Sıraya girdiler

Kimi asıyor, kimi kesiyor, kimi “diktatör” diyor. Aynaya bakma özürlü güruh da ülkemiz menfaatine duruş sergileyerek “durun ey haydutlar, bu dedikleriniz yalan” diyemiyor.

Batılı devletler aslında bu garip çıkışlarla kendi ayağına sıktığını bilmesine rağmen, neden böyle açık seçik bir yalanı allayıp pulluyor dersiniz.

15 yıldır nerede ise denemedikleri yol, kullanmadıkları ihanet çetesi kalmadı.

Tüm çabalar boşuna gidince son çare olarak yine yeniden umut tacirleri vasıtasıyla acabaların peşine düştüler.

Kimi “çıkmamış canda ümit var” diyerek, kimi son pişmanlığın para etmediğini bile bile bir kez daha necip milletin sinir uçları ile oynamayı tercih ediyor.

Cennet vatanımızı eski Türkiye zannedenler, tüm bu pespayeliklerden medet umsalar da, yeni Türkiye’de yaşadığımızı artık kabul etmeliler ve milletin dipçiğe, vesayete karnının tok olduğunu bilmeleri kendi âli menfaatlerine daha uygun, ama ne yapalım durum bu.

Millet aç açıkta gezse de bir daha vesayete dipçiğe ve oldubittilere prim verecek gibi gözükmüyor.

Bunu son bir yılda yaşadığımız ağır ekonomik krize rağmen yaşadıklarımızdan anlıyoruz.

Ekonomik krizler her zaman yönetim değişikliklerinde birinci öncelik olarak durmuş ve idarecileri hep korkutmuştur.

Pandeminin ağır faturası ödenmeden başlayan savaş sade ülkemizde değil nerede ise tüm dünyada ciddi sorunların kaynağı olmaya devam ediyor.

Ülkemiz birçok alanda kendine yetiyor olsa da; teknoloji, enerji ve sanayide büyük oranda dışa bağımlı ve tüm dünyada yaşanan krizin ülkemize düşen faturasını birçok yönden daha ağır ödüyor.

Bu gerçekliğe bir de içerden, dışardan yıkıcı ihanet şebekelerinin yediği herzelere karşı devletimizin enerjisini tüketenleri katarsak, bugünlerimize çok şükür demek daha akla yakın gibime geliyor.

Çok değil 20-25 yıl önce devletimiz memuruna, işçisine, emeklisine gününde ve zamanında maaşlarını ödeyemiyordu.

Maaş ödemek için fırsatçı bankalara ve dış kaynaklı kredilere bel bağlıyor ve oranı gecelik 3-5 bin olan faizlerle para bulduktan sonra ödeme yapabiliyordu.

Hastaneler; hekim olduğum için bizzat yaşadıklarımı anlatsam sayfalarca yazmam gerekir. Bir pespayelikte, ilaç yok, malzeme yok vesselam yokların mebzul olduğu o zor günleri ne ben yazayım ne de sizler okuyun.

Sıraya giren tuzu kuru hacıyatmazlar, tüm bu gerçekliklere rağmen yine bildik sloganlarla kafa ütülemekle meşguller.

Milletin kahir ekseriyeti bugün bile hâlâ nasıl Menderes, Özal, Erbakan dendiğinde tüyleri diken diken oluyorsa, yarın da bugünlerde yaşadıklarımızın tarih sahnesine yansıyanlarını görenlerin aynı hassasiyeti göstereceğine adım gibi eminim.

Çünkü içerden, dışarıdan şer cephesi ne kadar çalışırsa çalışsınlar milletin mayasını bozamıyorlar.

Gezi’de, 17-25 Aralık’ta ve 15 Temmuz darbe girişiminde millet olarak biz bu gerçekliği açık seçik tüm çıplaklığı ile gördük.

Yeni bir seçim atmosferine çok erken olarak girmiş bulunduk. Kervan yürüsün isteyenler duygularını, kırgınlıklarını ve kızgınlıklarını bir tarafa bırakıp vicdanları ile hareket etmeliler.

Yarın pişman olmayacakları şekilde hareket ederek, aklıselimin gerekliliğini yerine getirmeli ve önceliği ekonomik çıkarlar yerine devletini milletin çıkarlarını göz önüne alarak harekete etmeliler. 

Mal canın yongası ancak özgürlüğümüze tasallut edenlerin amaçlarına ulaşmaları halinde ne can ne mal ne de namus emniyeti kalır. 

Yakın zamanda coğrafyamızda yaşananları bu gözle bakıldığında acı gerçekliği görmemek için kör ve sağır olmak gerek.

Bu haftalık da bu kadar.

Kalın sağlıcakla.