Takvâ nedir?

Şerîatte takvanın genel ve özel olmak üzere iki manası vardır.

Genel Mânâsı: Âhirette zarar doğuracak, azaba sebep olacak şeylerden sakınıp uzaklaşmak. En aşağı derecesi: İnsanı ebediyen ateşte bırakacak olan şirkten kaçınmaktır. En yukarı derecesi; kalbi Cenâb-ı Hakk’tan uzaklaştırıp başkasıyla meşgul eden her şeyden uzak tutup onu yalnız Allah (c.c.)’a çevirmektir. İşte hakikî takvâ budur.

“Allah’tan nasıl korkmak gerekiyorsa öylece korkun!” (Ali İmran s. 102) mealindeki ayetten de murad budur. Özel mânâsı: Şerîatte meşhur olanıdır. Nefsi azaba müstahik edecek şeylerden korumak.

Bunda da ittifakla büyük günahlardan uzaklaşmak gerekir. Küçük günahlara gelince, bazılarına göre küçük günahlar, büyük günahlardan uzaklaşılmakla temizleniyor. Bu itibarla küçük günahlardan dolayı kişi azaba çarptırılmaz.

Bazılarına göre küçük günahlardan da sakınmak lâzımdır. Çünkü müfessirler Âyet-i Kerimelerde geçen (büyük günahlar) ibaresini şirkin çeşitleri üzerine hamletmişlerdir. Bu bakımdan büyük günahlardan sakınmakla küçük günahların temizleneceği kat’î değildir. Ehl-i Sünnet’e göre büyük günahlardan kaçınmakla beraber küçük günahlardan dolayı azaba uğramak mümkündür.

Bu iki çeşit günahı ayrı ayrı mütalâa etsek dahi, büyük günahların sayısı yakinen bilinmez. Bazısı yetmiş yedidir, bazısı yüzdür, bazısı yedi yüzdür, demiştir.

Tirmizi’nin rivayet ettiği, Hadiste Peygamberimiz buyurmuşlar ki: “Kişi müttakiler derecesine ulaşamaz, bir beis var endişesiyle yapılmasında bir beis olmayan şeyleri terk etmedikçe.” Bu Hadîs küçük günahlardan sakınmanın lüzumunda kat’î ve sarihtir.

(İmam-ı Birgivî, Tarikatı Muhammediye Kitabından)