Aylak bakkal hesabı…
Çocukluktan beri merakımdır, bina isimleriyle sokak tabelalarını okumak… Yere düşmüş bir gazete parçasını görmeyeyim, hemen tepesine dikilerek satırlarını sökmeye çalışırım, aceb ne yazıyor diye… İki üç hafta falan oluyor, bir sabah yürüyüşümü Bakırköy İncirli kulvarına aktarmak istemiştim. İstasyonun başlangıç noktasından Londra caddesi denilen E-5 kavşağına kadar sağlı sollu kaldırımları arşınlarken, Bakırköy ve Fatih Belediyelerinin halka yönelik hizmet anlayışlarını mukayeseye kalkışmıştım. Bakırköy’e nisbet Fatih’i daha başarılı gördüğümde, ‘hele’ demiştim ‘şunu bir kaleme dökeyim, belki Fatih Belediyesi’nden bir ödül falan alırız’… “Eşşeğin yemediği ot başını ağrıtırmış” derler ya, bizimkisi de o hesaptan çıktı. Kavuk sallamanın edeb ve erkanını bilmediğimizden, ödül yerine havamızı aldık… En iyisi insanın bilmediği yollara sapmaması, yedisindeki hal ve edvarını yetmişinde de korumasıymış, öğrendik… • İki üç gün falan oluyor. Bu kez özel üniversiteye dönüştürülen Vakıf Gureba’nın karşı tarafındaki Fatih Kaymakamlığı’ndan Yedikule’ye doğru yola koyulduk. Bakalım hal ve keyfiyet ne haldedir, diyerek… Çapa Tıp Fakültesi’ne doğru çıkıyoruz… Bir bakkal ya da büfeci, önündeki kamuya ait kaldırım, harman tuğlası hesabiyle 11 tek tuğla genişliğinde. Bunun enlemesine 7 tuğlalık genişliği, dükkancının oraya yerleştirdiği bir meşrubat dolabıyla işgal edilmiş. Bu yetmemiş, yarımşar litrelik ticari metaya dönüştürülen içme suyu paketleriyle de kaldırımın yayalar için arta kalan kullanım alanının yarısına el atılmış… • Tam oraya geldiğimde anladım ki, yolumuza devam için geçmişimizde ip cambazlığı tecrübemizin bulunması gerekirdi. Mecburen çift yönlü trafiğe açık caddeye inilecek… Nitekim de indik ve manzara ile manzaranın mimarı içerideki dükkancıya bakarak başladık derinlere dalmaya... “Ya ben mecburiyetten caddeye indiğimde, birileri de beni hastanelik etse acaba dükkancı nasıl yorumlardı bu kazayı”……. gibi... Şeytan dürttü işte… Manzaranın fevkal çirkinliğine garipseyerek baktığımı gören dükkancının, “Ne oldu amcabey, kimi arıyorsun” sorusuna karşılık, “Beni döverseniz korkusuyla soramıyorum” diyerek devam ettim. “Benim bu kaldırımımda bana yürüyecek yer bırakmamışsınız. Caddeye indiğimde başıma bir hal gelse bundan vicdan azabı duyar mıydınız?” Bakkalcı mı yoksa dükkancı mı, her ne derseniz, delikanlıcı bir adamdı… Deyivermesin mi “Ne dövmesi amcabey, bizim bir şey yaptığımız yok. Herkesin yaptığını yapıyoruz. Bir kaza halinde senin başına gelecek zarardan Belediye ne kadar üzülürse biz de o kadar üzülürüz tabii”… Helal olsun dükkancının bu açık yürekliliğine. Başına bir iş gelmesin diye adresini vermiyorum. Amma kitabiyatta yayanın hakkını yayaya tanısa da, fiiliyatta gerçekleştiremediklerini kendine bir görev borcu kabul eder ise eğer, seve seve bildirmeye hazırım Reisimize. Çünkü oradan tıpkı benim gibi yüzlerce “ben”ler gelip geçiyor, gün boyu… • Fatih Belediyesi de diğerleri gibi, yaptığı hizmetlerinden halklarını haberdar etme amacıyla çeşitli dergi ve gazete çıkarıyor. Özel görevlendirilmiş dağıtıcı elemanlar bütün binaların dibinden çatılarına kadar tüm bağımsız bölümlerine allı morlu poşetler içinde “Fatih” gazetesini ulaştırıyorlar. Gazete dibinden doruğuna Belediye Reisi’nin halk ve talebelerle birlikte çekilmiş resim ve hikayelerle dopdolu… Belediye Başkanı yeniden seçilmek amacıyla propaganda broşürü hazırlatsa, muhtemelen bunlardan farklı olmayacaktı gibime geliyor… Belediye binasının hemen üzerinden geçen Keçeciler Caddesi’ndeki tarihi çeşmenin kurnası yok ve kuru… Çeşme yalağı da temizlik işleri’ne çöp bidonu hizmetini veriyor… Belediye’nin turizm müdürlüğü çevre illerin tarihi mekanlarına seri geziler düzenliyor. 70 yıllık Fatihli olmama rağmen bir türlü katılamadım bu gezilere. Mesela Edirne ve Gelibolu’lara götürülemezsem, içimde ukde kalacak…