Kardeşçe yaşamak varken bu kavga ne diye? (2)
Gelin, kalplerimizi kinle değil muhabbetle büyütelim. Dilimizi hakaretin değil hikmetin, ayrılığın değil anlaşmanın, yıkmanın değil yapmanın aracı kılalım. Birbirimizin ardından konuşmak yerine yüz yüze konuşalım; birbirimize sırt çevirmek yerine birbirimize yönelip meselelerimizi insafla çözelim. Kırdığımız gönülleri onarmayı bir erdem, özür dilemeyi bir izzet, affetmeyi bir fazilet, kardeşliği korumayı bir emanet bilelim.
Çünkü dünya zaten yeterince karanlık, hayat zaten yeterince çetin, düşmanlıklar zaten yeterince ağır. Bir de biz birbirimizin karanlığı olmayalım. Birbirimizin yoluna diken değil, gölgesine sığınacağı ağaç olalım. Yorulana omuz, düşene el, korkana cesaret, umudunu yitirene umut olalım. Birbirimizin hayatında geçip giden insanlar değil, varlığıyla hayır bırakan insanlar olalım.
Ve bir gün bu dünyadan göçüp giderken arkamızda yarım kalmış kavgalar, kırılmış gönüller, söylenmemiş özürler, onarılmamış kardeşlikler bırakmayalım. Ardımızdan söylenecek söz, “Beni incitmişti.” değil, “Zor günümde yanımda durmuştu.” olsun. Bizi hatırlayanların yüreğinde öfkemiz değil, merhametimiz; kırgınlığımız değil, vefamız; ayrılıklarımız değil, birleştirici gayretimiz yaşasın.
Kardeşim, gel; birbirimize karşı değil, birbirimizden yana olalım. Birbirimizi eksiltmek yerine çoğaltalım. Birbirimizi yormak yerine güçlendirelim. Birbirimizin gönlünde yaralar açmak yerine umutlar yeşertelim.
Birlikte ağlayabiliyor, birlikte sevinebiliyor, aynı acı karşısında aynı vicdanla sızlayabiliyorsak hâlâ birbirimize ulaşabileceğimiz yollar var demektir. Yeter ki gururumuz muhabbetimizden, öfkemiz aklımızdan, ihtilaflarımız kardeşliğimizden büyük olmasın.
Zira bizi ayakta tutacak olan, birbirimizin kusursuzluğu değil; kusurlarımıza rağmen birbirimizin hukukunu koruyabilmemizdir. Bizi güçlü kılacak olan, hepimizin aynı olması değil; farklılıklarımız arasında adaleti, ortaklıklarımız arasında muhabbeti, kardeşliğimizin merkezinde ise hakikati yaşatabilmemizdir.
Kardeşçe yaşamak varken bu kavga ne diye?
Birbirimize sarılmak varken bu uzaklık niye? Gönüllerimizi birleştirmek varken bu ayrılık niye? Aynı hakikatin etrafında omuz omuza durmak varken birbirimizin karşısına saf tutmak niye?
Gelin, ömrümüzü birbirimize zehir etmeyelim. Dünyayı birbirimiz için biraz daha yaşanılır, hayatı birbirimiz için biraz daha anlamlı, yarınları birbirimiz için biraz daha umutlu kılalım. Çünkü kardeşlik, aynı safta durmaktan önce aynı acıyı hissedebilmektir; vahdet, ayrılıkları inkâr etmekten önce ayrılıkların bizi düşmanlaştırmasına izin vermemektir; muhabbet ise insanı yalnızca sevdiği zaman değil, anlaşamadığı zaman da insan olarak görebilmektir. Ve unutmayalım:
Birbirimize düşecek kadar çok vaktimiz yok; birbirimize sahip çıkacak kadar büyük bir mesuliyetimiz var.
Kardeşlik varken kavga, vahdet varken tefrika, muhabbet varken kin; aklın da vicdanın da izah edemeyeceği bir kayıptır. Unutmayalım: Kardeşini yenmekle zafer kazanılmaz; kardeşiyle birlikte yükselmekle kazanılır.
Kardeş Kavgasında Zafer Arayan, Hezimeti Göze Almıştır!
Kardeşlerin kavgası zafer değil, hezimet getirir. Zafer kazanmak istiyorsak, birbirimizle değil, bizi zaferden alıkoyan sebeplerle mücadele etmeliyiz.
Öyleyse soralım: Zafer istiyorsak ne diye kavga ediyoruz?
Unutmayalım ki kardeşinin mağlubiyetini kendi zaferi sanan, hakikatte kendi hezimetini hazırlıyordur.
Kardeş kavgasında kazanan olmaz; biri kaybederken diğeri de kaybeder. Kardeş kavgasında zafer arayan, sonunda zafersiz kalır.
Kardeşler! Unutmayın ki düşman karşısında yok olanlar, çoğu zaman düşmanın gücü karşısında değil, kendi aralarındaki ayrılıkların, bitmek bilmeyen kavgaların ve tükenmek bilmeyen nefis mücadelelerinin altında ezilenlerdir.
Düşman, sizin birbirinize düşmenizi bekler. Birbirinize kırılmanızı, birbirinizden şüphe etmenizi, aynı kıbleye yönelen gözlerinizin birbirine öfkeyle bakmasını, aynı hakikate inanan dillerinizin birbirini incitmesini bekler. Çünkü bilir ki bir arada duran kardeşleri yıkmak zordur; ama birbirine düşmüş kardeşlerin yıkılması için fazla bir gayrete gerek yoktur.
Ey kardeşim! Düşmanının karşısında kardeşine kılıç çeken, aslında kendi safını zayıflatır. Kardeşinin kusurunu büyütüp düşmanının zulmünü küçümseyen, önceliklerini kaybetmiştir. Birbirinin ayağına çelme takarak yükselmeye çalışanlar ise bilmelidir ki kardeşinin düşüşü üzerine kurulan hiçbir yükseliş, hakikatte zafer değildir.
Elbette kardeşlik, her yanlışı görmezden gelmek; her haksızlığa susmak, her ihtilafı örtmek değildir. Hakikati söylemek de nasihatte bulunmak da kardeşliğin bir gereğidir. Lakin nasihat, kardeşini yere sermek için değil, ayağa kaldırmak için yapılır. İkaz, onu mahcup etmek için değil, yanlıştan döndürmek için edilir. Eleştiri, aradaki bağı koparmak için değil, bağı hakikat üzere sağlamlaştırmak için yapılır. Öyleyse gelin, nefsimizin öfkesini kardeşliğimizin önüne, şahsî hesaplarımızı ortak davamızın üstüne, küçük ihtilaflarımızı büyük mesuliyetlerimizin önüne geçirmeyelim. Birbirimizi tüketerek düşmanımızı sevindirmeyelim. Kardeşimizin hatasını düşmanımızın fırsatına dönüştürmeyelim. Birbirimizin eksiğini tamamlayalım; açığını aramak yerine yarasını saralım; düştüğünde elinden tutalım, yanıldığında hikmetle uyaralım. Zira bugün birbirine tahammül edemeyenler, yarın birbirlerine muhtaç olduklarında çok geç kalmış olabilirler.
