21 Ağustos 2006: Öğrenci Lideri Âkif Babalı'nın vefatı

1961’de İstanbul’da doğan Akif Babalı’yı tanımlamak için iç içe olduğu ve içselleştirdiği dolayısıyla ilave bir şeye ihtiyaç duymadığı şeyi tek kelimeyle özetleyebiliriz: Eğitim.

Darbelere alışkın bir toplum olarak postmodern biçimini yaşadığımız 28 Şubat sürecinin ayak seslerinin duyulmaya başlandığı dönemlerde yatılı yaz Kur’an kursları dini bilincin kavranması noktasında oldukça işlevsel bir yere sahipti. Özellikle İmam-Hatip Okullarının dışında kalan çocukların eğitiminde kurslar önemliydi. Gerçi İmam-Hatipler için de durum çok farklı değildi.



Akif Babalı’nın, ortaokul ve lise döneminde öğrenci evlerinde kalan arkadaşlarımızı yaz yaklaşmakta olduğu bir dönemde ziyaretinde ben de oradaydım. Yine güleç çehresiyle bugün çok önemli olduğu belirtilen ama o dönemin neredeyse kendisini gösteremediği cami yaz Kur’an kurslarına bir anısını anlatarak dikkat çekti. Kendisi de öğrencilik yıllarında cami Kur’an kurslarında görev yaptığını anlattı. Tabii sadece Kur’an okumayı öğretmediği aynı zamanda çocukların ortamı sevmeleri için beraber futbol maçı yaptıklarını, piknikler düzenlediklerini de belirtti. En son gittikleri piknikte birde üzerinde “İstikbal İslam’ındır” yazan bir bez afiş hazırlattı ve pikniğin sonunda bütün çocuklar bu afişin arkasında durarak resim çektirdiler. Bir arkadaşımla bir gün Kadıköy’de işimiz vardı bu arada fırsat bu fırsat işyeri burada bulunan Akif Babalı abimize bir selam vermek amacıyla uğradık.



Akif Babalı o dönemde fazla yaygın olmadığından bilgisayar da yazı yazılması ve çıktı alması gibi işlerle de uğraşıyordu. Bu selam verme esnasında da şöyle bir olaya şahit oldum: Görünüşünden muhafazakâr bir yapıda olmadığının anlaşıldığı bir üniversite öğrencisi ödevinin yazımından sonra almaya geldiğinde Akif Babalı adını, nerede okuduğunu, ne yaptığını ayaküstü sordu devamında öğrenci olduğundan normal ücretin daha altında bir ücret aldı. Öğrenci mütebessim bir çehreyle oradan ayrıldı. Akif Babalı yine bir şeyler anlatmak istedi. İnsanlarla tek sefer değil farklı zamanlarda karşılaşmak amacıyla ilişki kurulur. İsteseydi diğer pek çok işletmenin yaptığı gibi normal ücretlendirme ne ise onu alır, sanki bir daha mı gelecek şuuruyla tanışmaya kalkışmazdı. Yani yaptığı işi de yine insanlara anlatmak istediği olguların toplandığı bir hareket alanı haline getirmişti. Akif Babalı ile sanırım en son bir arkadaşın düğününde görüşmüştük. Bana ne yaptığımı sorunca 28 Şubat’ın izlerinin devam ettiği bu dönemde işsiz olduğumu ve işsiz olduğumdan dolayı yüksek eğitime başladığımı söylediğimde bana o zaman için beddua gibi gelen bugün için ise dua makamında olan şu sözleri söylemişti. “İnşallah profesör oluncaya kadar iş bulamazsın”.



Güldüm ama bir yandan da içimden yok o kadar da sürmesin demiştim. Çok şükür şimdi o yolda yürüyorum lakin yürürken yolların sevilen dostlarla ayrılması insanı üzüyor. Fakat son görüşmemiz de yine bir şekilde eğitim üstüne oldu. Onu tanıyan ama ondan şikâyetçi olan muhtemelen hiç kimse yoktur. Rabbimin işinden elbette sual olunmaz. Ama 2006 yılında dönüş yurduna giden Akif abi sanki erken gitti.