Dindarlar kendi adamlarını yemeyi çok seviyor

Kaç gündür Düzce Kaynaşlı’nın MHP’li belediye başkanı Birol Şahin’in A Milli Kadın Voleybol Takımı ile ilgili yayınladığı mesajı tartışıyoruz. 

Doğrusunu söylemek gerekirse, ortada tartışılacak bir şey de yok bize göre. Zira Birol Şahin’in sözleri bir düşünce açıklamasından ibaret. Üstelik içerisinde hiçbir hakaret ve tehdit unsuru da bulunmuyor. 

Bir kısım çevreler, ısrarla ve inatla “Müslüman kadın edep ve hayâ sahibidir. Yaptığı her işte Allah’ın rızasını gözetir. Dinimize göre kadınlar kendi aralarında spor yapabilirler. Erkekler huzurunda açık saçık olarak değil” lafından toplumsal kaos üretmeye çabalasa da bu böyle. 

•

Bu ülkede kimsenin kimseye kıyafet dayattığı falan yok. Zaten Birol Şahin de öyle bir şey yapmıyor. Yalnızca bir ilkeden bahsediyor. Yöntemi sorunlu bulunsa da Müslüman kadının nasıl giyinmesi gerektiğine vurgu yapıyor. Ayrıca “İsteyen Allah’ın emrine uyar, istemeyen de uymaz” ifadesini kullanarak tercihlere saygılı olduğunu gösteriyor.

Şimdi bu sözler için bir kaşık suda fırtına koparmanın âlemi var mı Allah aşkına? Ne bu tatava? Niçin bu tahammülsüzlük? Burası demokratik bir ülke değil mi? Bayan voleybolculara “kıyafet özgürlüğü” var da (ki öyle de olması gerekiyor) belediye başkanlarına “düşünce özgürlüğü” yok mu yoksa?

•

Lafı hiç evirip çevirmeyelim. Kahir ekseriyeti Müslüman olan bir ülkede, tesettüre uygun olmayan bir kıyafetin Allah’ın ayetleriyle eleştirilmesi en tabii haktır. Belediye Başkanı Birol Şahin de bu hakkını kullanmıştır. Milli temsil ve başarıya tepkisini değil, tesettür hususundaki inanç ve görüşünü ortaya koymuştur.

•

Burada asıl üzücü olan, başkana “kendi mahallesi” olarak nitelendirebileceğimiz muhafazakâr camiadan gelen eleştiriler aslında. 

Üzülerek görüyoruz ki, bu camia yaşadığımız bu son olayla bir defa daha sınıfta kalmıştır. Algı operasyonlarıyla dindar insanların üzerinde baskı kurmaya çalışan laikçilere maalesef yine boyun eğilmiştir. Sonuçta da MHP itibar suikastına uğrayan Birol Şahin’i kurda-kuşa yem etmiştir. Kendi evladını sorgusuz-sualsiz kapının önüne koymuştur.

Neyse ki Birol Şahin, bunları umursayacak birisi değil. Çünkü kendisi “siyaset”ten ziyade “feraset”in önemli olduğunun farkında. Bu yüzden de “Ben ahirette partime değil, Yüce Allah’a hesap vereceğim” diyor.  

•

Bu olay, Türkiye’deki muhafazakârların birtakım konularda gerekli dayanışmayı sergileyemedikleri gerçeğini tekrar be tekrar gözler önüne sermiştir. 

Görüyorsunuz, anında etki altında kalıyor dindarlar. Hedef tahtası haline getirilen kendi adamları dahi olsa sahip çıkamıyorlar. 

Daha önce de şahit olduk buna. 

Hatırlayın, İhsan Şenocak, cemaatine tesettür ayetlerinin tefsirini aktardığı için malum medya tarafından tefe konulduğunda İslami camia -belli bir kesim dışında- hocaya yeterli desteği veremedi. Hatta Diyanet, linç kampanyasına boyun eğip Şenocak’ı açığa bile aldı. 

Anımsarsanız, bir başka “iş kazası(!)” da Dokuz Eylül Üniversitesi (DEÜ) İlahiyat Fakültesi’nden Prof. Dr. İbrahim Emiroğlu’nun başına geldi. Bir konferanstaki konuşması bağlamından koparılıp bambaşka yerlere çekilince, DEÜ’nün “AK Partili” Rektörü Nükhet Hotar durumdan vazife çıkarıp Türkiye’nin ilk ilahiyatçı mantık profesörüne görevden el çektirdi. 

Harran Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Ramazan Taşaltın’ın yaşadıkları da malumunuz. O da sırf “ulu’l emre itaat” konusuna değinerek, İslam’ın bir uyarısını dile getirdi diye AK Partili bazı siyasilerin de katıldığı cadı avı neticesinde istifa etmek zorunda bırakıldı. 

•

Tüm bu gerçekler ışığında “Dindarlar kendi adamlarını yemeyi fazlasıyla seviyor” desek, çok mu yanlış bir şey söylemiş oluruz acaba?

Deyin hele şimdi.