Bugün Türk gençliği meselesizdir! Gençliğini ihmal eden geleceğini imha eder! (2)
Yusuf Kaplan hocamız gençlerin durumundan dertlenip bir yangını haber verircesine çığlığını duyurmak istiyor. “Türkiye, genç kuşağını kaybediyor: sömürgeci eğitim sistemi, yoz, yozlaştırıcı kültür hayatı, kültürel dinamiklerimizi dinamitleyen, yerle bir eden sığ, sığlaştırıcı ve her şeyi çözücü medya rejimi, çocuklarımızı elimizden alıyor.
Müslüman bir toplumda yaşıyoruz ama çocuklarımızı korumakta zorlanıyor, çocuklarımızı kaybediyoruz! Genç kuşaklarını ihmal eden toplumlar, geleceklerini imha ederler. O yüzden en hayatî meselemiz genç kuşaklarımızı korumak, koruyabilmek. Şunu asla unutamayız: insanlığın önünü açacak, fikir, sanat, ahlâkta büyük öncüler yetiştiremeyen toplumlar, bırakınız büyük atılımlara imza atmayı, varlıklarını bile sürdürmezler! Bu mesele en hayatî meselemiz. Gençlerimiz; hız, haz ve hırslarının peşinde koşturan, felsefî, zihnî soruları cevapsız kaldığı için de yok oluşa sürüklenen, iddiasız, idealsiz, inancını yitirmiş “genç canlı cenazeler” halindeler. Ülkeye, kültürüne, inancına, medeniyetine aidiyet bağlarını ve bilincini yitirmiş, bedenen burada, zihnen Batı’da yaşayan, Batı’nın posası çıkan kültür ürünlerini tepe tepe tüketerek tükenmekten başka bir şey yapamayan bir gençlik.
Gençleri suçlamıyorum. Ne münasebet! Aksine gençleri bu hâle getiren aileleri ve yönetimleri suçluyorum. Bir ülkenin en güçlü kaynağı demek olan gençliği, gençlik ruhu bir asırda kurutuldu, yok edildi. Biyolojik olarak yaşayan ama zihnen ve kültürel olarak ülkesine ve inançlarına yabancılaşan bir gençlik, sadece kendisini yok etmiş olmaz, ülkesini de terk eder ve yok oluşa sürükler. Burada gençleri suçlamak ucuzculuktur. Suçlu, başta aileler, sonra eğitim sistemi ve son olarak da küresel emperyalist medyatik postmodern popüler kültürel düzendir. Gençlere, ‘yol gösterecek’ ‘yol fenerleri’ne ihtiyacı var.”
Gençlerden bahsederken içinde yaşadığı toplumun durumunu da düşünmemiz gerekiyor. Toplumun içine girdiğimiz zaman çok basit gündemlerle, seviyesiz konularla, insanların kendilerini tükettiklerini çok rahat bir şekilde görebilirsiniz. Toplumun hedefsizliğini görürsünüz. Yani lakayt, ilgisiz, neyi önceleyeceğini bilmeyen bir toplum. Toplumda ciddi bir bencilleşme ve cimrileşme hastalığı var. Kendi hırsını, ihtiraslarını, kaprislerini öne çıkaran, çevresiyle ilgilenmeyen, toplumun derdi ile dertlenmeyen, olup biten zulüm ve zillet karşısında hiçbir olumlu tepki vermeyen, sıradanlaşan, nötrleşen ya da nesneleşen bir toplumla iç içeyiz. Özelliğini kaybetmiş, kendini farklı kılan değerlerden kopmuş, güdülmeye, sömürülmeye hazır bir ruh hali ile sürüklediği istikamete itirazsız bir şekilde teslimiyet gösteren bir toplumla karşı karşıyayız. Gençlerimiz; değerlerinden kopan, öze dönüşten uzaklaşıp kendine yabancılaşma sürecini hızlandıran bir toplumda. Gazali’nin “İnsan çevresinin mahsulüdür” sözü gençlerimizin de yaşadığı toplumun ürünü. Gençler; bugün tepkili. Gençler; aileye, topluma, sisteme, çağa tepkili. Kendisiyle de barışık değil. Yani kendi ruhuyla da barışık olmayan, bir gençlikle iç içeyiz. Hem kontrol edilemiyor hem de tatmin ve ikna edilemiyor.Etkin değil edilgen, özne değil nesne, aktif değil pasif, sürükleyen değil sürüklenen bir gençlik. Gençler bize emanet. Allah bu gençler üzerinden bizi imtihana tâbi tutuyor. Hz. Nuh’un oğlunu gemiye bindirmek için nasıl çırpındığını vahiyden biliyoruz. Uzandığımız, ulaştığımız, muhatap olduğumuz her gencin potansiyel bir Müslüman olduğunu ve bizim cennetimizin onun üzerinden gerçekleşeceğini hesap ederek yola çıkmamız gerekiyor. Öncelikle bu insanların hidayeti bizim için önemliyse, bir kişinin hidayeti tüm dünya kazanımlarından hayırlı ise, bizim birbirimize katlanmamız lazım. Davetimiz İslâm’a! Kendi grubuna, cemaatine, siyasi görüşüne değil. Allah ve Resulüyle buluşturma…
Ölçülü ve dengeli hareket edilmeli. İtidal hassasiyeti taşıyarak “ifrat ve tefrit”e düşmeyelim.
Hiçbir yapı; Kur’an ve sünnetin tekliflerinin önüne geçmesin. İslam kardeşliğine dayanmayan birlik, beraberlik ve dayanışma söylemi Allah için dayanışmanın önüne geçmesin. Örnek olabilmemiz için Rab olarak yalnız Allah’ı, din olarak yalnız İslam’ı, önder olarak yalnız Resulullah’ı, hayat modeli olarak yalnız Kur’an’ı seçmemiz gerekiyor. Özgünlüğümüz ve özgürlüğümüz de bunlar üzerinden gerçekleşmeli.
Burada öncelikle kendi ihmalimizi, kendi eksiğimizi idrak etmeliyiz. Gençlerimize sahip çıkmamız için ciddi çabalar sarf etmeliyiz. Aile eğitiminde çocuk ilk aşıyı almalı. Eğer bilinçli aileler devreye girerse olay başta kontrol altına alınmış olur. İslami yapıların, cemaatlerin, derneklerin vs. gençlik programlarını, öğrenci çalışmalarını özellikle lise ve ilköğretim aşamasında çok yaygın ve etkin bir şekilde sürdürmeleri gereklidir. Gençlikteki hırçınlık ve taşkınlığa rağmen İslam’a yatkınlarını samimi ilgi, mahcup etmeyen severek gönüllere girerek çocuk psikolojisi içinde hareket ederek görebilirsiniz. Yani temelde farkında olmasa, yaşamasa ve bilmese bile İslam’a düşman değiller. Yeter ki bu gençlerle temas kurulabilsin ve bunları ikna edebilecek hikmetli bir dil kullanılabilsin. Ulaşma imkânımız varken ulaşamadıklarımızdan dolayı Allah’a nasıl hesap vereceğimizi düşünmeliyiz. Yarın bu gençler bizden davacı olurlarsa, “İslam’ın güzelliklerini bildiğiniz halde neden bize aktarmadınız?” gibi bir şikâyetle Allah’a giderlerse biz kendimizi nasıl savunacağız? Bu işin farkında olan Müslümanlar sorumluluklarını layıkıyla yerine getirmediler. Cemaatler de sorumlu. Gündemlerinde “Adam yetiştirmek” olmalıydı.
Bir ülkenin gençliği ideal sahibi, ahlâkî meziyetleri güçlü, ruhu olan, sıradışı ama sınırdışı olmayan, çağı da kendi değerlerini ve dünyasını da iyi tanıyan komplekssiz bir gençlik olursa, ülke, işte o zaman geleceğe emin adımlarla yürüyebilir. Yoksa, çıkmaz sokaklara sürüklenmekten kurtulamaz Allah muhafaza!
