Ben kar yağışını çok severdim, Gazze'deki çocukları görene kadar...
Emekli olduktan sonra yaklaşık dört yıldır Yeniakit.com.tr'de editör olarak çalışıyor, haftanın bir günü de gündemdeki konularla ilgili düşüncelerimi bu köşeden sizlerle paylaşıyorum.
İşim gereği Türkiye'de ve dünyada yaşanan gelişmeleri takip ediyor, önemli bulduğum, ilginizi çekeceğini düşündüğüm haberleri gündeminize taşımaya gayret ediyorum.
Giresun'un Piraziz ilçesine bağlı Şeyhli Mahallesi'nde, fındık bahçesi içerisindeki evimin bitişiğine kurduğum küçük ofisimden dünyanın dört bir yanında yaşanan olayları anlık olarak takip etmek, emeklilik hayatımda bana ayrı bir mutluluk veriyor.
Ancak bazen öyle haberlerle karşılaşıyorum ki insanın bütün neşesi bir anda kayboluyor. Ekranda gördüğüm bir fotoğraf, okuduğum birkaç satır, kilometrelerce uzakta yaşanan bir acıyı alıp çalışma odamın tam ortasına bırakıyor.
Bu akşam da böyle oldu.
Dışarıda kar yağmaya başlamıştı.
Çocukluğumdan bu yana, nedendir bilmem, mevsimin ilk kar taneleri yere düşmeye başladığında içimi tarifsiz bir sevinç kaplar.
Gökyüzünden ağır ağır süzülen beyaz taneleri izlemek, günlük hayatın koşuşturmasını bir süreliğine unutturur insana. Sanki tabiat sessizliğe bürünür, kirli olan ne varsa karla örtülür, insan çocukluğunun en güzel günlerine geri döner.
Sıcacık çalışma odamda bir yandan işimi yapıyor, bir yandan penceremden dışarıda yağan karı seyrediyorum.
Mutluydum.
Ta ki bilgisayarımın ekranına Gazze'den gelen o haber düşünceye kadar...
“Gazze Şeridi'nde etkili olan şiddetli yağışlar, İsrail saldırıları nedeniyle evlerini kaybederek derme çatma çadırlarda yaşam mücadelesi veren binlerce Filistinliyi yeniden sel ve soğuk hava tehdidiyle karşı karşıya bıraktı.”
Haberi okudum, ardından fotoğraflara baktım.
Biraz önce içimi kaplayan mutluluk, yerini tarifsiz bir üzüntüye bıraktı.
Odamın sıcak olmasından utanır oldum.
Çünkü ben...
Penceremden karın güzelliğini seyrederken, Gazze'de küçücük çocuklar su birikintilerinin içerisinde, yalınayak, üzerlerinde doğru dürüst bir giysi bile olmadan yaşam mücadelesi veriyordu.
Hamasi sözlere girmek istemiyorum ama!
Bir tarafta sıcacık odam, diğer tarafta yağmur sularıyla dolmuş çadırlar...
Hayatın tam da gerçeğiydi.
Bir tarafta huzur içinde karı seyreden ben, diğer tarafta soğuktan titreyen çocuklar...
Yağmur sularının bastığı çadırlarda, ıslanmış yatakların üzerinde, nemli giysilerle nasıl sabahlıyorlar?
Bir anne, gecenin bir yarısı soğuktan titreyerek uyanan çocuğuna ne söylüyor?
“Üşüme yavrum” demekle bir çocuk ısınır mı?
Ya da evladına “Üşüme yavrum” diyecek olan bir annenin iki gün önceki bombardımanda hayatını kaybettiğini söylesem.
Sarılacak bir annesi bile olmayan o çocuk nasıl yaşar?
Bu soruların cevabını düşünmek bile insanın yüreğini acıtıyor.
Dayanamadım, kendimi dışarı attım.
Kar lapa lapa yağmaya devam ediyordu. Fındık ağaçları beyaza bürünmüştü. Komşu evlerin pencerelerinden sarı ışıklar süzülüyordu karın üzerine, bacalarından dumanlar yükseliyordu.
Kim bilir, belki de o evlerde kuzinelerin üzerinde çorba tencereleri fokurduyordu. Anneler çocuklarına sofrayı hazırlıyor, çocuklar sabah uyandıklarında kardan adam yapmanın hayalini kuruyordu.
Ne güzel bir huzur bu...
Ama Gazze'deki çocukların görüntüleri gözümün önünden gitmiyordu.
Tekrar içeri girdim, bilgisayarımın başına oturdum.
Fotoğraflara bir daha baktım.
Bizim evlerimizde çorba kaynayan tencereler vardı.
Gazze'de ise çadırın içine dolan suları ellerindeki tencerelerle dışarı boşaltmaya çalışan anneler...
Bizim çocuklarımızın üzerini örttüğümüz sıcak yorganlar vardı.
Orada ise kuru bir battaniyeye hasret çocuklar...
Ve o çocukların gözleri...
Allah'ım, o gözler!
İnsanın içine işleyen, sanki dünyanın bütün yetişkinlerine aynı soruyu soran o masum bakışlar...
“Biz size ne yaptık?”
Buradan yeminle söylüyorum;
O çocuklar bir “ah” çekse derinden, vallahi de dünyanın dört bir köşesinde sıcacık evlerinde oturan bizlerin pencerelerinden buz gibi fırtınalar eserdi yüzlerimize.
İnsan bazen bir çocuğun gözlerine baktığında kendi vicdanından kaçacak yer bulamıyor.
Gazze'de hayatını kaybeden çocukların onlarca haberini yaptık bu sütunlarda.
Bombardımanlarda hayatını kaybeden bebekleri, enkaz altında kalan çocukları, evlatlarının cansız bedenlerine sarılan anneleri anlattık.
Her defasında içimiz parçalandı.
Ama şimdi o fotoğraflara bakınca kendime başka bir soru soruyorum.
Acaba biz eksik mi yaptık arkadaşlar?
Vallahi de eksik yapmışız!
Biz hep ölen çocukları anlatmışız sizlere!
Oysa hayatta kalan çocukların da bize anlatacak çok şeyi varmış.
Bombalardan kurtulup açlıkla, susuzlukla, soğukla mücadele eden, bir kolunu veya bacağını kaybeden çocukları da aynı ısrarla yazmalıymışız.
Enkaz altından çıkarılan küçücük bedenleri manşetlerimize taşırken, çadırın içerisinde sabaha kadar üşüyen ve tir tir titreyen çocuklara da yer vermeliymişiz manşetlerimizde.
Hayatını kaybeden çocukların ardından gözyaşı dökerken, hayatta kalmaya çalışan çocukların ellerinden tutmanın yollarını da aramalıymışız.
Yazıklar olsun bize...
Çünkü ölen o masum çocuklar artık Rabbimizin rahmetine emanet. İnancımız odur ki onlar cennette.
Peki geride kalanlar?
Annesini kaybeden, babasını bekleyen, gece boyunca yağmurun dinmesini bekleyen çocuklar...
Onlar hâlâ orada.
Onlar hâlâ yardım bekliyor.
Biz ölen çocukların ardından ağlarken, yaşayan çocukların sesini yeterince duyabilmiş miyiz?
Bir gazeteci olarak bundan sonra yalnızca kaybedilen hayatları değil, kurtarılmayı bekleyen hayatları da daha çok anlatmamız gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü bir çocuğun ölümünü haber yapmak kadar, bir çocuğun hayatta kalmasına vesile olabilmek de kıymetlidir.
Dışarıda kar hâlâ yağıyor.
Bizim buralarda çocuklar kar yağsın diye dua ederken, Gazze'de çocuklar kar dursun, yağmur dursun, soğuk biraz olsun hafiflesin diye dua ediyor.
Bu nasıl bir dua Allah'ım!
Dünyanın bir yerinde çocuklar kar yağsın da kızakla kayayım diye dua ederken,
Dünyanın başka bir yerinde çocuklar kar yağmasın da hayatımız kaymasın diye dua etmekte.
Bu sorun büyük sözlerle kapatılabilecek bir sorun değil. Süslü cümlelerle, hamasi nutuklarla, vicdanları rahatlatan açıklamalarla da çözülemez.
Gazze'de soğuktan titreyen bir çocuğun ihtiyacı, bizim ne kadar üzüldüğümüzü duymak değil; onu ısıtacak bir battaniye, başını sokabileceği güvenli bir yuva ve açlığını giderecek bir lokma ekmektir.
Çocuğun üşüyen ellerini dünyanın en güzel sözleri bile ısıtamaz. Gözyaşlarımız onun karnını doyuramaz.
Hamasi nutukları bırakalım artık.
Merhameti yalnızca dilimizde değil, davranışlarımızda da göstermeliyiz.
Bu çocuklara gıda malzemesi, sıcak battaniyeler, kışlık giysiler vererek vicdanımızı belki rahatlatabiliriz. Ama...
Huzurla uyuyabilecekleri
Geceler...
Ve huzurla uyanabilecekleri
Sabahlar...
Verebilir miyiz?
İşte asıl mesele bu...
