Cemaatle namaz tartışmalarına gerek var mı? 

Salgın hastalık hâlâ yükselme evresinde. Türkiye salgın hastalıkla mücadele konusunda dünyaya örnek bir program yürütüyor. Pandemi yani hastalığın yayılımını önleme konusunda bazı kısıtlamalar var ama çok sıkı tedbirler uygulanmıyor. Sıkı tedbirler hastalığın yayılmasını engelleyebilir. Bunda hiç şüphe yok. Ancak sıkı tedbirlerin getireceği başka maliyetler var. Bu dönemlerde kamu otoritesi yani devlet risk fayda analizini yaparak en uygun tedbirleri aldığını var saymanız gerekiyor. Salgın hastalıkla mücadele döneminde iyi bir koordinasyon çok önemli. Her kafadan bir ses çıkmaması gerekiyor. Süreç tamamlandığında ve salgın bittiğinde zaten oturup kimin neyi iyi yaptığını nerelerde eksik ve yanlış yaptığını anlamak için yeterli zamanımız olacak.

Daha sıkı tedbirler gerekli olduğunda bu tedbirlerin alınması da devletin takdirinde. Gerekli olduğuna kanaat getirdiğinde hiç tereddüt etmeden gereken tedbir ne ise alınmalı zaten. Keşke gönüllü karantina uygulaması yaygınlaşsaydı da, devlet tarafından kısıtlama kararı alınmasına hiç ihtiyaç kalmasaydı.

Camide cemaatle namazların durdurulmasına yönelik tedbirlere hiç istisna olmadan uyulduğunu görüyoruz.

Tedbirlere uyuluyor ama camilerin cemaatle buluşmasına yönelik talepler de var. Bu taleplerin bazıları camilerin ibadet hayatındaki yerinin zayıflaması endişesine dayalı çok samimi duygulara dayandığına inanıyorum. Bazıları ise kiliseler bile açık camiler kapalı tarzında son derece provokatif ve kötü niyetli.

İslam tarihi boyunca birçok yaygın ve yöresel salgın hastalık döneni yaşanmıştır. 

En temel fıkhi konularda bile birçok ihtilaflı görüş olmasına rağmen, karantinanın kendisinin bir ibadet olduğu konusunda tam bir icma oluşmuştur. 

 Prof. Dr. Özcan Hıdır, Coronavirüs Teo-Politiği başlıklı yazısında çok güzel bir karşılaştırmalı analiz yapmış.

Evangelik ve Ortodoks Yahudi din adamlarının öncülüğünde Corona Tedbirleri toplu İbadetin Azaltılması sonucuna dönüşmemeli yaklaşımı ile toplu ibadetlerin sürdürülmesinin, ABD ve İsrail başta olmak üzere batıdaki salgının temel nedeni haline geldiği anlaşılıyor.

Müslüman toplum ise, İslam tarihinin çok güçlü salgın hastalık deneyiminin kazandırdığı İslam Fıkhının korumayı amaçladığı en yüksek değer olan insan hayatını önceleyen davranış şekli ile çok büyük saygınlık kazanmış durumda. İnşaallah bu olumlu atmosfer kitlesel ihtida hareketlerine dönüşür. 

Müslümanların bu davranış şekli çağdaş bir pragmatizmin değil bu günlerde yeniden hatırlamaya çalıştığımız İslam Salgın Hastalık Fıkhı diyebileceğimiz büyük bir fıkhi birikimin sonucudur.

Salgın hastalık varsa, toplu ibadetler İslam tarihi boyunca defalarca kısıtlanmış ve hatta bu kısıtlamaya uymanın kendisi bizatihi ibadet kabul edilmiştir.

Karantina tedbirlerine uymak bir dini vecibe olmakla birlikte bu tedbirlerin değiştirilmesini önermek elbette mümkündür.

Ancak insan hayatı üzerinde tehlike oluşturacak, bir tek kişinin hayatını bile tehlikeye atacak öneride bulunmak ağır bir vebale dönüşebileceğini aklımızdan çıkarmamak gerekir.

Bizim işin ibadeti ve cemaatle ibadeti değerli kılan Allah’ın emri, Rasulullah’ın uygulamaları, bunları anlamamıza yarayan Sahabe-i Kiram başta olmak üzere İslam tarihinin fıkhi birikimidir.

Bu fıkhi birikim bize gösteriyor ki, salgın hastalık dönemlerinde salgını önleme amacı her türlü ibadetin yerine getirilmesi yükümlülüğünün önüne geçer.

Bence Müslüman sorumluluğu, alışkanlıklarımızı ısrarla geriye istemeyi değil üzerinde ittifak edilen fıkhi çözümlere tabi olmayı gerektirir. Fıkhi çözüm, bilinen ve alıştığımız düzeni değiştiriyorsa, fıkhi çözüm tarafına geçmek için bir anlık bir tereddüt bile bence doğru olmaz.

Cemaatle ibadetin bereketi büyük. Ancak şunu da bilelim ki karantina kısıtlamalarına uymanın ecri ve bereketi çok daha büyük.

Yüz yıldan bu yana hiç kimse karantina ibadeti fırsatı bulamadı. Elbette bu salgın hastalıktan bir an önce kurtulmayı dualarımızın ilk sırasına alıyoruz.

Ama bu büyük imtihanın mükâfatını da ıskalamamamız gerekiyor.