Hırs aklı geçince hata kaçınılmaz olur
Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için, manevi bir hastalık olan “hırs” ve “tamah”ın tanımını yaparak başlayalım..
Hırs; bir amaca ulaşmak için kişinin bütün benliğini saran aşırı, doymaz ve tutkulu istek, açgözlülük veya bir şeyin üzerine aşırı düşme halidir.
Tamah; Arapça kökenli bir kelime olup açgözlülük, hırs, bir şeye aşırı derecede göz dikme ve elindekilerle yetinmeyip, daima daha fazlasını istemek anlamına gelir.
İnsan bazen düşmanına yenilmez de, kendi hırsına yenilir. Çünkü hırs, insanın gözünü öyle bir kör eder ki; önündeki uçurumu göremez, kulağını öyle bir sağırlaştırır ki, kendisine yapılan dost uyarılarını duyamaz.
Aklın sesini susturan hırsın hüküm sürdüğü yerde ise hata artık bir ihtimal olmaktan çıkıp, felâketin başlangıcı kaçınılmaz bir sondur.
Hırs; insanı başarıya götüren bir motivasyon olmaktan çıkıp, aklın önüne geçtiğinde çok tehlikeli bir manevi hastalığa dönüşmüş demektir.
Makam hırsı, koltuk hırsı, para hırsı, güç hırsı ve itibar hırsı… Bunların her biri; insanın karakterini, vicdanını ve muhakeme yeteneğini esir alabilir. Çevremiz ve dünya bunun sayısız örnekleriyle doludur.
Hırslı insan sürekli kazanmak, hep çok kazanmak ister. Ama neyin karşılığında kazandığını asla sorgulamaz. Yeter ki, gelsin!
En büyük yanılgı da işte tam da burada başlar. Kendi arzusunu gerçek, kendi çıkarını adalet zannetmeye başladığında kendi sonunu hazırlamıştır.
Eşiyle birlikte cennette her türlü nimetler içerisindeyken, şeytanın tuzağına düşüp, ölümsüz olmak hırsına kapılan ilk insan Hz. Adem ve eşi Hz. Havva gibi…
Nice hükümdarlar tahtlarını korumak uğruna devletlerini yıkmış, nice yöneticiler koltuklarını kaybetmemek uğruna itibarlarını tüketmiş, nice insanlar daha fazlasına sahip olma arzusuyla ellerindekini de kaybetmiştir.
EN BÜYÜK HIRS İNSANIN KENDİSİDİR
Oysa hayatın değişmeyen bir gerçeği vardır: Hiç kimse kendi hırsından daha büyük değildir.
Asıl tehlike, hırslı insanın hata yapması olmayıp, yaptığı hatayı kabul etmemesi, yanlışında ısrar etmesi ve etrafındaki herkesi kendi yanlışına ortak etmeye çalışmasıdır. Çünkü akıl hatayı fark ettiğinde insanı durdurur; hırs ise hatayı savunacak bahaneler üretir.
Akıl, insana nereye kadar gidebileceğini söyler; hırs ise sınır tanımaz. Akıl sonuçları hesaplar, hırs sadece kazanmayı düşünür. Akıl gerektiğinde geri adım atmayı erdem sayar; hırs bunu yenilgi kabul eder.
İşte tam da bu yüzden, hırs aklı geçtiğinde hata kaçınılmaz olur..
İnsan makamını kaybedebilir, servetini yitirebilir, gücünü kaybedebilir. Fakat bunların hepsi yeniden kazanılabilir.
Ancak; hırs uğruna kaybedilen vicdanı, güveni ve itibarı yeniden kazanmak o kadar kolay değildir.
İBRETLİK BİR HİKÂYE…
Yere düşen bal damlasını fark eden bir karınca, balın kenarından biraz yedi ve gitti. Bir süre sonra tekrar gelerek baldan yemeye başladı.
Ancak, bal çok tatlı ve lezzetliydi. Bu yüzden bal damlasının içine kadar girerek yemeye devam etti.
Artık doymuştu ve ayrılmak istiyordu. Ancak fazla yeme hırsı başına iş açmış, bal damlasının yoğun kıvamına batmış olduğundan bacaklarını hareket ettiremiyor, gitmek istese de gidemiyordu.
Derken balın içinde debelenerek öldü. Hâlbuki; az ile yetinseydi, hayatta kalmaya devam edecekti.
İbret alanlara sivrisinek saz; almayanlara davul zurna az!
