Çalan sirenler de ölümü susturamadı!
Bir 10 Kasım’ı daha geride bıraktık. Bizde olmayan her şeyin yaşatıldığı, itiraz edenlerin susturulduğu günler olmaya devam ediyor. 09.05’te sirenler çaldı, hayat durduruldu, saygı duruşuna geçirildi. Okullarda ‘bir dakikalık’ saygı duruşları da her 10 Kasım’la özdeşleşen sahneler. Neredeyse evlerinde iş yerlerindeki insanlarımız bile bu hâle zorlandı. ‘Dünyada komik olaylar’ listesine girmeye aday hallerimiz.
Hayatı durdurması gereken tek şey Namazdır! Namazla dirilmeyen Müslümanlar, gafletten kurtulup diri, kimlik-kişilik-şahsiyet örneği olamazlar. Tabii namazın manasını hayatımızda göstererek-yaşayarak-yaşatarak. Menfaati/çıkarı için eğilmeyen yalnız Rabbinin huzurunda rükûda eğilen “örnek Müslüman” olarak…
Türkiye’de değişmeyen tek şey Kemalizm. Bizim ailelerimiz de bizi Kemalizm’den korumaya çalışıyordu. Biz de çocuklarımızı aynı şeyden korumaya çalışıyoruz. Çocuklar, büstlerin önünde simsiyah giydirilip yasa büründürülerek saygı duruşları, zorunlu Anıtkabir ziyaretleri, bazı okullarda tahrik edici matem gösterileri, okutulan şiirlerdeki ilahlaştırmalar.
Bütün bu ve benzeri yaşadıklarımıza rağmen hakka, adalete fıtrata karşı kör olmayı ve kör kalmayı isteyenlerin bizleri, evlatlarımızı kör etme çabalarına; uygun bir usul ve üslupla cevap vermeliyiz. Laik, seküler, pagan inancından beslenen bu kesim her dönemde üstenci, layüs’el tavırları sergileyerek, kendilerinin dışındakilere hayat hakkı tanımama hastalığından kurtulamıyorlar. İnsanımızın Amentülerini iğdiş eden, sistemin çarklarında öğüten jakoben Kemalist yapı, dün olduğu gibi bugün de ‘matem canlılığı’nı sürdürmeye devam ettiriyorlar. Bütün değerlerimi, kutsallarımı imha eden, kim olursa olsun onu/onları sevmek, saygı duymak zorunda değilim. Sevmem de saygı duymam da. Hadis-i Şerifler bizi ikaz ediyor: “Lezzetleri yok eden (veya kökünden kesip atan) ölümü çokça hatırlayın.” “Kişi yaşadığı hâl üzere ölür ve öldüğü hâl üzere haşrolunur.”
Allah Teâlâ Hazretleri bir tanesi hariç tedavisiz hastalık yaratmamıştır: İhtiyarlık -bir rivayette ölüm.-”
Her 10 Kasım’da çalan sirenlerle hayat durduruluyor. Ülke de insanlar da cehalet dönemine götürülüyor. Şu iktidar döneminde de (sebepleri ne olursa olsun) laisizmin, sekülerizmin, paganizmin hâkim olduğu bir dönemi yaşıyoruz. Her kesim; Atatürk kutsaması ve tabulaştırması yapıyor. Kemalizm, bir din katına yükseltildi. Anıtkabir adeta tapınak oldu. Kemalizm, seküler bir dine dönüştürülmek isteniyor. İslâm; sadece bireysel bir inanç olarak görülüyor. Kur’an-ı Kerim’de olmayan itikadı yerleştirdiler. Bu yapılanlar ‘kültürel inkâr’ yahut ‘kültürel intihar!’ Dinde olmayan uygulamalarla İslâm’ın karşı karşıya getirilmesine toplum alıştırıldı. Anormaller normalleşti. İslâmî kimlik de yok edilme sürecine sokuldu.
Şunu herkese hatırlatmamız lazım. Sirenlerle kısmak istenilse de ölümün sesi bütün seslerin üstündedir. Hayatı veren, hayatı durdurabilir. O’ndan başka da hayatı durduracak kimse yoktur. Zira hayatı da ölümü de O yarattı. Ölen ölmüştür. İnansanız da inanmasanız da hakikat bu. Ne yaparsanız yapın, hayatı durduramazsınız. O hayatı siz vermediniz. Hayatı ancak onu yaratan durdurabilir. Şahısların tabulaştırılması ve ortak payda olarak görülmelerinden kurtarılması gerekiyor. ‘Müslüman’ım’ demek kolay, fakat tasavvurumuzu, aklımızı, şahsiyetimizi Müslüman etmek zordur. Kendi değerleri verilmeyen, sun’i kutsallarla uyuşturulan insanımız ‘cinnet toplumu’ haline getiriliyor. Makul, mutedil, insaf ve anlayış içerisinde normalleşmeye, meselelerimizi objektif, ilmî ölçülerle tartışmaya, konuşmaya, samimiyetle dertleşmeye o kadar ihtiyacımız var ki. Kırmadan dökmeden, itham, iftira ve suizandan uzak birbirimize tahammül göstererek konuşabilsek. Ama ne mümkün? Hâlâ cinayet işleyen mazur görülebilir, fakat resmî ideolojinin kutsallarını tenkit eden mazur görülemez! Ağlanacak halimize güldürüyoruz kendimizi.
Bazıları, İslâm’sız bir Türkiye hayal ettikleri için 10 Kasım’ları hayallerini gerçekleştirmede çok iyi kullanıyorlar. Kullandıkları insanlar; kullanıldıklarının farkında değiller. Zihni işgalden, başına ne geldiğini bilememe felaketini yaşıyoruz. Dünyanın hiçbir yerinde böylesine bir uygulama yok. Bu milletin kimliğini tepeden topyekûn ve zorla değiştirmeye, yeni kutsallar ihdas etmeye tahammülümüz yok beyler! Devir kendi kutsalımıza, kendi değerlerimize, kendi kaybettiğimiz medeniyetimize dönme devri. İdeolojik olarak bakmıyor, sadece insanımızın sürü muamelesi görmesine, en küçük bir tepkinin bile rejim meselesi haline getirilmesine üzülüyorum. Atatürk, insan olmaktan çıkarılıp ‘ilah’ haline getirilip ölümsüzleştiriliyor. Gençliğe kutsalları kaybettirilip zihin işgali sonucu Kemalizm kutsallaştırılarak insanüstü güç yapıldı.
“Her nefis ölecektir. Herkes ölümü tadacaktır. Her canlı, her nefis ölümü tadacaktır.” Ayet mealleri (29/57, 3/185) hükmü değişmez/değiştirilemez! Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamberimiz bile “Hristiyanların Meryem oğlu İsa’ya yaptıkları gibi, beni aşırı şekilde övmeyin! Ben ancak Allah’ın kuluyum. Bana ‘Allah’ın kulu ve Resulü’ deyin!” önce kul, sonra resul olduğunu beyan etmişlerdir. Bu toplumu birbirine kenetleyen İslâm konusunda, İslâmî kimlik ve değerlerimiz hususunda kendi kutsalımıza/değerlerimize, kaybettiğimiz medeniyetimize dönmemiz şarttır.
10 Kasım’da mutlaka hatırlamanız, ibret almanız gereken bir şey varsa o da: “Ölüm!” Ölüm konuşunca gelince bütün sesler susar. Çalan sirenler de ölümü susturamaz! Ölümün sesi her sesten gür çıkar!
Sonuçta kullarının durumunu, yani –özellikle ebedî kurtuluş bakımından– kimin iyi yolda, kimin kötü yolda olduğunu en iyi Allah bilir. Onun için insanın temel kaygısı Allah’ın rızasına uygun yaşamak, O’nun doğru diye tanımladığı yoldan gitmek olmalıdır. “…İyilik ve takvada yardımlaşın, günah ve düşmanlıkta yardımlaşmayın. Allah’tan korkun, çünkü Allah’ın cezası çok şiddetlidir.” (Mâide, 5/2)
