Özgür Özel, Cumhurbaşkanı Erdoğan’a tazminat ödeyecek

Bağışlardan ödenir, sorun değil...

Siyasetin Çıkmaz Sokağı: Projesizlik ve Hakaret Retoriği! Türkiye’de siyasi kulvarın son dönemde geçirdiği dönüşümler, liderlik vizyonu ile üslup arasındaki doğrudan ilişkiyi bir kez daha gözler önüne sermektedir. Gündemi meşgul eden son gelişme, Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel’in, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a yönelik geçmişte gerçekleştirdiği konuşmaları nedeniyle Ankara 44. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından toplam 800 bin TL manevi tazminat ödemeye mahkum edilmesidir. Ankara’daki yargılama süreci; Marmara Cezaevi önü, Bayrampaşa ve Aydın mitinglerinde sarf edilen sözlerin eleştiri sınırlarını aşarak doğrudan kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini tescillemiştir. Bu hukuki yaptırım, yalnızca bireysel bir davanın sonucu değil, aynı zamanda vizyon üretemeyen muhalefet tarzının içine düştüğü retorik krizinin somut bir belgesidir. Siyaset bilimi ve toplumsal analizler açısından değerlendirildiğinde, bir siyasi figürün veya yapının sürekli olarak şahsi ithamlara ve hırçın bir üsluba sığınması tesadüfi değildir. Topluma ekonomik, sosyal ya da vizyoner hiçbir somut alternatif sunamayan, kurumsal geçmişi sürekli olarak skandallarla, iç çatışmalarla ve şaibelerle anılan siyasi aktörler, varlıklarını sürdürebilmek için kaçınılmaz olarak kutuplaştırıcı bir dile başvururlar. Yönetim kabiliyeti ve rasyonel projeler üretemeyen bünyeler, kamuoyu nezdindeki bu açıklarını karşı tarafa pervasızca saldırarak ve hakaret dilini bir kalkan haline getirerek kapatmaya çalışırlar. Yapıcı tartışma ortamından kaçanların başvurduğu yegane yöntem, hedef şaşırtarak kendi tabanlarını suni gündemlerle konsolide etmektir. Hukukun verdiği bu son karar, siyasi arenada projesizliğin ve kurumsal zafiyetlerin hakaretle örtülemeyeceğini net bir şekilde ortaya koymuştur. Gerçek anlamda siyaset yapmak; iftira, karalama ve şahsi haysiyet tırpanlamasıyla değil; akılla, projeyle ve millete sunulan vizyoner alternatiflerle mümkündür. Toplumsal karşılık bulamayan ve skandallarla anılan yapıların siyaset üretmek yerine hakarete sarılması, hem yargı duvarına çarparak maddi-manevi kayıplarla sonuçlanmakta hem de halk nezdindeki inandırıcılıklarını bütünüyle tüketmektedir.