Zafer mi? Hezîmet mi?

Toplumsal dokumuzdaki ayrışma öyle bir savrulma içerisine doğru evrildi ki, evvelki akşam Amerika ile Suriye meselesi üzerine varılan uzlaşmayı yüz seksen derece zıddı ile değerlendirenleri gördük.

Bu millet ile başlayarak kurulan öyle cümleler oluyor ki, anlamak anlamlandırmak ve muhatapları ile anlaşmak mümkün değil.

Örnekler ile sizleri boğmaya hiç niyetli değilim. Anlaşılmasını daha sarih olarak anlamlandırabilmek için bir kaç anlamlı ve anlaşılır cümle ile meramımı sizlere anlatmaya gayret edeceğim.

Haini ve hadimi bol olan bir milletiz. Buna itiraz edenler ikinci cümleyi de okusun. Görme özürlülerimiz o kadar fazla ki, önyargısı ve kininin etkisi ile siyah ve beyazın dışındaki tüm renk tonlarını görmekten aciz.

Hamaset dedikodu ve ben bilirimci bir tarafımız da yok değil. Hemen her konuda bilmediklerimizi bilmeden bilgiçlik taslamada ellerimize kimseler su dökemez. İnadım inatçılar da ayrı bir kategori. Körün fil tarifinde tespitleri kadar da isabetli teşhislerimiz ve bütüne varamama gibi de hal ve gidişlerimiz var. Buraya kadar kullandığım kelimeler dikkatinizi çekmiştir çoğul tercih ettim.

Aynaları ve öz eleştiriyi pek sevmeyen de bir kişilik yapısına sahibiz. Dediğim dedik çaldığım düdükçü bir kesim de birlik mozayiğimizin renkleri içerisinde.

Böyle bir topluluk içinde yaşadığımız için millet hamurunun mayası sık ekşiyor veya ekşitilebiliyor.

Millet olmuş, devlet olmuş, kader birliği yaparak tek yumruk olduğumuz dönemlerde rakiplerinin korkulu rüyası olabilmiş milletimiz bugün de aynı millet olduğunu hatırlayarak yine tarihinden aldığı güç kuvvet ve kudretle yapabileceğinin en iyisini yapmaya çalışıyor.

Şimdi bu gerçeklikler ışığında Amerika ile geçen akşam varılan mutabakat metnini okuyalım. İyi okuyalım ki, tefrika virüsünün kayığı birlik ve bütünlüğümüze helal getirmesin.

Siyasetçi, stratejist ve tarihçi olmayan bir vatandaş olarak ben bu mutabakatı devletimizin bir zaferi olarak yorumluyor ve milletimizin de hayrına olduğuna inanıyorum. Ancak soyu sopu kuruyasıca soysuz medyaya bakıyorum herkes allame ve hatta din alimi olmuş. Kur’an-ı Kerim’de maide 51 sûresi refere edilip vurun abalıya diyen bir kesimden tutun da, Reisi bu kayığa kim bindirdi diyenlere kadar yine yeni bir ayrışma alanı oluşturulmaya çalışılıyor.

Barış Pınarı Harekatı ile hedefe doğru adım attığımız andan şu ana kadar geçen kısa süre içerisinde göğsümüze o kadar çok ok sapladı ki, sen de mi Brütüs diyenlerimiz azımsanmayacak kadar çok.. Sen de mi dediklerimizin bir kısmı ummadığımız yerlerden olunca aman Allah’ım demekten başka diyecek bir şey kalmıyor.

Gâvur elbette dost olmaz. Ama münafıklar ordusunun yerli işbirlikçilerinin attığı taşlar ve yediği herzeler gerçekten insanda ne sinir ne de moral bırakıyor.

Olanda hayır arayan ve yeni gelişmeleri hayra yoran temkinli bir vatandaş olarak Amerika ile varılan bu son mutabakatı her türlü riskine rağmen olumlu görüyor ve sebep olanlara teşekkür ediyorum.

İtler ürümeye devam ededursun biz işimize bakalım.

Tersi bir durum olsa idi bu güruhun işkembesinden nelerin döküleceğini tahmin etmek zor olmasa gerek. Neler demezlerdi ki, battık bittik. Öldük gibi klişe kelimelerle kurulu cümlelerin bini bir paradan satılır ve hükumet istifa diyenlerden tutun da orduyu göreve çağıranlara kadar olmazlar oldurulmaya çalışılırdı.

Şöyle bir düşünmeye ne dersiniz?

Bu aymazlara ne yapsan ne etsen boş. Çünkü bunların aslında her şeyleri boş. Ne milliyetçilikleri ne Atatürkçülükleri ve ne de insanlıkları her şeyleri çakma ve sanal.

Akıl gidince zeka freni patlayan bu güruhun güvendiği dağlara hep kar yağmış ve bir o yana bir bu yana yalpalamış. İtler ürümeye devam etsin. Niyetimiz halis olduktan sonra kervanımız kendiliğinden yolda düzülür.

İyi ki iyilik var. Kötüler ve zalimler için yaşadığına inandığımız cehennem ve hesabın hasbi olduğu öbür âlem var. Ne mutlu gerçek âleme inananlara.

Bugünlük de bu kadar.

Kalın sağlıcakla.

Vefat ve başsağlığı

Dün ahiret yurduna yolcu eylediğimiz Nuri Pakdil ağabeye Rabbim rahmeti ve mağfireti ile muamele eylesin. AMİN.