1916’da cepheye giden lise öğrencilerinin, hocaları için tahtaya yazdıkları not: “Hocam, bizi yok yazmayın, vatan için cepheye gidiyoruz.”

1916’da cepheye  giden lise öğrencilerinin, hocaları için tahtaya yazdıkları not: “Hocam, bizi yok yazmayın, vatan için cepheye gidiyoruz.”

RAMAZAN TOPDEMİR 

İbretlik Bir Not:

1916’da Kastamonu Abdurrahman Paşa Lisesi’nde bulunan Şu ifade: “Hocam, bizi yok yazmayın, vatan için cepheye gidiyoruz” mesajı, günümüzde yaşanmakta olan vahim okul olayları için çok dersler ,çok strateji geliştirici ifadelerdir. Bu söz öğrencilerin iradesini,toplumsal bilincini, yaşama bakışlarını kısacası milli ve manevi değerlerini tam olarak ortaya koymaktadır. Bu öğrencilerin, hocalarının, anne ve babalarının yaşamı, hayat felsefeleri  günümüz için model olmalıdır. Yüzyıl önceki  değişen dünya şartları ile günümüz arasında çokça farklılıklar var. Ancak yaşamın kolaylaştığı  günümüzde insanların yalnızlaştığına tanıklık etmekteyiz. “Bireycilik ve bencillik” alıp başını gitmiş. Gençliğimiz, çocuklarımız tabir caizse sahipsiz bırakılmış. Yani yüzyıl önceki ruhu, sorumluluğu, iradeyi yeniden canlandırmalıyız.

Günümüzde Okullar İçin Neler Yapılmalı?

1-Öncelikle siyasetçiler, eğitime gereken önemi ve ilgiyi göstermelidir. Gelecek seçimler için değil, gelecek nesiller için gayret göstermelidirler. 2-Aile yuvası saadet yuvası olmalıdır. Çekirdek aileden çok büyük aile alanı genişletilmelidir. Özellikle babalar, çocuklarını sıkmadan takip etmeli, çocuklarına değer vermelidir. Ayrıca anne ile babanın bakış açıları farklılık teşkil etmemelidir. Yani anne ayrı baba ayrı tavır sergilememelidir. 3-RTÜK: Aile bütünlüğünü bozucu programlara yasak getirmelidir. Ne olduğu belirsiz saçma sapan kişilerin “yalan dolan” yaşamları rol model yapılmamalıdır. Ayrıca “şiddet içeren dizilere, filmlere” sponsor olan firmalara cezalar kesilmelidir. 4-Okullarda Disiplin Olmalı: Özellikle ve öncelikle okullarda mutlaka ve mutlaka “DİSİPLİN” olmalıdır. Öğretmenin gücü ve sözü geçerli olmalıdır. 5-Öğrencilerin meslek okullarına yönlendirilmesi, erken yaşta meslek öğrenip erken yaşta evlenmeleri sağlanmalıdır. Yani gençler hayata erken atılmalıdır. Yaşı otuza dayanmış gençlerin iş arayışında ve gelecek kaygısında olmaları, hem aileleri hem de gençleri mağdur etmektedir.

6-Yönetenlerin Sorumluluğu: Devlet idarecileri, akademisyenlerin, eğitimcilerin, STK’ların görüş ve düşüncelerini sıkça alıp “Yerinde çözüm” prensibiyle hareket etmelidir.7-Sevgi: Gençliğimize “Şefkatle, sevgiyle, muhabbet ve değer” ile yaklaşmalıyız. Başkaları ile gençlerimizi mukayese etme davranışını kaldırmalıyız. Sevgiyi, yardım severliği, iletişimi, öfke kontrolünü öğretmeliyiz geleceğimiz olan gençlerimize.

Sonuç: İç dünyası ile barışık, değer verilen, gelecek kaygısı için destek olunan gençler yetiştirmek birinci vazifemizdir. 1916’daki gençliğin fedakarlık, sorumluluk, aidiyetlik ruhunu tekrar canlandırmalıyız. Panik yapmadan, okulları tatil etmeden, iletişim ve pozitif yaklaşım ile eğitim ve öğretimi verimli kılmalıyız. "Haydi anneler, babalar, haydi öğretmenler haydi yöneticiler, haydi siyasetçiler; gün bugündür.” Herkes üzerine düşen görevi yapmalıdır.