İran, Irak’ı ilhak ederse

Bir İran ve Şia uzmanı olan Kuveytli düşünür Prof. Dr. Abdullah en-Nefîsî, İran’ın temelde üç problemi olduğunu söyler: 1. Askeri üstünlüğü, 2. Bölgede kültürel yalnızlığı ve 3. Tarihsel nefreti (ötekisinden).

İran’ın özelde Suriye, Lübnan, Irak ve Yemen genelde de tüm bölgedeki irrasyonel siyasetini bu üç hakikatinden bağımsız düşünemeyeceğimizi söyler. 

Ortadoğu’da ve bahusus Körfez bölgesinde İran’ın askerî üstünlüğünün aklını örttüğünü ve dolayısıyla agrasif yayılmacı politikalar izlediğini söylemek bir sırrı ifşa etmek manasına gelmez, zira artık herkes bunu görmektedir.

Bu güç zehirlenmesi o dereceye varmıştır ki, Tahran milletvekili Ali Zakanni 2014 Kasımında; ‘Arap dünyasında dört başkent Tahran’ın elinde’, açıklamasını yapmıştı. Beyrut, Sana, Bağdat ve Şam.. Burada zikredilen dört başkentin kadim olarak Sünnî başkentleri ve dahi Osmanlı şehirleri olduğunu hatırlatmalıyız.

İran bu işe girişirken bütün Sünnî dünyayı karşına aldığını elbette bilir. Bunun bir mezhep çatışmasını tetikleyeceğini de bilir. Bu övünç kaynağı ve bir kazanım olabilir mi? 

Tam da bu askerî üstünlük sebebiyledir ki, İran; mutedil, gulat, mezhepçi ayrımı yapmaksızın tüm dünya Şiîlerinin hâmisi benim diyor..

Meselâ Mısır’da 2013 yılında 3 yandaşıyla beraber öldürülen Şiî din adamı Hasan Şehate’yi şehit ilan etmişti. Kim bu adam? Mü’minlerin annesi Hz. Aişe’ye ağır hakaret eden ve galiz lanetler okuduğu için öldürülen fanatik bir zat. İran rejimi ve Hamaney’e bağlı Abna sitesi Şehate’yi “değerli alim” olarak tanımlamış ve destek vermişti. İran, Mursi’yi bu Şiî din adamını korumadığı için de kınamıştı...

Yine bu askerî üstünlüğün sağladığı körlük sebebiyle gulat Nusayrîlere sahip çıkmakta bir beis görmemektedir. Oysa büyük Caferi âlimi, Allame Mâmakânî, onlara lanet okuduktan sonra; “Muhammed b. Nusayr en-Nemîrî İmam Ali b. Muhammed al-Askerî’yi rab olarak görürdü.. Haramları da helal kıldı. Erkekle nikaha cevaz verdi…” gibi ibarelerle zikreder. (Mikbâsu’l Hidâye: 2/374)

Fars Haber Ajansına göre, Suriye’de direnişçilerle gerçekleştirilen çatışmada öldürülen 46 İran askerini anma töreninde konuşan Anayasayı Koruyucular Konseyi Genel Sekreteri Ahmet Cenneti, İran’ın muktedir lideri Hamaney’in, “İranlı gençlerin İran-Irak savaşı zamanında olduğu gibi İslâm’ın küfürle savaştığı Suriye cephesine gitmek için ısrarla izin istediklerini” söylediğini nakletmişti.

Ziyaretlerinden birinde Hamaney’in, (İran-Irak savaşını sonlandıran) barış kararnamesinden üzüntüyle söz ettiğini ve ‘Şehadetin kapısı kapandı. Fakat şimdi tekrar açıldı. Bu gençler kutsal savunma (İran-Irak savaşı) zamanındaki aşk ve şevkle, İslâm’ın küfürle savaştığı Suriye cephesine gitmek için ısrarla izin istiyorlar’ dediğini de aktarmıştı.

İran’ın askeri üstünlüğünün aynı zamanda en büyük zaafı olduğunu söyleyelim. Zira bu güç zehirlenmesi tüm Müslümanlara sahip çıkması ve kendi geleceğini bütün Müslümanların geleceğiyle beraber inşa etmesi hakikatini unutturmuş, ulus devlet refleksleri ve dar mezhep çıkarları perspektifinden Şia’yı Ümmet’ten ayırarak hareket etmesini sağlamıştır.

İran’ın bölgede kültürel yalnızlığı da başka bir handikapıdır. Fars milliyetçiliğinin tâ İran’ın fethinden beri Arapları aşağıladığı, bedevî Arapların fethini içlerine sindiremediğini kendileri de söylerler. 

Ancak Şiî İran’ın ötekisinden tarihsel nefreti ise üzerinde genişçe durulması gereken başka bir önemli meseledir. 

Benim asıl sormak istediğim soru ise şudur: Eğer İran gözünü daha da karartır, Irak’ta (Irak Kürt bölgesi hariç) bir halk oylamasına gidip, “İran’a iltihak etmek istiyor musunuz?” sorusunu sorsa ve çoğunluktan da “Evet” cevabını alsa ve bu referandum sonucu gereği Irak’ı ilhak etse, bu hamle Ortadoğu’yu nasıl etkileyecektir? 

Irak’ta demografik yapının Şiîlerin lehine değiştirildiğini de hatırda tutarak bu sorunun muhtevasını iyi düşünün derim.