Nefsimize ağır gelen sorular

İnsan zaaflı yaratılmıştır. Hepimizde mevcut bulunan nefis olarak adlandırdığımız kalite ölçerimizle ilgili sıklıkla sorunlar da yaşarız. İzzet-i nefis olarak kendi kalite ölçerimizle ilgili omurgalı duruşla ilgili terazideki ederimizi, amiyane tabirle etimizi butumuzu tartarken hata üstüne hata da yapabiliriz. Bu hataların üretim merkezi egomuz, yani tatmin duygularımız.

Makaleme böyle bir başlık atarak yazacaklarım evvel emirde beni bağlar elbette. Ancak insan beyni ve sinir sistemi ile ilgili bir mesleğin profesyoneli olarak aktaracaklarım sizleri de bağlamalı.

İd olarak adlandırılan kişiliğimizin ilkel yapısı ego ve süper ego ile dengelenmezse kalite ölçerimiz şirazeden çıkabilir.. Günümüz insanının şirazeden çıkmasının asıl sebebi bu olsa gerek.

Ene olarak kabul ettiğimiz iç sesimizin kontrolünü kaybettiğimizde başımıza gelenler pişmiş tavuğun başına gelmeyebilir değerli dostlar. Ta içerlerden gelen bu duygu ve duruş, terbiye edilemediğinde insan gaf üstüne gaf yapabilen bir maskara haline gelebilir.

Nefsimiz, ilkel yapısına ağır gelen soru bombardımanı ile dizginlenerek kemal yapısını güçlendirebilmeli. Yoksa son pişmanlığın para etmediği ölümden ölüm beğeneceğimiz günde pişman oluruz.

Nefis gibi çok su götürecek bir yönümüzden bahis açmamın elbette birçok sebebi var. Referandumun devletimizin bekasına hayırlı sonuçlar getireceği şekilde EVET ile sonlanması nefislerimizde deprem oluşturdu.

Görüşleri aynı olan insanların yol arkadaşlığı, yolunda gitmemeye başladı. Eneler öne geçerek bel altı vuruşlarla bazı dostlar kendine yakışmayacak yaklaşımlarla birbirini üzer oldu. Ağzı olanın konuşmasının serbest olduğu ülkemizde bu laflardan yapılan salatalar da artık kabak tadı veriyor.

Okurlarımın bir kısmı saadete gel der gibi aktardıklarımla kafaları karışmış olabilir. Amacım da bu zaten. Malum bir tabir. Sular bulanmadan durulmaz. Ancak bulandırırken nefisler marifeti ile ölçü kaçarsa ki, kaçmış görünüyor.

Kaçmış olan ölçü ile dikiş tutturulmayabilir. Tutmayan dikişlerin sebep olduğu söküklerimizle utanarak ömrümüzü tamamlayabiliriz. Malum söz ağızlardan çıkana kadar, düşündüklerimizde yazıya dökülünceye kadar esirlerimizdir. Bu esirleri kontrolsüz serbest bırakmak bir ömür utanç içinde yaşamamıza sebep olabilir.

Tarihe not düşülmüş sayısız sözler, sahipleri dünyasını değiştirdiği halde hâlâ kulaktan kulağa gider durur. Dün dündür. Kadayıfın altının kızarması. Anayasayı bir kere delmek vs…..

Demek istemem o ki, aynı gemide okyanusun dalgalı sularında fırtınalı bir dönemdeyiz. Etrafımızın ne hale getirildiğinin bilincinde olmayan ahmaklar dışında hepimiz olanın bitenin amacını ve niyetini biliyoruz.

Puslu havayı seven aç kurtlar dünyamızı her gün biraz daha yaşanmaz hale getiriyor. Evimizi soyup soğana çeviren hırsızın suçunu açık etmemiz elzem iken birbirimizi yemeyelim. Yarın yine yüz yüze bakacak kocaman insanların bugünden yarını düşünerek hareket etmeleri gerekir.

Mazlumu, kahramanı, vatanperveri bol olan bir milletin fertleri olarak içimizden çok hain ve zalimin de çıktığını unutmayalım. Bu çıkan hainler moralimizi bozmasın. Rabbimizin yardımı ile elleri ayaklarına dolanarak düştükleri durumları dün olduğu gibi bugün de sık müşahede ediyoruz.

Dualı bir milletiz. İçimizde barınan farklı renkler en büyük zenginliğimiz ve övünç kaynağımız. Dini hassalarımız rotamızı hep sırat-ı müstakimde tutmuş. Eğilsek bükülsek de yamulmamışız.

Yeni bir dönemin daha ilk günlerindeyiz. Ben şahsen bugünün dünden, yarının da bugünden daha iyi olacağı kanaatini taşıyan iyimser kanaatte düşünceleri olan biriyim. Tersini düşünenlerin kaygılarını ve hatta bazı noktalarda haklı olduklarına samimi inançlarına da saygılıyım.

“Yarın elbet bizim elbet bizimdir. Gün doğmuş gün batmış ebed bizimdir” diyen şairimizin sözleri ile makalemi sonlandırıyorum.

Bugünlük de bu kadar.

Kalın sağlıcakla.