Zehirli ok: Yasak bakış
Zehirli ok: Yasak bakış
LATİF ERDOĞAN
Peygamberimiz Efendimiz: “Harama bakmak, İblisin zehirli oklarından bir oktur. Her kim Allah korkusu sebebiyle bunu terk ederse, Allah ona kalbinde tadını hissedeceği bir iman bahşeder” buyururlar.
Dini yasaklar, bizim koruyucu atmosferimizdir. Ruhumuzu, kalbimizi, duygularımızı, maddi- manevi bütün mahiyetimizi yakacak, kavuracak günahlar bu yasaklar sayesinde bertaraf edilir; harici tazyiklerin şiddeti onlarla hafifletilir.
Normal hayat standardımızı helal dairesinin genişliği, kifayeti ve yeterliliği karşılarken, nefis, heva ve hevesin tesiriyle gerçekleşme ihtimali olan haddi aşmalar, sınırı geçmeler yasaklarla geri itilir; böylece asıl itibariyle fıtratımızla çelişkili olan tehlikeli alana düşülmemiş olunur.
Bediüzzaman Hazretlerinin şu uyarısı çok önemlidir: “Hem senin mahiyetinde öyle manevi cihazat ve latifeler vermiş ki, bazıları dünyayı yutsa tok olmaz. Bazıları bir zerreyi kendinde yerleştiremiyor. Baş, bir batman taşı kaldırdığı halde, göz bir saçı kaldıramadığı gibi, o latife, bir saç kadar sıkleti, yani gaflet ve dalaletten gelen küçük bir halete dayanamıyor. Hatta bazen söner ve ölür. Madem öyledir, hazer et, dikkatle bas, batmaktan kork. Bir lokma, bir kelime, bir dane, bir lema, bir işarette , bir öpmekte batma. Dünyayı yutan büyük latifelerini onda batırma. Çünkü çok küçük şeyler var, çok büyükleri bir cihette yutar. Nasıl küçük bir cam parçasında gök, bütün yıldızlarıyla beraber içine girip gark oluyor. Hardal gibi küçük hafızanda, senin sayfa-yı amalin ekserisi ve sahaif-i ömrünün ağlebi içine girdiği gibi, çok küçük cüzi şeyler var, öyle büyük eşyayı bir cihette yutar, istiab eder.” ( On Yedinci Lema, Üçüncü Remiz)
Din bize zinayı yasaklar. Kur’an bu yasaktan korunmanın yolunu ona yaklaşmamakla öğütler. (İsra, 32) Âyette “Zina etmeyin” denilmeyip “Zinaya yaklaşmayın” denilmesi, zinaya götürme tehlikesi ardından “Çünkü o hayâsızlıktır, çok kötü bir yoldur” denilmesi, zinanın insanın temiz fıtratına ve akl-ı selime aykırı olduğuna işaret etmektedir.
Bir başka ayette ise, “Mümin erkeklere söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar ve ırzlarını korusunlar. Bu onlar için daha temizdir. Gerçekten Allah işlemiş olduklarınızdan haberdardır. Mümin kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar…”(Nur, 30-31) denilerek korunmada ilk hamlenin gözü haramdan sakındırmak olduğu öğretilir.
“Ailenin korunabilmesi için vazgeçilmez şart eşlerin gözlerinin dışarıda olmaması, karşılıklı sadakat, güven ve iffettir. İnsanoğlunun en güçlü güdülerinden ve duygularından biri, İslâmî kaynaklarda şehvet diye ifade edilen kavram kapsamına giren cinsel güç ve arzudur. Bu arzunun meşrû yoldan yani evlilik birliği içinde tatmin edilmesine izin verilmiş, meşrû olmayan yollardan tatmin ise ayıp ve günah sayılarak yasaklanmıştır. Cinsel hayat yalnızca cinsel ilişki değildir; cinsel ilişki dışında kalan “şehvetle bakma, koklama, dokunma, düşünme ve hayal etme” gibi davranış ve ilişki çeşitlerinin, cinselliği kışkırtan etkileri vardır. Aileyi korumak için iffet ve sadakati öngören Kur’an, bunları sağlamak ve korumak için yalnızca zinayı değil, insanı zinaya götüren adımları da yasaklamıştır. Bakmak, görmek içindir. Görmede gereklilik şarttır. Öyleyse gereksiz şeyleri görmenin bir anlamı yoktur. İnsan kendini görmede gereklilik prensibine bağlarsa gereksiz şeylere bakmamayı da alışkanlık haline getirir. Bu davranış bizleri harama bakma konusunda hassas davranmaya sevk eder.
Günümüzün en yaygın hastalığı olan haram bakış, zehirli bir ok gibi kalbi ve ruhi hayatımızı tehdit eder vaziyettedir. İyiliğe ve güzel şeylere kırk yıllık hasreti dindirmek için iki dostun birbirine koşuşu gibi koşmalı, kötü ve haram şeylerden de kendisini parçalamak üzere hücum etmiş bir vahşi hayvandan kaçar gibi kaçmalıdır. Zaten, “helal dairesi geniştir, keyfe kafi gelir, harama girmeye hiç lüzum yoktur.” Hele, haramdan sakınarak imanın halavetini tatmak isteyenler için. Ve hele, manevi yükselişi haramdan kaçınmaya ilmekliler için. Evet onlar için bu anlar riski fırsata çevirmenin tam zamanıdır…
“Göz bir hassedir ki, ruh, bu alemi o pencere ile seyreder. Eğer Cenab-ı Hakk’a satmayıp nefis hesabına çalıştırsan; geçici, devamsız bazı güzellikleri, manzaraları seyr ile şehvet ve heves-i nefsaniyeye bir kavvad derekesinde bir hizmetkar olur.
Eğer gözü, gözün Sani-i Basirine satsan ve O’nun hesabına ve izni dairesinde çalıştırsan; o zaman şu göz, kitab-ı kebir-i kainatın bir mütalaacısı ve şu alemdeki mucizat-ı sanat-ı rabbaniyenin bir seyircisi ve şu kürre-i arz bahçesindeki rahmet çiçeklerinin mübarek bir arısı derecesine çıkar. Ey göz, güzel bak! Adi bir kavvad nerede? Kütüphane-i ilahinin mütefennin bir nazırı nerede?” (6. Söz)
