Gözümüzün önünde bunca mucize varken

Almanya’da din dersine giriyordum. Derste Allah’ın insanları önemsediğini beyin, göz, kalp gibi mucize organlarla donattığını; parmak, yüz, avuç içi, göz retinası, beyin hücreleri gibi organlarımıza özel imza attığını anlattım, ekledim:

“Parmak izimiz biricik kimseye benzemez, yüzümüz çok özel, kimse plaka takmaz, göz retinamız bize özeldir. Beyindeki 100 milyar sinir hücresi özeldir, fabrikasyon hücre yok. İnsan çok özel ve değerli. Bu sebeple Yüce Mevlâ peygamberler göndererek kendisini bize tanıtmış, bizden kendisine kulluk etmemizi istemiş ve peygamberleri mucizelerle desteklemiş.”

Cem adında haylaz bir öğrencim vardı. 7. sınıf, ergenlik çağına yeni girmiş, uzun boylu, başında kavak yelleri. İtiraz etmeyi ve derste tartışma çıkarmayı çok severdi. Dersteki monotonluğu bozduğu ve dikkatleri toplamaya yardım ettiği için onun itiraz ve sorularına hoşgörü ile yaklaşırdım. 

Cem, elini kaldırmadan itirazı bastı:

“Mucize diye bir şey yoktur. Peygamberler de insan, nasıl mucize gösterecekler?”

Sınıf dikkat kesildi, herkes mucize konusunda ne diyeceğime odaklandı. 

Gülümsedim, elimdeki kitabı masaya bırakıp arka sırada oturan Cem’e doğru yürüdüm.

“Allah, elçisini yarı yolda bırakmaz yavrum. Onları özel yeteneklerle donatır, yardım eder, mucizelerle destekler. Mucizesiz peygamber olmaz, ben bile size mucize gösterebilirim” dedim.

-Haydi, göster diye gürledi Cem.

Saatime baktım, dersin bitmesine kısa bir süre kalmıştı. Mucize konusunu anlatmak ve Allah’ın yerleri ve gökleri mucizelerle doldurduğunu anlatmak önemli bir konu. Cem’e gülümsedim:

“Bu derste olmaz, zaman yetmez, gelecek ders gösteririm.”

O sınıftan ötekine, bir dersten başkasına derken konuyu unutmuşum. Ertesi hafta sınıfa girince Cem ayağa kalktı, yüksek sesle:

-Mucize gösterecektiniz, getirdiniz mi?

O an söz verdiğimi hatırladım. Cem’i tahtaya çağırdım. Yaz, dedim:

“Mucize: İnsanların yapmaktan aciz kaldıkları, yalnız Yüce Allah’ın yapabildiği ve yarattığı fevkalâde, harikulâde hâl ve hareket.”

-Sınıfa dön ve kollarını havaya kaldır!

Cem tebeşiri bıraktı, ellerini kaldırdı!

-Arkadaşlar, iyi bakın! Ellerimiz mucizedir, kimse el yapamaz.

-Hocam, bu kadar basit idi de geçen ders neden söylemediniz?

Gülümsedim, anlatmaya devam ettim:

“Parmak ucumuz mucizedir, avuç içimiz mucizedir, kimsenin parmak izi, avuç içi başkasına benzemez. Yüzümüz mucize, yüzde Allah’ın imzası var, çok özel tasarlanmış. Tıpkı ressamın resmin köşesini imza attığı gibi Allah yüzlerimize imza atmış. Hayat çok önemli mucize Allah’ın mührünü taşır.

Gözlerimizin yaratılışında simetri var. Kollarımız ve ayaklarımız birbirine eşit. Saçlarımız uzar, kirpik ve kaşlarımız uzamaz. Yüzümüz ölçülü. Göz kapaklarımız gözümüzü tozdan, topraktan, mikroplardan korumak için tasarlanmış, otomatize edilmiş, irademizi beklemeden kapanır, açılır, gözümüzü harici tehlikelerden korurlar. 

Beynimiz mucize, her hücresi özel. Beyin 1 kg su, 150 gr yağ, 130 gr protein, 15 gr şeker, 10 gr tuzdan meydana gelir. Bu beş maddenin hepsi cansız, akılsız, bilgisiz. Beyin ise canlı.

Entropi yasasına göre cansız maddeler kendi başlarına organize olup canlı varlık yaratamazlar. Cansız maddelerin beyinde canlanması mucizedir. Su, protein, yağ, şeker ve tuzun düşünmesi, hayal etmesi, öğrenmesi, öğretmesi, bilgiyi hayata geçirmek için tasarımda bulunması mucize eylemlerdir. 

Düşünce, hayal, bilgi metafiziktir, madde değildir. 

Beynin bilinçli olması mucizedir. Allah’ın eseridir. Hayatı veren odur, cansız varlıkları o canlandırır.”

Ders boyunca anlattım. Öğrencilerimin çok hoşuna gitti, mucize konusu anlamışlardı. Cem’e sorusu için teşekkür ettim, derste aktif olduğu için memnundu.

Medyada “Ateizm, deizm yayılıyor, gençler ateist oluyor” şeklinde algı operasyonları yapılıyor. Ateizm, hayatı, bilinci, suyun nasıl var olduğunu izah edemez. Cansız maddelerin nasıl canlandığını, beynin bilgiyi hafızaya kaydetmesini, anlamasını, yorumlamasını, yeni düşünceler üretmesini açıklayamaz. Ateizm ölüm ötesi için hiçbir şey vaad etmez.

Çocuklarımıza değer vermeli, onları önemsemeli, onlara sevgi ve ilgi göstermeliyiz. Değerli olduklarını hissettirmeliyiz. Allah’ın bize değer verip yarattığını, dünyaya misafir olarak gönderdiğini, peygamberler ve kitap göndererek cennete davet ettiğini anlatmalıyız. 

Ateizm ölüm sonrası için hiçbir vaatte bulunmazken hayatı bize veren Allah, ebedi hayat vaad ediyor. Kendisini tanıyıp kulluk edenleri cennetle müjdeliyor, isyan edip inkâr edenleri cehennemle tehdit ediyor. 

Peygamberimiz (sav) bir kişi idi, öğretmen olarak geldi, kıtalar dolusu insanı Kur’an okuyarak ikna etti. İnananların işi kolay. Önümüzde böylesine güzel bir örnek var. 

Ateizm çıkmaz sokak, varlıkların nereden geldiğini açıklayamıyor. 

Kur’an aklı ikna ediyor, kalbe huzur veriyor. Müslümanların işi kolay. Hayat, bilinç, düşünce, evrendeki düzen, gözümüzdeki simetri… Milyarlarca mucize gözümüzün önünde. 

“Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılmasında, gece ile gündüzün birbiri peşinden gelmesinde, insanlara fayda veren şeylerle yüklü olarak denizde yüzüp giden gemilerde, Allah’ın gökten indirip ölü toprağı canlandırdığı suda, yeryüzünde her çeşit canlıyı yaymasında; rüzgârı, yer ile gök arasında emre hazır bekleyen bulutları yönlendirmesinde düşünen bir toplum için Allah’ın varlığına deliller vardır.” (Bakara,65)

Çocuklarımızı sevelim, ilgi gösterelim, okutalım, bilgilendirelim ve sahip çıkalım.