Fetih yolumuz, zafer kürsümüzdür

İçimizdeki Bizans kalıntıları fetih ile işgali birbirine karıştırmaya devam ediyorlar. Fetih kavramını ahmaklar anlamaz, beyinler koruk. Hak davaya sızmış, birkaç marazlı moruk. Suret-i haktan görünür, incelenirse nifakta doruk!

Fetih dediğimiz saygıdan bir ses, sevgiden bir nefes. Bedenlerimiz ruhlarımıza olmuş kafes. Biz fetih ehliyiz bizde çare bulur bikes kalmış herkes. Biz Müslümanız; nefsimize fetihle kelepçe vurmuşuz. Kalbimizdeki bütün boşlukları imanla doldurmuşuz. Allah’tan başkasına kulluk etmemek için seralarda değil hep sahalarda var olmuşuz.

Tarihe bakarsanız görürsünüz ki; Müslümanlar tarafından fethedilen diyarlarda fetih sonrası insanlar putlara, heykellere değil, bir tek Allah’a tapıyordu. Zalimlerin mazlumlara yönelik başlattıkları zulüm seansları son buluyordu. Zulümsüz ve zalimsiz bir dünyayı içlerine sindiremeyen ehli küfür fetih denildiğinde kuduruyordu.

Ehl-i Hakkın gittiği sırat-ı müstakimden ayrılan batılda bir çığır açar. Hakk’a yanaşmayan halktan Hakk’a tapan değil, batıla sevdalanmış papağan çıkar. Nerede bir mazlum görsen çekinmeden onu kayır. Zalim baban da olsa tarlanı onun tarlasından ayır.

Fetih yolunda keyfî, küfrî ve cebrî düzenlere arz etmeyiz maruzat. Kim bize engel olabilir ki bizi Allah etmiş azat. Felaketimiz; birbirimizi anlamak için değil, cevap vermek içi dinliyoruz. Taassup tünellerinde gün görmeden inliyoruz. 

Biz Müslümanlar, işgal, istilâ, talan değil, fetih ehliyiz. Sarayda da olsak, zindan da olsak Rabbimizi razı etmeyi biliriz. Çünkü biz Feth-i Mubin yolunda Rabbimizin müjdesiyle bir ölür bin diriliriz. 

“Andolsun, Allah, Peygamberinin rüyasını doğru çıkardı. Allah dilerse, siz güven içinde başlarınızı kazıtmış veya saçlarınızı kısaltmış olarak, korkmadan Mescid-i Haram’a gireceksiniz. Allah, sizin bilmediğinizi bildi ve size bundan başka yakın bir fetih daha verdi.

O, Peygamberini hidayet ve hak din ile gönderendir. (Allah) o hak dini bütün dinlere üstün kılmak için (böyle yaptı). Şahit olarak Allah yeter.” (Fetih Sûresi / 27-28)

Fetih hak ve hakikat dünyasına doğru başlatılan şerefli akındır. Fetih belki bugün, belki de yarından yakındır. Fetih, imanda sebat. Buluttan su gelir, zeminden nebat.

Bunlarla berdevam oluyor hayat. Fetih, memata hayat taşımaktır. Şekvaya takılmadan, takvadan ayrılmadan, insaniyet ve medeniyet yolunda eşkıya engelini aşmaktır.

Feth-i mubin’i Allah işaret buyurdu. Bütün Müslüman fatihler fethettikleri ülkelerde “hüküm ve hâkimiyet bir tek Allah’ındır” hakikatini duyurdu. Bu hakikatin unutulduğu günden bu yana insan insanın kurdu. Fatihler dünyasında insan insanın yurdu!

Müslümanlar fethettikleri ülkelerde yıkmadılar, yakmadılar, talanda bulunmadılar. Bunun için hep var oldular. Nerede bir iyilik, bir güzellik varsa ona yâr oldular. Zalimlerden firar eden mazlumlara diyar oldular.

Fetih bir nehirdir zalimleri boğmak için akar. Fatih mazlumların yüreğine can olur, yüzüne bakar. Hidayette nasibi olan zalimlere mürşid olur fatihin halleri. Müslüman fatihlerin silahtan tesirlidir dilleri.

Çağın mazlumu yapışır fatihlerin yakasına ve der ki; “ben davacıyım arayın benim hakkımı”. Allah’ın şeriatı varken ideolojilere teslim etmeyin aklımı. Halifeli günlerde Müslüman fatihler tarafından gerçekleştirilen her fetih; okumamız gereken kendi kitabımız, kimliğimiz, şuurumuz, özgün irademiz ve varlık sebebimizdir. 

İnsanlık için yollar uzun, yollar ince. Yol kısalır Kur’ân’ın işaret buyurduğu fetih gelince. İnsan hürriyete kavuşur Allah’a boyun eğince.

Bizans’ın çocukları Osmanlı devletine hasta adam dediler ülkeye fitne ile nifakı soktular. Müslümanla Müslümanı birbirine vurdurdular. İyilikler medeniyetini durdurdular. Bununla kalmayıp kötülükler düzenini kurdular. Bizans’ın çocukları deyip geçmeyeceksiniz. Onlar şeytanın avcıları… Memleketin hakiki talancıları… Firavun devri bile görmedi böyle yalancıları!

Biz Müslümanlar kökü mazide olan atiyiz. Her birimiz birer fatihiyiz. Devrim yobazı Bizans havirisine Yahya Kemal tarafından şöyle cevap veriliyordu: “Ne harâbîyim ne harabatiyim. Kökü mazide olan âtiyim!” Yanine harap perişanım ne de meyhane düşkünü, kökü geçmişinden olan bir geleceğim ben.

Bu ümmet Bizans’ın çocuklarına geçit vermez. Fetih ve fatihlere kan kusan Bizans’ın çocukları bulutlara zarar vermek için havlayan köpeklere benzerler onların havlamaları hiç bitmez. Müslümanlar sulhu salah için cengü cidale hazırlanmazlarsa bulutlara zarar vermek için havlayan iki ayaklı köpekler hiç susmaz.

Hilafetin yürürlükte olduğu günlerde“Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik/ Bin atlı o gün dev gibi bir orduyu yendik!” İstiğfar zeminimiz, fetih yolumuz, zafer kürsümüzdür. Allah’tan başkasına kul olmamak hem ilk ve hem de son sözümüzdür.