Böyle olur siyonistin liberali ve demokratı!
Siyonist işgal rejiminin sözde cumhurbaşkanı Isaac Herzog, 27 Ekim’deki genel seçimlerin ardından yeni hükümeti kurma görevini Yaşar Partisi lideri ve eski Genelkurmay Başkanı Gadi Eisenkot’a verdi. Eisenkot’u Arap partileri dahil 67 milletvekili önerirken Başbakan Binyamin Netanyahu’yu yalnızca 46 milletvekili destekledi. Likud’un mecliste en büyük parti olmasına rağmen görevin rakibine verilmesi, Netanyahu için ciddi bir darbe olarak görülüyor.
Netanyahu bu gelişmeden hiç hoşnut değil. Herzog’un kararı açıklanmadan hemen önce yayımladığı videoda “ulusal birlik hükümeti” çağrısı yapan Netanyahu, “terör destekçileriyle aceleyle hükümet kurulmasına” karşı uyararak Arap partilerini hedef aldı. Netanyahu’nun hesabı açık: Eisenkot başarısız olursa görevin kendisine geçmesi kuvvetle muhtemel.
Eisenkot ise koalisyon ortaklarından dört temel şartı kabul etmelerini istiyor: İsrail’i “Yahudi ve demokratik devlet” olarak tanımak, Bağımsızlık Bildirgesi’nin değerlerini benimsemek, Hamas’ı terör örgütü olarak tanıyıp tasfiyesini taahhüt etmek ve herkes için askerlik ya da sivil hizmet zorunluluğunu kabul etmek.
Bu şartlar, seçimlerde rekor düzeyde 19 sandalye kazanan Arap partilerini köşeye sıkıştırıyor. Şartları kabul etmeleri, kendi seçmen tabanlarını ve Filistinli kimliklerini inkâr etmeleri anlamına geliyor. Nitekim Ortak Liste lideri Yusuf Cebarin, Netanyahu’yu devirmeye hazır olduklarını ancak bu şartları karşılayamayacaklarını açıkça ifade etti.
Ancak mesele yalnızca şartlardan ibaret değil. İsrail Evimiz Partisi lideri Avigdor Liberman, Arap partilerinin yer aldığı, hatta yalnızca dışarıdan destek verdiği bir hükümete bile girmeyeceğini defalarca açıkladı. 7 sandalyeli Liberman çekildiğinde muhalefet bloku ile Arap partilerinin toplamı 60’a düşüyor ve hükümet için gereken 61 sandalyeye ulaşılamıyor. Liberman’ın yeri fanatik Yahudi partileriyle doldurulursa bu kez Arap partileri böyle bir koalisyonda yer almak istemeyecek; formül yine tutmayacak.
Dikkat çeken nokta şu: Liberman, Netanyahu’nun yer alacağı bir koalisyona girmeyeceğini ilan etse de fanatik Yahudi partilerine kapıyı kapatmış değil. Seçim öncesinde Haredi partilerine koyduğu vetoyu şimdiden gevşetti ve askerlik yasası dahil “esneklik ve uzlaşının” mümkün olduğunu söyledi. Ben Gvir’in Yahudi Gücü, Smotrich’in Dini Siyonizm Partisi ve Şas’la işbirliği de onun için ulaşılmaz bir ihtimal değil. Bu tablo, İsrail’de hükümet düğümünün çözülmesinde asıl anahtarın Arap partileri değil, Liberman olduğunu gösteriyor.
Arap partilerinin önüne ağır şartlar koyan Eisenkot da fanatik partilere pek mesafeli durmuyor. Görevi teslim aldığı törende doğrudan Likud ve Dini Siyonizm Partisi’ne seslenen Eisenkot, Netanyahu’nun dahi koalisyonda yer almasına açık olduğunu söyledi. Demokratlar Partisi lideri Yair Golan da Haredilerin askerlik muafiyeti ısrarından vazgeçmeleri halinde onlarla “kurtuluş ve değişim hükümeti” kurmaya hazır olduğunu açıkladı.
Bütün bunlar, İsrail muhalefetinin Arap partilerinden çok fanatik Yahudi partileriyle koalisyona sıcak baktığını ortaya koyuyor. Böyle bir işbirliği Eisenkot liderliğinde kurulacak bir hükümetin de işine yarayacak. Fanatik partileri arkalarında bir sopa gibi gezdirerek hem Filistinlilere hem de uluslararası topluma karşı ellerini güçlendirme fırsatı bulacaklar.
Netanyahu’yla yıllarca ortaklık yapan fanatik partilerin Eisenkot’la işbirliğine gitmesi de uzak bir ihtimal değil. Netanyahu “aşırı sağcı” olarak tanımlansa da dini konularda pek duyarlı biri değil. Bu partiler için belirleyici olan ortaklarının dindarlığı değil, iktidardan alacakları pay.
Dolayısıyla İsrail’de hükümet değişse bile Gazze’den Batı Şeria’ya uzanan ana strateji değişmeyecek. Sahnede yalnızca “siyah adam-beyaz adam” rolü oynanacak. Bu itibarla işgal rejiminde bir hükümet değişikliği gerçekleşmesi durumunda bunun Filistin halkı açısından olumlu sonuçlar doğurabileceği beklentisinin yanılgı olduğunu şimdiden hatırlatmakta yarar görüyorum.
