İşgal rejiminin seçimleri
Siyonist işgal rejiminde 120 sandalyeli parlamentonun üyelerinin belirlenmesi için 27 Ekim Salı günü seçimler gerçekleştirildi. Bazıları için sanıyorum biraz heyecanlı geçmiş olabilir. Hadisenin beni ilgilendiren tarafı, Filistin topraklarında gayri meşru işgalini sürdüren siyonist rejimin kendi içinde neler yaşadığını da bilme ihtiyacı duymam. Zulüm ve siyonist ırkçılık konusunda aralarında sadece renk farkı olduğunu, ama bu renk farkının dünya kamuoyuna derece farkı olarak yansıtıldığını belirteyim.
Yine de merak edenler için bilgilendirme yapmak amacıyla bugünkü ve müteakip yazımızda bu konu üzerinde duracağım inşallah. Bugünkü yazıda özet bilgi verecek ve genel değerlendirme yapacağım; müteakip yazıda da siyasi senaryolar ve ihtimallerle ilgili görüş ve kanaatlerimi dile getirmeye çalışacağım.
En başta bir konuyu açıklığa kavuşturmakta yarar görüyorum: Arap partileri veya Arap milletvekilleri ne anlama geliyor?
1948’de siyonist işgal rejiminin kuruluşunun ilan edilmesinden sonra işgalci siyonist terör örgütleri kendi kontrollerine aldıkları bölgelerde yaşayan Filistinlileri buralardan çıkarmak için korkunç bir tehcir politikası uyguladı. Buna Nekbe yani Büyük Felaket adı verildi. Bu tehcirde 800 bin Filistinli zorla evinden yurdundan çıkarıldı. Ama bir kısmı da tüm tehditlere rağmen ya da göç imkânı bulamadığı için kendi topraklarında kaldı. İşgal rejimi sonra bunlara “İsrail vatandaşlığı” verdi. Biz bunlar için, “1948 Bölgesi’ndeki Filistinliler” diyoruz; siyonist işgal rejimi de “İsrail’deki Arap azınlık” olarak tanımlıyor. Bunların işgal rejimi yasalarına göre seçimlerde aday olma ve oy kullanma hakkı var.
Ancak işgal rejimi 1967’de işgal ettiği Kudüs’ü resmi olarak, “İsrail”e ilhak ettiği halde bu şehirde yaşayan Filistinlilere vatandaşlık vermedi. O yüzden Kudüs’teki Filistinlilerin oy kullanma ve aday olma imkânları yok. Onların Filistin Yönetimi vatandaşı kabul edilmesine de itiraz ettiğinden, Kudüs’te ikamet edenlere geçici ikamet belgesi gibi bir belge niteliği taşıyan “mavi kart” veriyor.
Son seçimlerle ilgili olarak karşımıza çıkan manzarada dört hususun öne çıktığı belki dikkatinizi çekmiş olabilir.
Birincisi: Netanyahu cephesinde yer alan partilerin parlamentodaki toplam sandalye sayısının düşmesi ve koalisyon kurmaya yetecek çoğunluğu kaybetmeleri.
İkincisi: Yine siyonistleri temsil eden muhalif partilerin kendi aralarında anlaşarak bir koalisyon hükümeti kurmalarına yetecek çoğunluğu elde edememeleri.
Üçüncüsü: “Arap partileri” olarak nitelendirilen partilerin listelerinden seçime giren adayların kazandığı sandalye sayısının artması.
Dördüncüsü: Şu an birbirine muhalif kanatları oluşturan siyonist bloklardan herhangi birinin koalisyon oluşturabilmesi için ya diğer tarafla ya da kilit rolü oynamaları muhtemel, “Arap partileri” ile ittifak kurma ihtiyacı duyacakları.
Ancak muhalif taraflardaki siyonist blokların, ortak listelerle seçime girmediklerini, koalisyon kurma konusunda aralarında anlaşmaları ihtimaline binaen böyle nitelendirildiklerini belirtelim.
Bu yazıyı yazmamızdan önceki son rakamlara dayanarak bunların elde ettikleri payları verelim:
Netanyahu’nun Likud Partisi 6 sandalye kaybetmesine rağmen 26 sandalyeyle yine birinci oldu. Onunla anlaşmaları mümkün olan partiler ise: Aşırı ırkçı siyonist Ben Gvir’in Yahudi Gücü: 7, Birleşik Tevrat Yahudiliği (UTJ): 7 Haredi yahudilerini temsil eden Şas: 7 aşırı ırkçı Besalel Smotrich’in liderliğindeki Dinsel Siyonizm: 6 Toplam: 53
Muhalif kanat: Liberal merkez konumda gösterilen Gadi Eisenkot’un liderliğindeki Yashar (Doğru Yol) Partisi: 21, sol görüşteki Naftali Bennett ile Yair Lapid’in ittifakıyla oluşturulan Birlikte Listesi: 12 Liberal siyonist ve sosyal demokrat olarak tanımlanan Demokratlar: 8 Yine ırkçı görüşleriyle öne çıkan ancak Netanyahu’ya karşı olmasından dolayı muhalif kanatta yer alan Avigdor Liberman’ın liderliğindeki İsrail Evimiz Partisi: 7 Toplam: 48
Arap partileri: Müşterek Liste: 12 Birleşik Arap Listesi: 7 Toplam: 19
