Ekrem’le Maduro ortak noktası ne?
Ekrem’le Maduro ortak noktası ne?
MURAT ALAN
Dün Sözcü’nün 1. sayfasında yine ticari faaliyet vardı..
Kuşe kağıda Atatürk takviminden bahsetmiyorum.. Rakı bardağına baskı işi ya da “Atatürk leblebiyi çok severdi” kitabı falan da değil..
Bunlar önemli hizmetler tabii de, olay farklı!..
Ekrem’le ipleri koparan Sözcü ekibi, ellerini açıp barış ilan etmişler..
Yılmaz Özdil’de “bu benim organizasyonum” dercesine birinci sayfasından numara çekmiş..
Başlık şahane, “Yılmaz Özdil yorumladı, ikisi de yatağından alındı.”
ABD tarafından ülkesinden kaçırılan Venezuela Devlet Başkanı Nikolas Maduro ile hırsızlıktan alınan Ekrem İmamoğlu’nu ilişkilendiriyor Özdil.
Kullandığı ifadeler özetle şöyle: “Cumhurbaşkanı yatağından alınıp tutuklanır mı deniyor. Sen önce kendi ülkende yaşananlardan rahatsız ol. CHP’nin cumhurbaşkanı adayını evinden, yatağından alıp Silivri’ye tıkmadılar mı? Böyle rezalet var mı? Sen Maduro’dan rahatsız olacağına önce kendi ülkende yaşanandan rahatsız ol. Bugün seçim olsa Ekrem İmamoğlu Türkiye’nin cumhurbaşkanı değil mi? Ekrem İmamoğlu, benim oy verdiğim büyükşehir belediye başkanım. Cumhurbaşkanı adayı olsa yine oy veririm.”
Devamında da şunları söylüyor: “Benim cumhurbaşkanı adayımı, Türkiye’nin 2024 seçiminde birinci partisi olan CHP’nin cumhurbaşkanı adayını yatağından alıp hapse koymadılar mı? Sen hangi Maduro’dan bahsediyorsun. Önce bu köleleştirme abasını konuşalım.”
Bu sözler, muhalifliğin artık analiz sınırlarını aşarak açık bir çarpıtma biçimine dönüştüğünün net bir göstergesi.
Kurgulanan benzetme hem hukuki hem siyasi hem de tarihsel olarak temelsiz..
Öncelikle kıyaslamanın zemini yanlış. Maduro’nun durumu ortada. 3 Ocak 2026’da ABD Başkanı Donald Trump’ın talimatıyla Amerikan özel kuvvetleri Caracas’ta doğrudan bir operasyon gerçekleştirmiş, Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro eşiyle birlikte yatak odasından zorla alınarak helikopterle ülke dışına çıkarılmış ve New York’ta federal mahkemeye götürülmüştür. Bu açık bir yabancı askeri müdahaledir. Bir ülkenin seçilmiş devlet başkanının, başka bir ülkenin ordusu tarafından kaçırılmasıdır. Uluslararası hukukun ağır ihlalidir. Venezuela’nın egemenliğine doğrudan darbedir.
Rusya, Çin, İran sert tepki göstermiş, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde kriz yaşanmıştır. Türkiye de bu olaya açık biçimde “egemenlik ihlali” demiştir. Erdoğan’ın yıllardır savunduğu çizgi, dış müdahalelere karşı durmaktır.
Peki, Ekrem İmamoğlu meselesi nedir? 2025 Mart ayından bu yana Silivri Cezaevi’ndedir. Suçlamalar; yolsuzluk, ihaleye fesat karıştırma, rüşvet ve organize suç iddialarıdır. Bu süreç yabancı bir ordunun baskınıyla mı başlamıştır? Hayır. Türkiye Cumhuriyeti’nin kendi savcılarının yürüttüğü, kendi mahkemelerinin baktığı bir iç hukuk sürecidir.
İBB’ye dair milyarlarca liralık ihalelerde usulsüzlük iddiaları, tanık beyanları ve belgeler dosyalara girmiştir. Muhalefet bunun siyasi olduğunu savunabilir. Ancak bu durum, bir devlet başkanının yabancı güçlerce kaçırılmasıyla aynı kefeye konulamaz. Yapılan, açık biçimde elmayla armudu karşılaştırmaktır.
“Bugün seçim olsa Ekrem İmamoğlu Türkiye’nin cumhurbaşkanı değil mi?” iddiası ise tam komedi.
2023 seçimlerinde de beyefendi Cumhurbaşkanı yardımcılığına aday değil miydi?
O da yetmedi Mansur Yavaş bile adaydı..
Ne oldu? Erdoğan alayını silmedi mi haritadan?
Ekrem dâhil hepsini yenmedi mi?
Ayrıca İmamoğlu’nun tutukluluğu sonrası kamu desteği ciddi biçimde aşınmıştır. İBB’de ortaya çıkan yolsuzluk iddiaları toplumda karşılık bulmuştur.
“Halkın gönlündeki cumhurbaşkanı” söylemi, somut veriye değil, olsa olsa ticari bir temenniye dayanmaktadır!..
Erdoğan ise 2002’den bu yana defalarca sandıkla test edilmiş, kazanmış, kazandırmış, söke söke, eze eze yeniden kazanmıştır. Üstelik Erdoğan, Maduro gibi seçimleri askıya alan bir figür de değildir.
Demokrasi sandıktır.
Bir diğer çelişki de basın özgürlüğü söyleminde ortaya çıkmaktadır. Yıllardır Erdoğan’a en sert ifadeleri kullanan isimler hâlâ yazabilmekte, konuşabilmekte, ekranlara çıkabilmekte hatta bizden on kat iyi yaşamaktadırlar. Türkiye’de medya alanında eleştirel sesler susturulmuş olsaydı, bu yazılar ve bu çıkışlar zaten mümkün olmazdı. Öyle ya, “Diktatöre sadece diktatörün ülkesinde ‘diktatör’ denilemez” şeklinde bir söz var! Bu ülkede devlet başkanına hakaretler yağdıranlar, edenler, yataklarında mışıl mışıl uyuyor ve kimse de ses etmiyor. Alın size İsviçre standartları..
Sonuç olarak Türkiye, dış müdahalelere karşı durmaktadır. Yargıda işlemektedir. Ve sandık en önemli belirleyici güçtür.
Selametle..