Köy Kahvesinde Karbon Ayak İzi
Antalya’nın mandalina, portakal ve nar ağaçlarıyla dolu bir köyündeyim birkaç gündür. Hava da şehrin ana yolları gibi kapalı.
Misafiri olduğum köyün yol kenarları ahşap çitlerle çevrilmiş. Sokaklar gıcır gıcır asfaltlanmış. Caddeye bakan evlerin dış cepheleri pırıl pırıl boyanmış.
Köy kahvesinin sokağa bakan kısmındaki masa ve sandalyeler tamamen ahşap görünümlü hale getirilmiş. O kadar ki yeni atılmış vernikler hâlâ ellerinize yapışıyor. Kahvenin önüne bile mavi, yeşil, sarı renklerden oluşan farklı atıkların atılabileceği ama kahvecinin kâğıt çöpleri de boş şişeleri de aynı yere attığı modern çöp bidonları konmuş.
Köylülerin alışkın olmadığı ve köy yaşatışında kültür şoku yaşatan bütün bu düzenlemeler, koşuşturmalar, hazırlıklar COP31 için…
Köylü durağan hayatını sekteye uğratan bu koşuşturmayı kirli iş kıyafetleri ile uzaktan izliyor. Ben da kahvede oturuyorum.
Kahvede sık sık ayağa kalkılıp oturuluyor. Köylü neden kalkıp oturduğunun muhtemelen farkında değil. Ama siyah takım elbiselerinden gelenlerin önemli birileri olduğunu kestiriyor.
Az önce sığırların geçip pislediği asfalt sokaklarda siyak takım elbiseli topluluklar dolaşıyor. Toplulukların etrafında ellerindeki İPhone telefonlarla sürekli fotoğraf çeken birtakım adamlar dolaşıyor. Bu fotoğraflar takım elbiseli adamlar siyah makam aracı konvoylarıyla köyden uzaklaşmadan sosyal medya hesaplarından gösterişli cümlelerle paylaşılıyor.
Bahçede mis gibi pişi kızartan kadınların yaktığı ateşin beyaz dumanı sokakta yürüyen siyah takım elbiseli adamların yürüyüşlerine sinematografik bir görünüm kazandırıyor.
Adamların takım elbiseleri, ceketlerinin mendilleri, renkli ve sentetik çöp kutuları ve elbette dumanı tüten kara asfalta dikilmiş sıfır atık bilgilendirme levhaları köye o kadar yabancı ki köyde cadılar bayramı korteji yapılsa ancak bu kadar şaşkınlık yapar.
Tam bunları yazarken kahvedeki köylüler yeniden ayağa kalkıyorlar. Bu kaçıncı kalkışları hatırlamıyorum. Kalkıyorlar çünkü o kim olduğunu bilmedikleri takım elbiseli adamların lideri ayağa kalkıyor ve kahvenin önünde kendisi gibi takım elbise giymiş diğer sırıtan adamlarla fotoğraf çekiliyor.
Kahvedeki köylüleri hayretler içinde bırakanlar sadece takım elbiseli adamlar değil.
1.90 boyunda metalik gri bir kutu kola şişesi, Gardrop Fuat kadar heybetli bir havuç, normalden bir milyon kat büyük mor saçlı bir papatya…
Bunlar köylü çocukları eğlendirmek için İstanbul’dan gelmiş tiyatro ekibinin oyuncuları… Hepsi köy kahvesinde oturmuş ısınmak için çay içiyorlar.
Yeni ahır temizleyip gelmiş bir adamla metalik gri kutu kola şişesi yan yana oturuyor. Bir yandan çaylarını yudumluyor bir yandan da sesi kısılmış televizyona bakıyorlar. Bakarken haberlerde geçen “Dünyanın geleceği Antalya’da konuşuluyor” alt yazısını okuyorlar.
Dünyanın geleceği Antalya’da konuşuluyorsa bile dikkatle ve sessizce ekrana bakan köylüler bunu dinlemiyorlar.
COP31 ile ilgili ekranda konuşan küt saçlı kadını gören bir köylü gözünü ekrandan ayırmadan “Tansu Çiller mi lan o” diye soruyor kahvedeki insanlara.
Köylülerden diğeri “sesini açın da anlayalım” diyor.
Dönüştürülebilir enerji, sıfır atık ve çevre sözleşmesi meselelerine dair televizyonda yapılan yorumlar plastik ve asfalt ile mandalina ve tezek kokularının iç içe geçtiği köy kahvesinde ısınan insanlara ne ifade ediyor diye düşünüyorum.
*
COP31 Antalya’nın yerlilerini köylülerinden daha az etkilemiş değil!
Şehrin merkezinden 20 kilometre mesafedeki köye iki buçuk saatten uzun bir zamanda varabildik mesela. Binlerce araba trafikte adım adım ilerlerken geriye nasıl bir karbon ayak izi bıraktık, atmosferi ne kadar kirlettik bilmiyorum!
Ana yolların büyük kısmı trafiğe kapatılırken bazı yollarda şeritlerden sadece biri işliyor. Koca şehir kalp krizi geçiren bir insan gibi o cılız yollardan hayatını sürdürebiliyor ancak.
Bir hastanız olsa ya da hasta olsanız hastaneye ne gidebilir ne de gelebilirsiniz!
Tüm şehir kilitlenmiş durumda. Bir etkinlik için koca şehri bloke etmek doğru mu, sizin insafınıza bırakıyorum ve kahveciden çayı mı tazelemesini istiyorum.
