1. Her şeyden önce ana-baba aşırı iddialı-idealist olmamalıdır. Ailelerin büyük kısmı kendi çocuklarının farklı olduğuna inanarak farklı çocuk muamelesinde bulunurlar.
  2. Çocuk okula ruhen hazırlanmış olmalıdır.
  3. Her evin yazılı olmasa da kuralları olduğu gibi okulların da kuralları olduğu, işleyişini, kurallara uymak gerekliliğini çocuğa tatlı dile defalarca anlatılmalıdır.
  4. Öğretmenin ve okul arkadaşlarının iyi özellikleri gösterilecek öğretmen ve öğrencilerin sevdirilmesine çalışılmalıdır.
  5. Çocuğun ruhsal gıdası sevgidir.
  6. Tabii olarak yapılacak işler için ödül verilmemelidir. Bir alışkanlık kazandırmak gayesiyle sınırları çizilmiş ödüller vaad edilebilir.
  7. Cezâ suçun karşılığıdır. Suç olayından hemen sonra geciktirmeden verilmelidir.
  8. Yazı yazmakla sol elini kullanan çocuğa elini değiştirme teklifinde, çabasında bulunmak sakıncalıdır.
  9. “Her çocuğun evde kendine ait bir köşesi ya da hiç olmazsa ondan başka bir kimsenin karıştırma hakkı olmadığı bir masası ve anahtarla kilitli bir çekmecesi olmalıdır.
  10. Koyulan kuralın yaptırımı için çocuğun takip edilmesi gerekmektedir.
  11. Çocuk ödevlerini yapmak güçlük çekebilir, eli yorulabilir, bıkkınlık hâli oluşturabilir. Ana burada mahâretini göstermeli, çocuğun ödevini yapmasını sağlamalı, hem de bıkkınlık hâlini zevke, eğlenceye dönüştürmelidir.
  12. Okuldan gelen çocuğumuzun defterine mutlaka bakmalı, neler yaptığını görmeli, bunun üzerinde konuşmalıdır.
  13. Okul araç-gereçlerini muhafaza edip-etmediği yakından takip edilmelidir.
  14. Çocuğun okuldaki durumunu iyi tespit etmek gerekmektedir.
  15. Çocuklara sürekli yapma-etme, dökme, yırtma, kaybetme, kirletme gibi olumsuz emirler vermek yerine iyi öğüt, iyi telkin yararlı olur. Çocuklar çerçevesi çizilmiş ortamda özgür bırakılmalıdır.
  16. Deneme-yanılma ile öğrenmelerine imkân hazırlanmalıdır.

Kaynak: Emine Taşgetiren, Çocukla İletişim, Erkam Yayınları