Şükür… şükür…şükür… Çok şükür
“Kutsal Hikmet Kilisesi”, “Ekânim-i Selâse Kilisesi”, “Büyük Kilise” ve “Yeni Sion Kilisesi” gibi isimlerle anılan Ayasofya, “Şark âlemini sevindirme” (kararnamede sebep böyle açıklanmış) gerekçesiyle 1934 yılı şartlarında müzeye çevrildi…
Müzeye çevrildiğinde tam 481 yıllık cami idi. Fâtih dâhil, tüm padişahların, şeyhülislâmların, sadrazamların, komutanların alnı o camide secdeye gitmişti. 1934 kararnamesi cami kimliğinden çıkarıp müze yaptı. Nihayet 10 Temmuz 2020 günü açıklanan Danıştay kararıyla, Ayasofya, tekrar “fethin sembolü cami” kimliğine kavuştu.
Biz de nihayet Ayasofya’ya kavuştuk; şükürler olsun. Böylece, yalnız Fatih’in değil, kuruluştan itibaren Ayasofya’ya emek vermiş tüm İslâm hükümdarlarıyla birlikte Selçuklu ve Osmanlı padişahlarının da ruhları şâd oldu.
Şöyle bir hayal edin lütfen: İstanbul Salı günü fethediliyor, Cuma günü Ayasofya’da Cuma namazı kılınıyor.
Mimarlar, kalfalar, işçiler, gece gündüz çalışarak, Salı günü fethedilen şehrin en büyük mâbedi olan Ayasofya’yı Cuma namazına hazırlıyorlar…
Gerekli her türlü değişiklik bu kısa süreye sığdırılıyor.
Bu hızı iyi okumak lâzım: Zira Osmanlı’yı çadırdan alıp çok kısa bir süre içerisinde imparatorluk burcuna yükselten işte bu baş döndürücü hızdır!
Cuma sabahı erken saatlerden itibaren mâbedin içi-dışı dolmaya başlıyor. “Feth-i Mübin”i yaşayanlar, ilk Cumanın heyecanını da yaşamak için kitleler halinde Ayasofya’ya geliyorlar. Dört koldan ırmaklar Ayasofya’ya akıyor, insan denizi büyüdükçe büyüyor.
Öğleye yakın saatlerde genç Padişah görünüyor. Sağında, solunda hocaları, arkasında vüzera, ümera ve nihayet fetih şanlı kafilesi, gaziler ordusu...
Tekbir sesleri İstanbul’u Müslümanlaştırırken, şanlı ordu, genç, ama imanlı ihlâslı ve kararlı serdarının arkasında Ayasofya’ya giriyor.
Nihayet ezan... Cumanın ilk sünneti kılındıktan sonra, Ak Şemsüddin-i Velî ağır ağır doğruluyor. Padişah’ı kolundan tutuyor ve âlemi yerinden kaldırırcasına ayağa kaldırıyor.
Şimdi mürit, mürşidinin kolundadır; sanki birkaç gün öncesine kadar kilise olan bir mâbedin içinde değil, Peygamber müjdesinin doruğunda yürüyorlar…
Bir anda hıçkırıklar zikre duruyor, dizgini boşalan heyecan şaha kalkıyor, gözler sevinçten ağlarken, gönüller tekbir doluyor.
Sultan İkinci Mehmed Han, (hutbeyi Ak Hoca’nın okuduğuna dair rivayetler de var) artık minberdedir. Her basamağı dualarla döşeyip zirveye yükseliyor. Elinde Peygamber kılıcı, dilinde dua ve zikir… Hıçkırığa benzer sesiyle hutbesine başlıyor: “Elhamdülillah, Elhamdülillah.”
Hutbe bitip minberden indikte, mürşidini imamete geçiriyor ve tam arkasında durup onunla birlikte tekbir alıyor: “Allahüekber!”
Çağın yüreği işte bu tekbirlerle deliniyor!
Namaz ve dua bittikten sonra Ak Şemseddin, camii hınca hınç dolduran fetih ordusuna kısa bir konuşma yapıyor:
“Ey gaziler! Bilin, agâh olun ki, cümleniz hakkında Ahir zaman Peygamberi ol Server-i Kâinat Efendimiz Hazretleri, ‘Onlar ne güzel askerdir’ buyurmuştur. İnşallah cümlemiz mağfuruz. Fakat gaza malını israf etmeyüb Konstantiniye içinde hayır ve hasenata sarf ve Padişahınıza itaat ve muhabbet ediniz.”
Konuşmasının ardından şanlı talebesinin başına iki çatal ablak sorguç takıyor ve sözlerini “fisebil-illâh mücahid” olması dileğiyle tamamlıyor: “Bütün Al-i Osman’ın ab-ı ruyu (şerefi, namusu, haysiyeti) oldun. Heman mücahid-i fi sebil-illâh ol!”
İmdi: 1934’ten beri Fatih’in secdesine ayakkabılarla basıyoruz. Dün bu zilletten kurtulduk elhamdülillah. 50 yıllık çabam taçlandı. Emeği geçen herkesten Allah razı olsun.
Sükûnet ve suhuletle camimizde ibadet edeceğiz artık. Asla taşkınlık yok, övünme yok, böbürlenme yok.
