İslam dünyası neden ortak güç olamıyor?
Dünyanın en zengin coğrafyalarından birinde yaşıyoruz. Yer altı kaynaklarımız, enerji rezervlerimiz, genç nüfusumuz, stratejik ticaret yollarımız ve insan gücümüz var. Tarihimiz, medeniyet birikimimiz ve ortak değerlerimiz var.
Peki bütün bu imkânlara rağmen neden dünyada belirleyici bir ortak güç olamıyoruz?
Neden Gazze’de yaşanan insanlık dramı karşısında ortak ve sonuç alıcı bir irade ortaya koymakta zorlanıyoruz? Neden milyonlarca insanın yüreğini sızlatan gelişmeler, İslam ülkelerinin ortak bir siyasi ve diplomatik güce dönüşmesini sağlayamıyor?
İslam coğrafyası, dünya enerji kaynaklarının önemli bir bölümüne sahip. Petrol ve doğal gaz rezervleri, tarım alanları, genç nüfus ve stratejik geçiş noktaları bakımından büyük bir potansiyel taşıyor.
Her ülke kendi güvenliğini, kendi ekonomik çıkarlarını ve kendi siyasi önceliklerini ön planda tutuyor. Bölgesel rekabetler, tarihî anlaşmazlıklar, mezhep farklılıkları ve dış politikadaki ayrışmalar ortak hareket etmenin önünde engel oluşturuyor.
GAZZE BİZE NEYİ GÖSTERDİ?
Gazze, yalnızca Filistin halkının yaşadığı bir dram değildir. Aynı zamanda uluslararası sistemin, insan haklarının ve İslam dünyasının ortak hareket kabiliyetinin sorgulandığı bir sınavdır.
Milyonlarca insan sokaklara çıktı, yardım kampanyaları düzenlendi, diplomatik açıklamalar yapıldı. Ancak insani duyarlılığın, kalıcı ve sonuç alıcı bir ortak politikaya dönüşmesi konusunda önemli sorunlar yaşandı. Hâlâ Gazze’de İsrail siyonist devleti Müslümanları katlediyor.
TÜRKİYE’NİN ÖNÜNDE TARİHÎ BİR SORUMLULUK VAR
Türkiye, jeopolitik konumu, tarihî birikimi, diplomatik ilişkileri, savunma sanayisi ve ekonomik kapasitesiyle önemli bir bölgesel aktördür.
Türkiye, Suudi Arabistan, Mısır, Pakistan, Endonezya, Katar ve diğer İslam ülkeleri kendi imkânlarını ortak hedefler doğrultusunda değerlendirebilmelidir. Aksi takdirde Gazze diye coğrafya kalmayacaktır.
İslam İşbirliği Teşkilatı başta olmak üzere mevcut uluslararası mekanizmaların daha etkin çalışması gerekiyor.
Ortak ekonomik projeler, ticaret anlaşmaları, bilim ve teknoloji yatırımları, eğitim iş birlikleri ve insani yardım mekanizmaları güçlendirilmeli.
Savunma sanayisinde bilgi ve teknoloji paylaşımı artırılmalı. Gıda güvenliği, enerji, sağlık ve dijital teknoloji alanlarında ortak projeler geliştirilmelidir.
En önemlisi de ülkeler arasında güven tesis edilmelidir.
Çünkü güvenin olmadığı yerde ittifaklar kâğıt üzerinde kalır.
İslam dünyasının bütün ülkelerinin aynı yönetim anlayışına, aynı siyasi tercihlere veya aynı dış politikaya sahip olması beklenemez.
Ancak ortak insani değerler, uluslararası hukuk, ekonomik dayanışma ve bölgesel barış konusunda ortak bir irade oluşturulabilir.
Bugün mesele, geçmişteki ihtişamlı medeniyetleri anlatmak değil, geleceğin güçlü medeniyetini inşa edebilmektir.
Gençlerimize bilimde, teknolojide, ekonomide ve eğitimde güçlü bir gelecek bırakmak zorundayız.
Unutmayalım ki dünyada sözü dinlenen ülkeler, sadece haklı olduklarını söyleyenler değil, haklarını savunabilecek kurumsal ve ekonomik gücü oluşturabilenlerdir.
İslam dünyasının ihtiyacı yeni ayrılıklar, yeni rekabetler ve yeni siyasi hesaplaşmalar değildir. Olamaz da
İhtiyacımız; adalet, güven, ortak akıl ve ortak menfaat etrafında buluşabilmektir.
Çünkü birlik olmadan güç, güç olmadan da uluslararası alanda kalıcı söz sahibi olmak kolay değildir.
