Gıda ve terör…
Gıdada terör daha doğrusu terörizm, 27 Mayıs kışla ayaklanmasının eseri olmalı. Kapitalizmin getirdiği şirketleşme hareketiyle başlamıştır, terör..
Şahidi olduğumuz yetmiş yılın gerilerinde kalan gıdada ahlaksızlık, fırınların fırsat buldukça vezninden çalma, somunları tam pişirmeden satışa sunma biçiminde yapılırdı. Halen de kimi tezgâhlarda devam ettirildiği gibi, semt pazarlarında ezilmiş, çürük çarık meyve ve sebzeleri el çabukluğuyla kese kâğıtların altına koyup üzerleri de sağlam ve güzelleriyle örtülenirdi.
Bugün ise ahlaksızlık, fabrikasyon usulü, seri üretim esnasında gıda maddelerinin karakteri üzerindeki oynamalarla yapılmakta…
Bunların arasındaki en derin ve yaygın olanı, bir ucundan da bu organize terörizmi vatan hainliğine götüren en tehlikelisi, mısır şurubudur…
Organize terörizmin unsurlarına gelince, bunların birim ve sektör olarak sayılarının, saymakla bitirilemeyeceği kadar çok olduğunu görürsünüz…
•
Yeni emperyalizm bilindiği gibi silahsız çalışıyor. Amerikan emperyalizmi, tarımda verim arttırıcı kimyevi terkipleri kullanarak gıda maddelerinin karakterini bozuyor ve eriştiği yüksek verimli hasadını ihraç ederek, Türkiye benzeri çevre ülkelerin tarımını çökertiyor…
İkinci bir hamlesiyle de mısır nişastasından imbiklediği düşük maliyetli glikoz silahıyla, şeker kullanan gıda sanayiinin bütün dallarına saldırıyor. Saldırıda kullandığı silahlara gelelim. Bunlar:
Reklam sektörü, kişi ve toplum sağlığının kendilerine emanet edildiği ilim, bilim ve fikir adamlarından bir kesim. Mamullerinde mısır şurubu kullanarak devleşen muhafazakar ve liberal işletmelerin yardım ve sponsorluklarını kabullenen eğlence, sanat, spor ve din gibi hassas ve kritik ticari veya animatör işletmeler. Hayır hasenat dernekleri ve hatta iftar yemeği adı altında düzenlenen toplu iftar ziyafetleri…
•
Gıda sektörünün kimi dallarında sadece birer üretici, tekel durumundadır. Alt dalların hemen hemen tamamına yakın çoğunluğunda üreticiler, küçük birimler halinde iki lokma ekmek peşinde hayatın acı gerçekleriyle boğuşur. Arada üçü beşi bulan iri kıyım karteller vardır ki, bunlar da, piyasada fiyat ayarı yaparlar..
Baklava, helva ve reçel ile çikolatada karteller, birbirleriyle amansızcasına yarışırlar. Maliyeti düşürmek amacıyla mısır şurubu kullanıldığında, kıyı köşenin küçükleri de, ölmemek için mecbur kalır ve helvasıyla reçelini, baklavasıyla balını harmanlarken glikoz kullanmaya…
Hazır gıda piyasasının geniş bir kesiminde para kazanmanın helaline haramına bakılmaksızın, ticari ahlak ve marifet maalesef böyledir.
Bu ahlaken cebri, bir yandan da meşru(!) sayılan “böylelik”, insanımızı obezleştirir.
Obezliğin, dolaylı etkisiyle sayıları saatten saate artan hasta ve hastalıklardan ötürü hastaneler başlar yetersiz kalmaya.
Reklam sektörü de, aynı ülkenin insanları arasındadır. Reklamcılar çift taraflı ustura gibi işler. Bir yandan mısır şuruplu ürün imalatçılarından, diğer yandan da, ticari hastanelerden gelen reklam bedeliyle ekranlar da, yüksek bedel ödedikleri oyuncuların dizi filmleriyle muhafazakârların yanında Atatürk’ün emanetçi gençlerini, ahlakı bozuk bir yığına dönüştürmeye çalışır.
Gıda terörü, tek başına fiyat anarşisi değildir..
