Tanzim, sadece pazarlamada mı?
İstiklal Savaşı sonrası tarım ve imalat sanayi ile ticari hayat bütünüyle hareketten kesilmiş. Yeniden canlandırılması için asker sivil ayırmaksızın bürokrasi, kurulacak şirketlerde paydaşlığa zorlanmış. Bizim nesil, milletin hep birlikte sermayesine iştirak ettiği kamu şirketlerinin gölgesinde büyüdü..
Sonra gelen sözde demokratlar, bizleri besleyip giydirerek büyüten bu şirketleri kamunun elinden alarak yerli yabancı ayırmadan özel sektöre sattılar. Yeni nesil kahvaltılıklarından tencere aşına kadar yabancı toprakların mahsulüyle büyüdü. Ve halen de büyümekte, büyütülmekte..
•
TARIM AŞ, birkaç gün oluyor Türk-İş ile toplu sözleşmelerini imzalamış. Bu şirket, bir kamu şirketidir. Bursa Belediyesi tarafından kurulmuş. Hani şu, kamu sermayesi dediğimiz devlet şirketleri, elini ayağını pazardan geri çekecekti. Haftalardır üzerinde istismar denemeleri yapıla gelen HALK EKMEK nenin nesi oluyordu. Bu da bir kamu şirketi değil mi? Belediyelerin hemen hepsinin spor adı altında birer de futbol şirketleri mevcut. İstanbul Belediyesi çorbacı dükkanı bile işletiyor. Nerede kaldı pazardan el ayak çekilmesi? Anlaşılan o ki, devlet, devletliğini yapmalı ve ekonominin aktif bir unsuru olmalı.
Bir Türkiyeli için tenceresinde Latin Amerika fasulyesini kaynatmak, sofrasına getirip kemali afiyetle kaşıklamak, utanç verici bir ayıptır..
•
Devlet Başkanları, gıda maddelerindeki ölçüsüz fiyat artışlarından sıkıntılı ki, uzmanlardan mürekkep bir inceleme heyeti kurup vazifeye çıkardı. Pazarcı tezgahından başlayıp, toptancının fiyatına gelenler, bunların, kabahatı kabzedicilere attıklarını görünce, heyet ne yapacağını şaşıracak. Neticede, tarlada ter dökenler suçlu çıkacak..
•
Geçtiğimiz yıl toprak için, var yılı oldu. Allah, domates sektörüne verdi de verdi. Karacabey, Kemalpaşa domates üreticileri her yıl yapıldığı gibi bu yıl da salça fabrikatörleriyle mevsim başında satış anlaşması yaptılar. Elli kuruş..
Mal bol olunca fabrikatörler domatese geldiklerinde sözlerinden döndüler. “Otuz kuruşa verirsen alırız, olmazsa sen bilirsin”!
Salçaya “helal damgasını “ vuran sertifikacılar hiç düşündüler mi, üretimde çocuk emeğinin kullanılıp kullanılmadığını?..
Köylü kıvranmaya başlayınca Belediye şirketi Tarım AŞ’nin Şekerci kolu yardıma koştu ve köylünün domatesini elli kuruştan toplayıp götürdü. Ve köylü bayram etti. Bu hal, devletin, sıkışan vatandaşın yardımına koşmasıdır.
•
Yapılması gereken iş, devletçiliğe geri dönmek. Devlet olarak belediyeler de dahil hep birlikte üretim alanlarında doğrudan var olarak, hasadını yaptığı veya satın aldıklarıyla kendi bölgelerini TANZİMLEMEK..
“Halk Ekmek”, adıyla sanıyla. Şekli şemali ve ticari ruhuyla, bal gibi bir devletçilik örneğidir. Geçen gün ekmekçiler kahyası, ekmekçi odasının tespit ettiği fiyatın altında hamur karıp ekmek satan korsanlara bas bas bağırıyordu. Demek ki sivil fırıncılara da serbesttir, Türkiye’nin demokratik piyasası.
Şurasını önemle belirtelim. Devletçilik başkadır, komünizm başkadır…
Amma, beri yanda şu da var, hem de tehlike olarak. TANZİM amaçlı kamu bankanız üç beş kuruşluk tarım kredisini ödeyemeyen köylünün traktörüne el koyarken, kredi borcunu ödememiş veya ödeyememiş şarkıcı, oyuncu ve sanatçı Serdar Ortaç’a borcunu geri ödemesine kolaylık diye sekiz aylık bir ilave süre ikram ederse, bankamız görev zararlı olur veya gösterilir ve batar gider. Esasen, kamu şirketlerinin özelleştirilmesine gerekçe de idarecilerinin gizlenen ihanetleri değil miydi?
Açlık, yoksulluk ve pahalılık, siyasetle bürokrasinin ortak ihanetinin eseridir
Başka diyecek yok..
