Barış Pınarı, “kelam ve kalem fahişeleri”ne battı

Şu “kelam ve kalem fahişeleri”ne cevap vermekten bıktık doğrusu.

Öyle dezenformasyonlara imza atıyorlar, öyle palavralar yumurtluyorlar ki birine ağzının payını versen, diğerine yetişemiyorsun.

Mantar gibi bitiyor, pıtrak gibi çoğalıyorlar.

Kafanızı kaldırdığınız anda birden karşınıza dikiliveriyorlar.

Farkındasınızdır, bu malum zevat, özellikle Türkiye’nin Barış Pınarı harekâtıyla birlikte gemi iyice azıya aldı.

Sabahattin Önkibar adındaki müptezelin geçtiğimiz günlerde yazdığı yazı ortada mesela. 

Aslında “yazı” demeyelim ona, tam anlamıyla bir “iftiraname”.

“Zafer değil hezimet” başlığını atıp “Barış Pınarı”nın adeta “yeni bir Malazgirt zaferi” diye pazarlandığını, fakat bunun gerçekte “tarihsel bir hezimet” olduğunu öne sürüyor bu iftiranamede hazret. Dünyanın kabul ettiği diplomatik ve askerî başarıyı görmezden gelerek “Barış Pınarı harekâtının Türkiye’nin yararına hizmet etmediğini ve AK Parti’nin iç kamuoyundaki PR’ı olduğunu” da savunuyor hiç çekinmeden.

¥

Matbuat âleminde “fırıldak” lakabıyla ün salan Sebo’ya göre harekâtı “yeni bir Malazgirt zaferi” diye pazarlayanlar, “iktidarın ekran vaizleri ve benzerleri”. 

İşbu “yandaşlar(!)”, daha önce defalarca yapılan sınır ötesi terör operasyonunu abartarak kamuoyunun gözünü boyuyormuş.

Valla kendimizi “iktidarın ekran vaizi ve benzeri” olarak görmediğimiz için Sebo’nun bu herzelerine şahsi olarak bir karşılık verecek değiliz. 

Zira bizim çizgimiz belli. 

Elimizden geldiği kadar iktidarın doğrusuna destek veriyor, yanlış gördüğümüz hususlara ise itiraz ediyoruz.

En azından gayretimiz bu yönde.

Çok şükür ki, Önkibar gibi bir o yana bir yana savrulup durmuyoruz.

Yağmur nereye yağarsa tarlamızı oraya taşımıyoruz.

En usta dansözlere taş çıkartırcasına kıvrak bel hareketleri sergilemiyoruz.

¥

Ona buna nizamat vermeye kalkan birinin öncelikle aynaya bakması gerekmez mi?

Söylesenize, 1990’lı yıllarda Enver Ören’in Türkiye gazetesinde çalışırken Mesut Yılmaz’ın peşinden ayrılmayarak ANAP savunuculuğu yapan...

Daha sonra Yeniçağ’da “milliyetçilik” taslayan...

Hemen akabinde Maocu Doğu Perinçek’in Aydınlık’ında “ulusalcı” rolüne soyunan...

En sonunda da soluğu FETÖ ve PKK eksenine kayan odatv’de alan bu kaypak gazetecinin “iktidarın ekran vaizleri ve benzerleri”nden şikayet etmesi kadar abes bir şey olabilir mi?

¥

Tamam kabul, insan farklı ideolojilere sahip gazetelerde gazetecilik yapabilir, lakin bununki gazetecilik de değil ki!

Önce İslamcı-ülkücü, sonra ulusalcı-Atatürkçü, şimdi de ne olduğu belirsiz bir zırtapozla karşı karşıyayız.

Yolunu şaşırmış sarhoş misali bir o yanda bir bu yanda. 

Eline tutuşturulan kalemle ona-buna iftira atıp duruyor.

Klavyenin başına çöreklenip, hiç gerçekleşmemiş olayları “kulis bilgisi” diye pazarlamaktan zerre miskal utanmıyor.  

Sürekli “Çok önemli bir kaynaktan bilgi aldım” deyip türlü iddialar ortaya atıyor, ancak bunların hiçbiri vuku bulmamasına rağmen, çıkıp özür bile dilemeden yalanlarını sürdürüyor.

Kısacası mesleğin yüz karası bu adam(!).

Hem de, dönemin başbakanı Tayyip Erdoğan’ın Oramiral İlhami Erdil’e bir MGK toplantısında dosya fırlattığını ileri sürebilecek kadar yüz karası...

Halbuki İlhami Erdil ile Tayyip Erdoğan hiç aynı Milli Güvenlik Kurulu’na katılmamıştı. Önkibar’ın “Erdoğan dosya fırlattı” dediği Erdil 24 Ağustos 2001’de emekli olmuştu. O tarihte bırakın “Erdoğan’lı MGK”yı, daha AK Parti iktidara bile gelmemişti. 

Lafı fazla uzatmaya gerek yok. Önkibar’ın nasıl bir “gazeteci” olduğunu kanıtlayan daha böyle sayısız örnek var.

Diyeceğimiz o ki, Sabahattin Önkibar denilen zat tam olarak budur.

Ne eksik, ne fazla.