Bir keramet, epeyce ibret, büyük ders ve mühim dua
Allah’ın adıyla…
*
Bir musibet isabet etti; kalp rahatsızlığı yaşadık. Biraz kafamızı kurcalayan bir konu oldu. Hem bedenen hem zihnen etkisinde kaldık.
Allah’ın sınavı… âmenna. Biz O’ndan (c.c.) razıyız, O (c.c.) da bizden razı olsun.
Ama vesvese işte, kafamızın içinde dönüyor. Göğsümüz de daraldı. İlginç duygulara, lüzumsuz korkulara gark olduk.
Bir gün zar zor markete çıktık. Yanımda elhamdülillah can yoldaşım ağabeyim var.
Gergin gergin, yavaş yavaş, neredeyse duracak kadar yavaşça yürürken…
Biraz başımı kaldırdım, karşıdan bir dede geliyor.
Beyazca bir sakal, kısacık bir bıyık, kocaman gözlükler…
Başında mütevazı bir “dede takkesi” ve etrafında bembeyaz bir sarık…
Beli bükük…
Kahverengi cübbesinin içinde, elinde tesbihiyle zikir çekerek geliyor.
İkindi ezanına 20 dakika var…
Hazreti görünce ellerimi cebimden çıkardım.
Yüzüne uzun uzun baktım, yardım istercesine, gözlerinin içine içine…
Bastonunu hafifçe kaldırdı, “Selamun aleyküüüüüm, hayırlı günleeer” dedi, canlı bir sesle ve mütebessim bir yüzle…
Elimi göğsüme koyduğumu hatırlıyorum. “Aleyküm selam efendim, hayırlı günler…”
Ağabeyim de “Aleyküm selaaaam” dedi.
Hazret, ahşaptan camiye adım adım ilerledi…
Arkasından bakakaldım. “Yahu,” dedim kendi kendime, “Bu dedemin hiç derdi yok mu? Mesela hiç ağrısı, çarpıntısı, görme zorluğu… herhangi bir rahatsızlığı yok mu? Elinde tesbih, ‘Allah’ diye diye camisine geliyor… Sen bir çarpıntıyı niye takıyorsun bu kadar?”
Herkesin derdi var, herkesin… Dünya bu; sınav yurdu.
O gün, yaşadığım rahatsızlığın belli bir oranda azaldığı gündü.
Hatta…
O gün, yatsı namazına camiye çıktım. Evden tek başıma, yavaş yavaş camiye gittim.
O hazretin bir tebessümü, kisve-i nebî ile mütevazı yürüyüşü, selamı, beni Allah’ın izniyle evden çıkarıp tek başıma sokakta yürüttü.
Rahatsızlıktan sonra ilk kez kendi başıma bir iş yaptım.
O güne dek korkudan oturarak namaz kılıyordum. Şimdi günler sonra camide ilk kez taburesiz, sandalyesiz kılacaktım.
Hazret de camideydi. Yine uzun uzun yüzüne baktım. Baktı, başıyla selam verdi. Elimi yine göğsüme koydum.
Yatsının ilk sünneti… Ne olacağını bilmiyorum… Uzun süre sonra ilk kez normal namaz kılacağım, secdeye inince kalpte ne olacak, ne bitecek… Tedirginlikle “Allahü ekber” deyip namaza durduk.
Sübhaneke, fatiha, zammı sure… rüku… sıra geldi en korktuğum ana…
Secdeye bir eğilmişim…
Vücudumdaki bütün kanlar göğsüme ve başıma toplandı adeta.
“Sübsübsüb” deyip hızlıca kalktım.
Dört rekat bitti ama nasıl bitti, bir de bana sorun.
Farza duracağız…
Dedeyi arıyorum. Diyorum ki yanında falan durayım, en azından bir göreyim adamı yahu, görmek bile güzel.
Tın tın en ön safa geçiyor. Ben de arkasındayım. Farz bitti, ben secdelerde yine panikten kan ter içinde kalmışım. Sünnet ve vitr için eve gittim.
Ertesi gün… Evde yine bunaldım, yine panik, yine vesvese…
Dedeyi görmek için camiye çıktım.
Ezanı o okudu, bir de güzel müezzinlik yaptı.
Dik dik bakıyorum adama ama konuşamıyorum çekindiğim için.
Ertesi gün yine… Bu kez ikindide gittim, yoktu. Akşam gittim, oradaydı.
Ertesi gün… Öğle, ikindi, akşam, yatsı…
Yahu…
Ben bayağı evden çıkıyorum.
Elhamdülillah!..
“Biliniz ki, kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur” ayet-i celîlesi tecelli ediyor… (Ra’d, 28)
Panikten, vesveseden, nüksetme korkusundan yerinden bile kıpırdayamayan adam, tek başına camiye gidiyor…
İlk gün secdeye varırken aklım çıkıyordu, kan beynime hücum ediyordu.
E şimdi ne oldu yahu…
Dedeyi göreceğiz diye…
Vay arkadaş!..
Tebessüm eden bir dedenin arkasından giderken, hastalığın psikolojik tarafını belli bir ölçüde atlatmışız iyi mi!..
Elhamdülillah… sonsuz şükürler olsun.
Tebessümün neden sadaka olduğunu ve Kisve-i Muhammediye’nin ne kadar önemli olduğunu görüyorsunuz değil mi?..
Nasıl bir dinin mensuplarıyız ki, tek bir tebessüm bile sevap.
O yüzden Abdullah b. Hâris (r.a.) “Resûlullah’tan daha çok tebessüm eden birini görmedim” diyor…
O yüzden Efendimiz Muhammed aleyhisselam, “Selamı yayınız” buyuruyor…
Nasıl bir Resulullah’ın (s.a.v.) ümmetiyiz ki, O’na benzeyen insanlar güzel yüzleriyle, güzel kokularıyla insanları Allah’ın izniyle rahatlatabiliyorlar.
Rahatlamalarına vesile oluyorlar.
Hakikaten keramet; istikamet üzere olup, Muhammed aleyhisselamı hatırlatabilmekte.
O’nun (s.a.v.) mucizesi ve Allah’ın (c.c.) izniyle böylece devam ediyor işte…
Bir de ne var biliyor musunuz…
Mesela şu an dişiniz ağrıyor mu?
Pek çoğunuz, “Hayır” diyecektir.
Peki en son ne zaman dişiniz ağrımadığı için şükrettiniz?
Bazen rahatsızlıklar geçip gidiyor ve çok sonraları farkına varıyoruz.
Hatta hiç gelmiyor bile…
Allah’ın bahşettiği çoğu nimetten haberimiz bile yok.
Vallahi “Allah'ın nimetini saymaya kalksanız, onu sayamazsınız. Şüphesiz Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.” (Nahl, 18)
Ve kesinlikle Hamd etmeyi bırakmamamız lazım. “Andolsun, eğer şükrederseniz elbette size nimetimi artırırım. Eğer nankörlük ederseniz hiç şüphesiz azabım çok şiddetlidir.” (İbrâhîm, 7)
Yâ Rabbi, razı olacağın bir hayat yaşat.
Yâ Rabbi, insanların gördüğü zaman yol değiştirdiği değil, içlerini rahatlatan, resulün Muhammed Mustafa aleyhisselam’ı hatırlatan kullarından olmayı nasip et.
Yâ Rabbi, “Razıyım, gir cennetime” dediğin kullarından eyle.
Yâ Rabbi, dünya ahiret afiyeti ver…
Amin… binlerce kez amin.
