Namaz ibadetinde dil meselesi…
Peygaberimizin nübüvvetine dek indirilen semavi dinler hep İslam imiş. Bu, hepimizce bilinen bir gerçek. Haliyle bütün insanlığa şamil…
Dindarlar, o demlerdeki geçerli dinlerini asli yapısından dışarı taşırıp, kendilerini tanrılaştırınca, Allah-ü Azimüşşan bir başka peygamber gönderip var olan dini biraz daha genişletiyor. Dönemin insan psikolojisi ve davranışlarına uygun ve niteliğinde yine İslam olan yenileştirilmiş yeni bir din gönderiyor…
Böylece İslamiyet, her seferinde bir sonraki evresine aktarılarak Peygamberimizle birlikte, Allah’ın indindeki tek ve son din haline geliyor...
Son peygamber Efendimize gelinceye dek hep böyle oluna gelinmiş…
•
Dinler, indirildiği topraklardan çevreye yayıldıkça, oraların insanları bunları kendi dillerine adapte ediyorlar. Mezhep farklılıklarına pek ellenmeksizin mesela, Ermeniler Ermeniceyle, Rumlar ve Slavlar İslamiyete itibar etmeyince, hristiyan olarak yine kendi dilleriyle tapınıyorlar.
Bu mantığa vurulduğunda, Türklerin de Türkçe tapınması lazım gelecektir…
Nitekim, Papa Eftim’ci Türk Ortodoksları elbet kalkıp da İspanyolca istavroz çıkaracak değillerdi. Kiliselerinde de Türkçe gidiyorlar…
•
İslam dinini Yüce Mevlamız Arap diliyle indirmiş. Müslümanlar dinlerini sırtlanıp Uzak Şark’lara, Avrupa’nın İberik Yarım adasına doğru yayılarak, kimi yerde kendilerine has devletlerini bile kurmuşlar…
Mesela, Endülüs Emevi devleti gibi. Allah Azze ve Celle, bu dili seçtiğini özellikle belirtmesinden midir bilmiyorum, Müslümanlar ibadetlerinde Arapçayı kullanıyorlar…
Atla deve değil, namazlarda dudaklardan dökülecek Arapça kelime yekunu cem’an bir sahifelik. Anlamını bilsen de bilmesen de, ezberinden seslendirildiğinde de, namaz ibadeti yerine getirilmiş oluyor…
•
Ne var ki, namaz dediğimiz hareket ya da iş, kullarının Sahib-i Azam’a hal arzı seanslarıdır. O’na şükranlık ifadesi olup, bütün namazlarda tek format da değil…
Bazı ibadetler var ki, mesela Cuma ve bayram namazları. Hatta bunlara cenaze namazlarını dahi katabiliriz…
Musallanın başına geçen imam efendiler, memleketimizin saygın ilim ve bilim adamları vefat eden kişinin özelliklerinden bahsederlerken, namazla dua etmeye gelen cemaate insanlığın güzelliklerinden bir seri tavsiyelerde bulunurlar…
Cuma namazlarında da böyledir. Üç beş dakikalık hutbe konferansında amaç, cemaatin yetkili kişiler tarafından çevredeki hal ve ahvalden haberdar edilmesidir. Yenilerde patlayan salgına karşı korunma tedbirleri, kuraklıkta su tasarrufunun önemi gibi. Zira camiler mekteptir mektep. Uyumayalım…
Bizim bol kepçe yaşayan düşüncesiz müsrif insanımıza hangi dilden anlatabileceksin bu önemli meseleleri…
Gayet tabiidir ki, Türkiye’de Türkçe, Yunanistan’da ise Rumca…
Arapçadan gitsen, ne imamını bulursun öğretici olarak, ne de cemaatin içinden anlayabileni?...
•
Haa, belki aramızda namazın da Türkçe kılınmasını, eda edilmesini isteyenler vardır. Olabilir…
Mademki Allah’a yaklaşıyor, içimizi döküyor ve şükranlığımızı ifade ediyoruz. Niye kendi dilleriyle tanrılarına yaklaşamasınlardı?...
Meşreb-i Kalenderanın Vezneciler’de camileri vardır da, modern Atatürkçülerin de, Kemalist Türk Müslümanlarına has bir tapınakları niye olmasın, olamasındı?...
