılı günler, tıpkı seneler ve yüzyıllar gibi bir varmış bir yokmuş...
Kabineye giriyorsunuz, geride bıraktığınız bir avuç pislik. Değer mi bunca kavga gürültü ve koşuşmaya...
Lakin karşılığı da bu olmalı ki, sulh ve salah sanki düşmanımız, zira, bu kalıntıya mani olmuyor, olamıyor...
Pisliğimizi, değermiş gibi kutsuyoruz...
¥
Bu ramazan içinde bir arkadaşımın tekil davetlisi olarak ikimiz birlikte baş başa yediğimiz bir akşam yemeği müstesna, iftar adı verilen hiçbir açık ya da toplu özel davetlere katılmadım...
Bizim gazete akit’in, bir zamanlar birlikte çalıştığı ve halen de gazetede çalışan arkadaşlarına has tertip ettiği özel iftar yemeğine niyetlenmeme rağmen, aniden misafir baskınına uğradığımdan katılamadım. Bu vesileyle eski dostlarımla birkaç kelamlık selam sohbet fırsatını kaçırdığıma gerçekten yanarım...
¥
Anarşizmde düzenli yönetime ve toplum hayatının kurallarla düzenlenmesine yer yoktur. Egemenlik bilek gücündedir...
Kurallı disiplinli cemiyetlerdeyse hayat, işbölümü esasına göre sürüp gider. Halk iki gruba ayrılmıştır, yönetenler ve yönetilenler...
Türkiye’mize baktığımızda yönetici taifesinin en kabaca ikibinlik bir gruptan ibaretmiş gibi görürüz. Merkezi yönetim ve taşra unsurları, yasama ve yargı, hepsi bu kadar. Yönetilenler ise, sözde olmak üzere kitabiyata göre, seksen milyonluk bir kitle...
Dağdaki cahil çoban ile şeytani ilimler tahsil etmiş çifte diplomalıların nerede görülmüştür, hak hukuk ayırgaçlığında kafatası eşitliği...
Bu iki grup karşılıklı çıkar çelişkisi içerisinde yaşayıp giderken, yönetilenlerin beyaz azınlığı, şeytana kullukta kimseye pabuç bırakmaz...
İkibinlik yönetici azınlık, dibi delik bütçeye yama olsun diye cep telefonlarında kredi kartlı taksitli satışlara son vermişti. Dağdaki cahil çoban aklı işte, kafa kapasitesi o kadarcıktı...
Seksen milyonluk kitlenin beyaz azınlığı ise, hemen duruma vaziyette gecikmedi. Taksitli telefon satışlarında araç olarak kullanılan kredi kartı yerine hizmet faturasının ikamesiyle eski hamamdaki yeni taslı israfat yolunu açık tutmayı başardı...
¥
Oruç tutan aileler, iftar sofrasının başında toplandıkları an, Halik-i Zülcelal’e en yakın oldukları andır. Bu yakınlıktan istifadeyle açarlar avuçlarını, isteklerini iletirler Yaradan’larına...
Sofralarına bazen yakınlarını davet ederler, zaman olur çat kapı, akraba-i talukattan ya da yakın komşularından tanrı misafirleri sökün etmiştir. Eldeki imkanın çapına göre sofralar birazcık genişletilir.
Harcamalar, ev sahibinin kendine özel maaş veya ücret tabanlı kesesinden ödenir...
Buna derler, su katılmamış has iftar....
¥
Her halin, gerçekliğini ortaya seren zıddıyla karşıtlığı vardır, sulandırılmış iftar ziyafetleri gibi...
Siyasetin finansörleri, bunlarla selam sabah ilişkisi içindeki siyasiler, dernekler, şirketler, isimleri anılarak gündeme gelmek isteyenler, bir taşla, hem dünya ve hem de cennet kuşlarını birlikte vurmak isteyen deftere tabi vergi mükellefleri, şaşaalı ramazan ziyafetleri tertip ederler...
Dansinglerde, birahanelerde, muhtemeldir ki kongre salonlarında veya şuralarda buralarda...
Sulandırılmış iftar ziyafetlerinde yenilir içilir, siyaseten olduğu gibi ticareten de iş bağlantıları kurulur ve masrafları üç defterin birindeki gider hesabına kaydedildiğinde bu yük yoksul milletin sırtına yüklenmiş olur ki, bu türden kepazeliklerde, Yüce Yaradan araç olarak kullanılır...
Allah’ı Allah ile aldatmak da (haşa), buna denilir...
¥
Bayram dediğimiz, o da geldi geçti, kıyamete de, bu gel gitler hep devam edecek. Bu süre boyunca kavgalar gürültüler, sövüp saymalar, kamu kesesinden abad olunmalar, zahiren de olsa kesintisiz sürüp gidecek ve neticesi,
Has bedenimizin kendi üretimi olmasına rağmen, elimize almaktan iğrenerek çekineceğimiz bir avuçluk kazurat...
Değer mi?
Değer ki, tezekten terazinin boktan oluyor kefesi...
