Dünyacı mı olduk?

Hem de nasıl!..

Çok kazanmak, çok zengin olmak, çok iyi giyinmek, kocaman lüks otomobillere binmek, yalılarda oturmak; kısacası “bir eli yağda, bir eli balda” yaşamak Müslümanlığımıza bir şey katmıyor.

Sürekli olarak başkalarını sorgulamak da bize bir şey kazandırmıyor.

Başkalarını sorgulamak yerine artık biraz da kendi iç âlemimizi, değişen değiştikçe sünnetten uzaklaşan hayat felsefemizi sorgulamaya başlamamız lâzım.

Ucundan başladık gibi de gözüküyor aslında. Çünkü “dünyacı yaşam biçimi” beklentilerimizi karşılayamıyor. İnançlarımızın hâlâ diri olması dolayısıyla, “fani dünya” ile yetinemiyoruz.

İkisini birden istiyoruz. 

İnsan olduğumuza göre ihtiraslarımızın sonsuz olması doğal. İnsan olarak hem dünyayı tüm güzellikleriyle yaşamak, hem de ahrette safa sürmek emelindeyiz...

Olabilir elbette, neden olmasın?

Peki ama “tercih” yapmak zorunda kalırsak ne olacak?

Dünyayı mı tercih edeceğiz, ahreti mi?.. 

Ahlâkı mı, parayı mı?.. 

Yüreği mi, kavgayı mı?..

Sevgiyi mi, nefreti mi? 

Bu duygular hepimizin içinde mevcut; hangisini öne çıkarıp hayatımıza egemen kılacağımıza biz karar veriyoruz. 

***

Tesettürlü kadınlarımızın fazla süslendiği yolunda eleştiriler sıralarken, dindar erkekleri teğet geçmemiz ne kadar garip…

Kendi kendimize sanırım iltimas geçiyoruz.

Oysa dindar erkeklerimize de bir şeyler oldu: Eski duyarlılığımızdan eser kalmadı. Biz de artık tek dünyalılar gibi saçıp savuruyor, kendimiz için yaşıyor, bencilce davranıyoruz.

Bizim de artık görkemli evlerimiz, teknoloji harikası otomobillerimiz var.

Düne kadar sarık-cübbe giyenler, boyunlarından kravatı çıkarmıyor. 

Sakallar önce kısaldı, sonra da “kirli sakal”a dönüştürüldü, derken “moda” haline gelince de tekrar uzatıldı.

Böylece “sünnet”i “moda” ile buluşturduğumuzu zannederken, yüreklerimizin uzağına savrulduğumuzu fark edemedik.

Bir adım, bir adım daha derken, öyle bir “sath-ı mail”e girdik ki, kaymakla bitmiyor.

İnşallah bu hızlı kaymanın son durağı Cehennem olmaz!