Görmez onlar...
Motosiklet eğitiminde son senelerin modası, “görünmezlik” ya da “balon” pratiği. Trafikte hiçbir sürücünün sizi kesinlikle göremediği ya da etrafınızda kocaman bir balon varmış gibi davranarak trafikteki davranışlarınızı düzenlemeyi temel alıyor bu sistemler.
Bir ara her motosikletin arkasında görülen “Motosikletleri farkedin” etiketlerinin ortadan kaldıran da bu oldu. Farkedildi ki, trafikteki herkes pür dikkat “Bir yerden motosiklet çıkabilir” diye beklese bile eğer motosiklet sürücüsü görülmediğini düşünerek hareket etmezse, belki sayıları azalıyor ama kaza kaçınılmaz oluyor.
•
Bana bu meseleyi düşündüren, Pixar’ın (Cebinizdeki iPhonu’u yapan Apple’ın animasyon şirketidir) yeni yayınladığı bir çocuk filminin, eşcinselliği özendirdiği gerekçesiyle bazı ülkelerde yasaklandığı haberi. (Bizim medyamız yasaklayan ülkeleri güzel güzel saymış “İlkel bunlar” diye ama çocuklara yönelik o filmin neden Fransa’da 6, Almanya’da 12 yaşın altına yasaklandığını yazan yok.)
Derdim iyi ya da kötü yapmışlar demek değil...
Problem şu: biz neden meşrebimize göre “sevdiklerimizi korumak” için başkasının bir aksiyon almasını bekliyoruz?
Pixar böyle bir film mi yaptı?
“Çocuk filminde bu sahnelerin ne işi var” denildiğinde “Ben böyle yaptım, işinize gelirse” mi dedi?
Göstermen gerektiğini düşündüğün tepkinin büyüklüğüne göre o filmi izleme, Pixar’ın hiçbir filmini izleme veya bütün Apple ürünlerine boykot uygula, hatta yaptığı suçsa suç duyurusunda bulun.
Böyle yaparsan çözülür bu iş...
Sen aksiyon alırsan çözülür.
Ama “Devlet yasaklasın” dersen, çözülmez.
Tamam, devlet tabeladan ibaret değil ama her şeyi devletten beklemenin, daha kötüsü devlete güvenip “Nasılsa devlet zararlı bir şey görürse yasaklar” rahatlığı içinde yaşamanın sevdiklerimizi nasıl tehlikelere maruz bırakacağını hesaplamak mümkün değil.
Trafikteki motosiklet gibi...
“Beni görmek zorunda” ya da “Nasılsa görüyordur” demenin sonu acı olur.
Çünkü muhakkak bir gün bir görmeyen çıkar.
O dakikadan sonra da kimin suçlu olduğunun önemi yok.
