Gökyüzünün ağladığı, vicdanın kuruduğu yer: Gazze
Takvimler kışı, gökyüzü ise rahmeti müjdeler normalde. Çocuklar pencerelere koşar, toprak suya doyar, doğa tazelenir ama Gazze’de gök gürültüsü bir müjde değil, rüzgar bir melodi değil; derme çatma çadırlarda can havliyle canını kurtarmaya çalışan mazlumlar için yeni bir kıyametin, zulmün ve çaresizliğin habercisi.
Geçtiğimiz günlerde Gazze’yi vuran şiddetli sağanak, insanlığın ortak haysiyetini bir kez daha o çamurlu suların altına gömdü. On binlerce, evet tam 70 bin çadır bir gecede sular altında kaldı. İnsanların üzerine sırtlarını verebilecekleri bir duvar, başlarını sokabilecekleri güvenli bir çatı yok. Zaten her şeyleri ellerinden alınmıştı; şimdi de geriye kalan üç beş parça ıslak battaniye, yırtık branda ve o can pazarında hayata tutunmaya çalışan masum çocukların gözyaşları sel sularına karıştı.
Peki, bu tablo sadece doğanın bir kahrı mı? Karşımızdaki acımasız gerçek, bunun acı bir insan eliyle üretilmiş bir felaket olduğunu haykırıyor.
Hani imzalanan anlaşmalar? Hani verilen sözler? Kağıt üstünde kalmış, inkar edilen, her gün çiğnenen o insani yükümlülükler... Sınır kapılarında; bizzat İsrail’in buzdan kalpli ambargosu yüzünden günlerdir, haftalardır bekletilen konteynerler, mobil evler, barınma malzemeleri, kışlık giysiler var. Anlaşmalara rağmen o demir kapılar açılmıyor. İçeride binlerce çocuk, bebek, yaşlı sel sularının içinde sabaha uyanırken; sınırın hemen ötesinde insanlık onurunu kurtaracak o konteynerlerin içeri girmesine bilerek, isteyerek izin verilmiyor.
Bu sadece bir “gecikme” ya da “bürokratik engel” değildir. Bu, soğuk ve suyun birer silah olarak kullanıldığı, insaniyetsizliğin en koyu tonudur. Çadırları su basan bir anne, kucağındaki titreyen bebeğini hipotermiden korumaya çalışırken, bu engellemeyi yapanlar hangi vicdanla yastığa baş koyuyor? Bir halkı önce bombalarla yersiz yurtsuz bırakıp, ardından çadırlarda dahi yaşayamayacakları bir cehenneme mahkum etmek, hangi uluslararası hukukun, hangi insanlık tanımının içine sığar?
Çocuklar sel sularının içinde titrerken, dünya bu manzarayı üç maymunun gözleriyle izliyor. İnsan hakları dernekleri raporlar yayınlıyor, uluslararası kürsülerde kınama mesajları havada uçuşuyor; fakat Gazze’nin çamura batmış sokaklarında kınamalar ne bir bebeği ısıtıyor ne de bir çadırı sudan koruyor.
Oysa Gazze’de sular altında kalan sadece çadırlar değil; Batı’nın insan hakları söylemleri, uluslararası toplumun adalete olan inancı ve insanlığın kalbidir. İnsanlık tarihi, zulme sessiz kalanların da en az o zulmü bizzat işleyenler kadar suçlu olduğunu nice trajedilerle yazmıştır. Bugün Gazze’de yaşananlar, sadece bir coğrafyanın değil, tüm küresel vicdanın iflas ettiği noktadır.
Ancak unutmasınlar; o çamurlara bulanmış minik eller, o sular altında kalan naylon örtüler ve annelerin feryatları bu devranın böyle dönmeyeceğinin en acı kanıtıdır. Zulümle abad olunmaz. Bugün o konteynerlerin girişini engelleyenler, insanlığın vicdan mahkemesinde çoktan mahkûm oldu bile. Tarih, bu kış gününde çocukların çadırlarını su basarken ellerini ovuşturanları da, üç kuruşluk siyasi menfaatler uğruna bu katı ambargoya göz yumanları da nefretle anacaktır.
Gazze üşüyor, Gazze boğuluyor; ama o suların arasından yükselen direniş ve adalet çığlığı, inanın bu dünyanın bütün duvarlarını yıkmaya yeter. Çünkü hiçbir baraj, hiçbir sınır kapısı ve hiçbir demir perde; mazlumun ahına ve hakikatin sesine karşı sonsuza kadar dayanamaz.
