Ölüm var ölüm

Solcu ve laikçi bir gazete evvelsi gün manşetten “Devletin liselilere dağıttığı ders kitabında bunlar var: Kefenli, kabirli, tabutlu, cehennemli eğitim” haberini yapmış. Güya din dersinde, üstelik 11. sınıfta bile ölümden, mezarlıktan, tabuttan bahsedilmemesi gerekir algısı oluşturulmaya çalışılmış.

Birkaç ay evvel Balıkesir’de bir lisedeki değerli din dersi öğretmenimiz öğrencilere mezarlık başında ders vermiş ve ölüm gerçeği ile yüzleşmelerini istemişti. Bazı medya organları ‘öğrencilerin psikolojisi bozuldu’ gibi yayın yapsalar da aslında bu eğitim doğruydu, yerindeydi. Ölüm, hayatın kaçınılmaz sonudur ve yaşamanın düşmanı değil kardeşidir. Geçenlerde İsveç’te ve Japonya’da yine öğrencileri ölüm konusunda bilgilendiren öğretmenlerin görüntüleri sosyal medyada yayınlandı. Çünkü ölümü düşünmenin hayatımıza olumlu katkıları olacaktır.

Kişi dünyadan koparak kendini ölmüş gibi düşünürse (ki mezar başında veya ölümün tefekkür edildiği diğer hallerde yapılan budur) hayat hakkında çok şey öğrenecektir. Ölümü düşünerek bu korkuyu hayatımızı zorlaştıran değil de yaşantımıza renk ve canlılık katan bir unsur haline çevirebiliriz. İşte ölümü tefekkürün bazı faydaları:

• Günlük hayatımızda gereksiz şeylere üzülmez, cidden önemli olanlara odaklanırız.

• Konuları daha doğru bakış açısına yerleştiririz ve problemlerden daha az sıkıntı duyarız.

• Stres eşiğimiz yükselir. Yani sıkıntı ve stres oluşturan problemlerden daha az etkileniriz. Çünkü ölümün yakın olduğu aklımıza gelir ve dertleri büyütmeyiz.

• Yaratanımızla bağlantımız yoğunlaşır, kendimizi O’na daha yakın hissederiz. Yalnızlık duygumuz azalır.

• Geçici başarılar ve başarısızlıklar bizde derin dalgalanmalar yapmaz.

• Sıradan ve kolay olanı değil, yapmamız gerekeni yapmamız için içimizdeki istek ve cesaret kuvvetlenir.

• Yaşamanın amacının ölüm sonrası olduğuna olan inancımızı billurlaştırır; dolayısıyla her anı önemseyerek ve her anın kıymetini bilerek yaşarız.

• Ölümü düşünmek bize korkusuzluk ve cesaret verir, çünkü korkuların büyük çoğunluğunun (hastalık kapma korkusundan tutun uçak veya asansör fobisine kadar) kaynağı ölüm korkusudur.

•Hırs, nefret, kin, intikam, dünya sevgisi, gurur, kibir, acımasızlık gibi yıkıcı ve tahripkâr duygulardan uzaklaşırız. Çünkü öleceğiz ve dindışı bu gazetenin tehlikeli ve sakıncalı gördüğü kefene ve tabuta cansız bedenimiz konulacak, sonra kabire yerleştirilecek.

•Daha çok merhamet hisleriyle dolar, yardımlaşmaya, dayanışmaya ve hayır hasenat yapmaya daha bir önem veririz.

•Aç ve muhtaç olana, açıkta ve zor durumdakilere empati sağlarız.

•Başımıza gelen sıkıntı ve felaketlere, haksızlıklara karşı kendimizi daha güçlü hissederiz.

•İbadetlerimize dikkat ederiz. Ailemize ve değerlerimize düşkünlüğümüz artar.

•Hayatın anlamı olduğunu düşünür, vaktimizi boş meşguliyetlerden uzak tutarız.

• En önemlisi de hayatta zengin olmak için çabalamak yerine hayatımızdan ve işimizden keyif almaya, daha mutlu olmaya çalışırız.

Evet, isteğimiz dışında geldiğimiz bu fani dünyadan yine istesek de istemesek de gideceğiz. Her an ölümü hatırlamak bize saydığımız pek çok fayda ve avantajı sağlayacaktır.

Kısacası sadece din dersinde değil başka fırsatlarla da ölümden, bu hayatın en büyük gerçeğinden söz etmek gerekir.

Şimdi rahmetli olmuş bir büyüğümüz bizlere sık sık ‘ölüm var ölüm’ der ve bizi uyarırdı. Ne haklıymış.

 Ölüm bu gerçeklere gözlerini kapayanların aksine bize çok yakındır ve bizim düşmanımız değil dostumuzdur. Hayatımızdaki en büyük ve en önemli hakikatimizdir. Ölümden kaçmamız mümkün değildir. Olaya böyle bakarsak inanın daha mutlu ve huzurlu oluruz.