ABD açık açık tarih ve saat verdi! İran’a Şafak Operasyonu

Zulmün ve Riyakarlığın Küresel Ortakları: ABD ve İran’ın Kanlı Tiyatrosu! Dünya, insanlık onurunu ayaklar altına alan, kendi emperyalist ve ideolojik ihtirasları uğruna milyonlarca insanı felakete sürükleyen iki organize suç şebekesinin, ABD ve İran’ın iğrenç güç savaşına sahne olmaktadır. Kendini sözde "özgür dünyanın lideri" ilan eden Washington ile bölgeye güya "ilahi adalet" vadettiğini iddia eden Tahran rejimi, aslında birbirini besleyen, birbirinin varlığından güç alan karanlık bir madalyonun iki yüzüdür. Bu iki kibirli güç, karşılıklı savurdukları tehditler, "son oyun" safsataları ve "şafak operasyonu" çığırtkanlıklarıyla aslında küresel siyaset tarihine utanç verici, kanlı ve kirli birer sayfa daha eklemektedir. Karşımızda, ekonomik yaptırımları masum halkları yavaş yavaş öldüren birer kitle imha silahına dönüştüren haydut bir süper güç ile kendi vatandaşlarının kanı ve yoksulluğu üzerinden vekalet savaşları yürüten bağnaz bir diktatörlük vardır.ABD’nin gururla ve küstahça ilan ettiği "ekonomik savaşlar" ve finansal ablukalar, Tahran’daki oligarkları değil, doğrudan İran sokaklarındaki masum çocukları, ilaç bulamayan hastaları ve çaresiz sivilleri hedef alan açık bir terördür. Washington, küresel finans sistemini bir haydut gibi gasp ederek tüm dünyayı kendi jeopolitik hırslarına rehine etmekte, egemenlik haklarını pervasızca çiğnemektedir. Ancak bu dış baskıyı, kendi faşizan ve baskıcı rejimini ayakta tutmak için mükemmel bir can simidi olarak gören Tahran’ın günahı da az değildir. İran’daki yozlaşmış teokrasi, ülkedeki her ekonomik çöküşü ve toplumsal çürümeyi "dış mihraklar" yalanının arkasına saklamaktadır. Kendi halkı açlık ve sefalet içinde kıvranırken, sınır ötesindeki terör ve milis yapılarını fonlamayı kutsal bir görev sayan bu kör zihniyet, en az onu kuşatan emperyalistler kadar suçlu ve aşağılıktır.Bu iki gücün yarattığı çatışma iklimi, ne bölgeye huzur getirecek bir stratejidir ne de dünyayı daha güvenli kılacak bir hamledir; bu, sadece küresel zorbalık ile bölgesel yayılmacılığın iğrenç bir çarpışmasıdır. Bu kirli tiyatronun faturasını ne Washington’daki klimalı odalarında savaş kararları alan kan emici bürokratlar ne de Tahran’daki korunaklı saraylarında oturan zalim yöneticiler ödemektedir. Bedel, her zaman olduğu gibi ambargolar altında ezilen halklar ve Ortadoğu’nun bitmek bilmeyen kaosuna kurban edilen çaresiz kitleler tarafından ödenmektedir. İnsanlık, bu iki kibirli canavarın kendi varoluşsal krizlerini örtmek için sahnelediği bu tehlikeli oyunu tamamen reddetmeli, her iki tarafın da riyakarlığını ve zalimliğini açıkça yüzlerine tükürmelidir.