Antalya'daki rüşvet davasında milyonluk itiraflar! “Oy vermiyorsun, o halde para vereceksin”

HELAL KAZANCIN BAŞI DİK, HARAM KAZANCIN BAŞI EĞİKTİR! İnsan bazen okuduğu bir haber karşısında ne diyeceğini, hangi kelimeyi kullanacağını bilemiyor. Antalya Büyükşehir Belediyesi'ne yönelik rüşvet ve yolsuzluk davasında mahkemeye yansıyan milyonluk iddiaları okuyunca benim de aklımdan geçen ilk soru şu oldu: Ya hu, bu insanlar nasıl paralar kazanıyor ki 30 milyon lirayı bir başkasına verebilecek noktaya gelebiliyorlar? Üstelik bu para sıradan bir borç, ticari bir yatırım ya da gönüllü bir yardım olarak değil, mahkemede anlatılan iddialara göre çeşitli talepler ve baskılar çerçevesinde gündeme geliyor. Bir iş insanının mahkemede, seçim döneminde kendisinden 25 milyon lira istendiğini, 8,5 milyon liraya anlaşıldığını ve daha sonra 30 milyon lira daha verdiğini anlatması gerçekten düşündürücü. Başka bir iş insanının ise iskan ruhsatı alabilmek için daire vermek zorunda kaldığını ileri sürmesi, meselenin yalnızca para alışverişinden ibaret olmadığını gösteriyor. Elbette bunlar mahkemeye yansıyan iddialardır; kimin hangi suçu işlediğine hukuk karar verecektir. Ancak ortaya çıkan tablo, kamu makamlarının ve ticari ilişkilerin nasıl bir ahlaki sınavdan geçtiğini sorgulamamızı gerektiriyor. Benim asıl üzerinde durduğum konu ise paranın miktarından ziyade, o paranın nasıl kazanıldığı ve hangi amaçlarla kullanılabildiğidir. İnsan kendisine sormadan edemiyor: Bir insan 30 milyon lirayı nasıl kazanır da bunu rüşvet iddiasına konu olabilecek bir ilişkinin içine sokabilir? Bu kadar büyük paralar hangi ticari faaliyetlerden elde ediliyor? Kazancın kaynağı nedir? Bir insanın milyonlarını kaybetmeyi göze alarak böyle ilişkilerin içine girmesi, ekonomik olduğu kadar ahlaki bir sorundur da. Allah'a hamdolsun, bugüne kadar böyle şaibeli işlerin içinde olmadık. Çok büyük servetler edinmedik, milyonluk hesaplar yapmadık. Ama kazandığımızın helal olmasına, kimsenin hakkına girmemeye ve başımızı yastığa koyduğumuzda vicdanımızın rahat olmasına gayret ettik. Çünkü insanın sahip olduğu en büyük zenginlik, banka hesabındaki rakam değil, alnının açık, vicdanının rahat olmasıdır. Benim inancıma göre helal kazanç, insanın eline geçtiğinde ona huzur vermelidir. Haramın ise insana huzur getirmesi mümkün değildir. Bir kuruşun hesabını vermekten korkmayan insanla, milyonlarının kaynağını açıklamakta zorlanan insanın dünyası aynı değildir. Birinin kazancı alın terinin karşılığıdır, diğerinin kazancı ise insanın hem kendisini hem de çevresini sorgulamasına sebep olabilir. Unutulmamalıdır ki rüşvet yalnızca parayı alanın meselesi değildir. Rüşvet veren de bu çarkın bir parçasıdır. Bir kamu görevlisi makamını menfaat kapısına dönüştürüyorsa, bir iş insanı da işini yürütmek veya haksız avantaj sağlamak için bu düzene para aktarıyorsa ortada toplumun tamamını ilgilendiren bir ahlak sorunu vardır. Kamu hizmeti kimsenin şahsi kazanç kapısı değildir. Belediye makamları da devletin ve milletin emanetidir. O makamlara oturanlar, kendilerine değil, millete hizmet etmek için oradadır. Bir de işin başka bir boyutu var. Milyonlarca liranın rüşvet iddialarıyla anıldığı bir ülkede, sabah erkenden dükkânını açan, tarlasını süren, fabrikasında çalışan, asgari ücretle ailesini geçindirmeye çalışan insanları düşünün. Bir vatandaş evladının okul masrafını karşılamak için hesap yaparken, başka bir yerde milyonlarca liralık ödemeler konuşuluyor. İşte insanın vicdanını yaralayan asıl tezat budur. Biz çocuklarımıza ve torunlarımıza nasıl bir gelecek bırakacağız? Daha çok para kazanmayı mı öğreteceğiz, yoksa kazandığımız paranın nasıl kazanıldığının daha önemli olduğunu mu anlatacağız? Çünkü para kazanmak bir başarı olabilir ama her kazanç helal değildir. Makam sahibi olmak bir ayrıcalık olabilir ama o makamı şahsi menfaat için kullanmak büyük bir vebaldir. İslam bize helal lokmanın önemini, kul hakkının ağırlığını ve haramdan uzak durmanın gerekliliğini öğretir. İnsan dünyada yaptığı her işin karşılığını göreceğini bilerek yaşamalıdır. Bugün birilerinin önünde eğilerek, birilerinin hakkını yiyerek, kamu imkânlarını kendi çıkarına kullanarak elde edilen servet, yarın insanın karşısına ağır bir hesap olarak çıkabilir. Benim anlayışımda zenginlik, başkasının hakkını yiyerek büyümek değildir. Zenginlik, kazandığın parayla aileni geçindirmek, ihtiyaç sahibine yardım etmek, kimsenin kapısında eğilmemek ve kimsenin hakkını üzerinde taşımamaktır. Şunu da özellikle söylemek istiyorum: Bu tür olayların üzerine gidilmesi, yalnızca birkaç kişinin yargılanmasıyla sınırlı kalmamalıdır. Kim olursa olsun, hangi partiden gelirse gelsin, hangi makamda bulunursa bulunsun, kamu kaynaklarını ve milletin emanetini kötüye kullanan herkes hukuk önünde hesap vermelidir. Siyasi kimlik, makam, servet veya yakınlık kimseye dokunulmazlık sağlamamalıdır. Suç sabitse cezası da hukuk çerçevesinde verilmelidir. Çünkü yolsuzlukla mücadele, bir partinin diğer partiye karşı yürüttüğü siyasi mücadele değil, milletin kendi geleceğini koruma mücadelesidir. Son sözüm şudur: İnsan bu dünyadan giderken yanında ne villasını götürebilir ne arabasını ne de banka hesabındaki milyonlarını. Geriye bıraktığı şey, insanların hafızasındaki adı, yaptığı iyilikler ve Allah'ın huzurunda vereceği hesaptır. Ben çok zengin olamadım, belki de hiçbir zaman çok param olmadı. Ama birilerinin hakkını yiyerek, bir makamın gücünden yararlanarak veya harama bulaşarak zenginleşmediğim için Allah'a hamdediyorum. Çünkü ben, milyonların içinde huzursuz yaşamaktansa, helalinden kazandığım az bir parayla başım dik yaşamayı tercih ederim. Unutmayalım: Haramın sefası olmaz, cefası olur. Helal kazanç insanı zengin etmese bile onurlu yaşatır. İnsan için asıl zenginlik de budur.