2 Nisan 2025: Günün Âyet ve Hadisi

VAHYİN DİLİNDEN

(٢) هُوَ الَّذٖي خَلَقَكُمْ فَمِنْكُمْ كَافِرٌ وَمِنْكُمْ مُؤْمِنٌؕ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصٖيرٌ

Esirgeyen, bağışlayan Allah'ın adıyla

(2) Sizi yaratan O’dur. Ama kiminiz inkâr, kiminiz iman ediyor. Allah yapıp ettiklerinizi görmektedir.

(Teğabün Suresi)         (Meâl Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı)

TEFSİRİ:

İlk âyet genel olarak felsefenin, özel olarak da kelâm ilminin temel problemlerinden olan Allah’ın egemen iradesi karşısında insan iradesinin değeri ve insanın sorumluluğunun felsefî temeli konusuna ışık tutan bir anlatım inceliği taşımaktadır. Çünkü “Allah kiminizi kâfir kiminizi mümin olarak yarattı” tarzında bir ifade kullanılmayıp “Sizi yaratan O’dur. Ama kiminiz inkâr, kiminiz iman ediyor” buyurularak, bir taraftan inkâr ve iman realitesinin ilâhî güç ve iradeden bağımsız olmadığı, diğer yandan da her bir ferdin cebir altında değil, kendine verilen irade gücüyle yaptığı tercih sonucunda kâfir veya mümin olduğu belirtilmektedir.

Her hâlükârda sonucun Allah Teâlâ’nın ilmi dışında kalamayacağını hatırlatan âyetin son cümlesinde, “Allah yapıp ettiklerinizi görmektedir” şeklinde bir ifade kullanılarak özellikle insanın hür iradesiyle yaptıklarına dikkat çekilmesi de bu mânayı destekler niteliktedir (“kesb” kavramı ve bu konudaki kelâm tartışmaları için bk. Bakara 2/7, 286).

Kaynak : Kur'an Yolu Tefsiri Cilt: 5 Sayfa: 370-371
 

ALLAH RESÛLÜ'NDEN (Sallellahu Aleyhi ve Sellem)

GÜNÜN SÖZÜ:

GÜNÜN FOTOĞRAFI:


                                             

KISSADAN HİSSE:

Devenin Yularını Çeken Kibirli Fare

Bir fare, bir devenin yularından tutmuş, kurula kurula yola düzülmüştü. Gururundan kabına sığamıyor, kendi kendine söyleniyordu:

"Ben ne büyük kılavuzum, koca bir deveyi yularından tutmuş, çekip götürüyorum."

Derken önlerine koca bir ırmak gelmişti. Fare, ırmağı görünce duraladı. Suya dalsa, kuşkusuz boğulurdu. Deve, farenin durakladığını görünce:

"Hayrola dostum," dedi. "Niçin durdun. Dal şu ırmağa, karşı tarafa geçelim..."

Fare, utancından delik arıyordu kaçacak... Boynunu büktü:

"Ben bu ırmağı nasıl geçerim, görmüyor musun su çok derin?"

Deve:

"Hele bir görelim, ne kadarmış bu su," diyerek ırmağa daldı. Su ancak dizlerine kadar çıkmıştı. Güldü. Fareye:

"A korkak cüce.. Derin dediğin su, ancak diz boyu.. Kor­kacak ne var. Haydi dal suya da, karşıya geçelim..."

Fare titriyordu. Deveye yalvardı:

"Ey büyük üstad! Dizden dize fark var. Bu ırmak sana diz boyu ama, bana koca bir deniz.. Sana iki adımlık bir su birikintisi, bana aşılamayan bir nehir.."

Deve dayanamadı, konuştu:

"Öyleyse bir daha küstahlık yok. Boyundan büyük işlere girişme.. Kendin gibilerle boy ölçüş.. Haydi titreyip durma, sıçra da hörgücüme bin. Seni de, senin gibi yüzlercesini de karşıya geçirebilirim. Bu sana bir ders olsun..."