Hedefi olmayanın geleceği olmaz!
“Hedefsiz devlet, hedefsiz insan gibidir: İkisi de dağılmaya ve başarısızlığa mahkûmdur” demiştik ya, bunun en çarpıcı örneği de Timur İmparatorluğu’dur. 1402’de cereyan eden Ankara Savaşı’nda Timur Han, Yıldırım Padişah’ı yenerek Anadolu’yu paramparça etmiştir.
Tarihin deyişiyle “Fetret” yahut “Fasıla i Saltanat” 1402’den 1413’e kadar sürmüş, eski Osmanlı topraklarına kardeş kavgası kaynaklı korkunç bir anarşi hâkim olmuştur.
Lâkin şu hıza bakın ki, Çelebi Mehmed nihayet devleti derleyip toparladıktan sadece 40 yıl sonra Osmanlı Devleti, Doğu Roma’yı fethedip ezeli hasretiyle buluşma gücünü yakalamıştır.
Ama bu süre içinde Timur İmparatorluğu neredeyse tarihten silinmiştir. Timur Hanedanı da 1507’de tamamen sona ermiştir. Osmanlı Hanedanı ise 1922’ye kadar devam etmiştir.
Kural: Amacı ve hedefi olan kazanır!
Bizim ya hiç hedefimiz yok ya da hedeflerimiz kısa. O kadar kısa ki, ufkumuzu daraltıyor. Oysa hedeflerimiz uzun olmalı. Ne kendi hayatımızla sınırlanmalı, ne fani dünya ile. Bunun ne anlama geldiğini, dilerseniz Sâre Hatun’la, Fatih Sultan Mehmed arasında geçen bir konuşmanın ışığında çözmeye çalışalım.
Bu konuşma Pontus (şimdiki Trabzon ve havalisinde kurulmuş eski Roma İmparatorluğu) Seferi sırasında, Karadeniz’in amansız dağlarında geçer.
Fetih ordusunda Sâre Hatun isimli çok muhterem bir kadın da bulunmaktadır. Bu kadın Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan’ın annesidir. Fatih’e, oğlu tarafından ricacı gönderilmiştir. Uzun Hasan, Fatih’i bu seferinden vazgeçirmek istemektedir. Çünkü Uzun Hasan, Pontus İmparatoru David Komnenos’un yeğeniyle evlidir. Aralarında akrabalık vardır.
Pontus İmparatoru David, Uzun Hasan’dan yardım istemiş, bunun üzerine Uzun Hasan Fatih’e annesini ricacı göndermiştir.
Sâre Hatun, Fatih’le uzun uzun görüşmüş, Fatih öylesine etkilenmiş, Sâre Hatun’un faziletine, dürüstlüğüne, yiğitliğine öylesine hayran olmuştur ki, kısa bir süre sonra ona “Sâre Ana” demeye başlamış ve isteği üzerine de yanına almıştır.
Sâre Ana iki arada bir derede kalmıştır. Kâh oğlunun ricalarını tekrarlamakta, Fatih’i Pontus seferinden vazgeçirmeye çalışmakta, kâh dinî inançları evlât sevgisine galip gelmekte, Fatih’i “küffar üzre sefere” teşvik etmektedir.
Pontus Seferi çok çetin şartlarda geçer. Karadeniz’in aşılmaz sarp kayalıkları, özellikle de Zigana Dağları’nın karlı yamaçları dize gelmez. Padişah bile sık sık atından inip yürümek, tırmanmak, hattâ sürünerek gitmek zorunda kalır.
Böyle çetin bir mücadelenin sonunda mola verildiği bir sırada Sâre Hâtun, genç Padişah’a sokulur. Padişah ter içindedir. Tırmanırken dizi kanamış, gömleğinin yakası yırtılmış, hafif olsun diye başına sardığı ak tülbent tozdan ve terden kararmıştır. Cihân Padişahı sıradan, gayretli bir yeniçeriye benzemiştir. Sâre Hâtun’un ana yüreği bu görüntüye dayanamaz:
“Şevketlü oğlum” der, “bu Trabzon’a bunca zahmet nedendür? Bunca zahmete, meşakkate değer mi? Gelinime bağışlayıver gitsin.”
Elinin tersiyle alnındaki teri silen Fatih, şu cihana bedel cevabı verir:
“Ey Ana, bu zahmet din yolundadır. Zira bizum elumuzda İslâm kılıcı vardur, eger bu zahmeti ihtiyar itmesevüz bize Gazi dimek yalan olur!”
Gençlerimizi hedef sahibi olma konusunda teşvik ederken, geçmiş örneklere bakmalarını istemem bundandır.
Tartışılması gereken konu ise ne “Y Kuşağı”, ne de “Z Kuşağı”dır: Asıl konu gençlerimizi nasıl hedef sahibi yapacağımız konusudur.
