Uykudan ilk uyandığınızda neyi istiyorsanız ona ibretle bakın!

İnsan uyuduğunda, birşeyin arzu ve sevgisiyle uyuyup, uyandığında tutkun olduğu o şeyi isteyen çocuk gibidir. Sâdık âşığın da Allah sevgisi ve onunla meşguliyeti, ölüme, kıyâmet ve haşre kadar sürer. Bu yüzden insan uyandığında hangi şeye ihtimam gösterdiğine, gönlüne ilk ârız olan şeyin ne olduğuna ibretle bakmalıdır. Çünkü kabirden kalkış da böyledir. Kabirden önce düşüncesi Allah olanın, kabirden kalkarken de düşüncesi Allah olacaktır. Değilse bu şereften mahrum kalacaktır.

İnsan uykudan uyanınca, gönlü fıtrî sâfiyetine dönmüş olur. Bu yüzden gönlün, zikr-i ilâhîden gayrı şeyle meşgul olarak değişmesine, uyandığında fıtrat nûrunun zâil olmasına fırsat verilmemelidir. Gönülde, mâsivânın yer tutmasından korkarak mümkün mertebe Allah’a ilticâ etmek gerekir. Çünkü bu işin ölçüsü Allah’a ilticâdır. Bu ölçü sayesinde nurlu yol bulunur. İlâhî nefhalara erilir.

Gece namazına mâni olan şeylerden bazıları dünya işlerine fazla îtina göstererek, onlarla çokca meşgul olup azaları yorgun düşürmek, halkın arasına karışıp fuzûlî, fâidesiz sözler konuşmaktır. Gece kalkmaya muvaffak olan kimse ise, vaktin değerini bilen, hastalığının şifasının ne olduğunun farkında olan kimsedir. Böyle olan kimse ihmalkâr davranmaz, ihmal ederse ihmale uğrayacağını bilir.

Sâlihlerle ve sâdıklarla ülfet edenlerin gece ibâdetlerine kolaylıkla kalktıkları müşâhede edilmektedir. Gönüllerini Allah’a verenlerle beraber olmak sûretiyle onların o güzel hâlleri, onların gönüllerinden, bizim gönüllerimize in’ikâs eder. Bu sûretle benliğimizdeki dünya sevgisi zâil olur, ittikâ yolunu tutanlardan oluruz.

Sâdık Dânâ, Altınoluk Sohbetleri-2