İnsan olmak
İşim icabı çok değişik kişilerle görüşüyor, toplumun pek çok problemine şahitlik ediyorum. Gerçekten insan faktörümüzde bir çürüme var diye düşünüyorum. Daha önceleri başkalarını üzmemek, kimseyi kırmamak, fedakârlık ve verici davranma, yardımlaşma ve dayanışma, anne-babaya bağlılık gibi toplumu sağlamlaştıran unsurlar sanki giderek zayıflıyor gibi bir inanca saplanmamak elde değil.
Son günlerde karşılaştığım bazı olaylardan söz edeceğim. Anlattıklarımın hepsi olmuştur ve hatta sıradan hadiseler haline gelmiş durumdadır.
*Genç bir kızımızın anlattıkları: “Yaşım 30 oldu. Evlenmek isteyen artık yok gibi. Daha önce görücülerim ve isteyenlerim oluyordu, ancak reddediyordum. Sebebi de konuştuğumuz bir delikanlının olması idi. Birbirimizi seviyorduk. Bugün yarın ailemden beni istetmeye geleceğini söylüyordu. Ancak böylelikle tam 8 sene geçti, kimse gelmedi. Şimdi de benden vazgeçtiğini, artık evlenmek istemediğini söylüyor. Ne yapacağımı şaşırdım. Daha doğrusu yapacak bir şeyim yok.”
Evet, bu genç kız evlenme yaşında böylesine oyalandırılmış ve aldatılmıştı. Niçin bu yalancılık ve sorumsuzluk, bir insanın hayatı ile oynama?
*50 yaşlarındaki hanımefendi mutsuz bir evlilik sonrası eşinden ayrılmıştı. Bir gün karşısına oldukça kibar konuşan, kendisi ile evlenmek isteyen yaşına uygun bir bey çıkmıştı. Anlaşmış, dini nikâh ile bir arada yaşamaya başlamışlardı. Derken bey, yeni bir iş kuracağını söyleyerek hanımın birikimlerini istemişti. Kadıncağızın altınlarını aldığı da yetmemiş gibi bankadan kredi de çektirmişti. Adam paraları alınca iz bırakmadan ortadan kaybolmuştu. Kadıncağıza düşen de borçlarla depresyona girmekti.
*Ya üstelik evli ve torunları olan o edepsiz erkek? Yaşı 50’yi geçmişti ve maalesef çirkin dizilerdeki gibi gelininin ailesinden evli bir kadına çirkin mesajlar atmaya başlamıştı. Kadın ise açıklarsa olay olup büyük kavgalara sebebiyet verebileceğinden ne yapacağını kara kara düşünüyordu. Sıkıntılı ve mutsuz hale gelmişti.
*Bir başka dostumuzun ise bir makama talip olması ile mutluluğu ve huzuru bozulmuştu. O makamda gözü olanlar hemen iftira ve yalanlarla onu yıpratmak için yoğun faaliyete geçmişlerdi. İnsanlar bu kadar kötü olabilirler mi diye soruyordu ve yapılanlara şaşırıyordu.
*Bir başka arkadaşımızın maddi durumu iyiydi. Onu tanıyan bir arkadaşı, iş adamı olmak isteyen oğlunun zihnini bulandırarak ‘Al bu malları sat, çok para kazan’ diye yüksek rakamlara ulaşan mal vermişti. Arkadaşımızın oğlu ise bunları pazarlayamamış, verdiklerinin de parasını alamamıştı. Derken büyük açık vermiş, bu da kendisinin iflasına ve babasının aşırı miktarda borçlanmasına sebebiyet vermişti.
*Mütevazı bir aile idiler. Tek oğullarını evlendirmişler ve onun mürüvvetini görmekten dolayı mutlu olmuşlardı. Elindeki avucundakileri de çocuklarının yuvasını kurmak için harcamışlardı. Gelin, ailelerine çok uygun değilse de oğullarını kıramamışlardı. Ancak evlendikten sonra genç adam değişmiş, karısı ile birlikte ailesi ile görüşmek istemez olmuştu. Üstelik aralarında tartışma ve kavga da yoktu. Şimdi ise torunları da olmuştu. Babaanne olan hanım ağlayarak, “Biricik torunum dünyaya geleli 14 ay oldu ve ben onu inanın bir defa görebildim. Çok özledim, burnumda tütüyor. Oğlum da aramaz gelmez oldu. Çok üzgünüm, şaşkınım. Ne yapmalıyım? Evlerine gitsem ve torunumu görmek istediğimi söylesem beni kabul ederler mi?” diye konuşuyordu.
Anlattıklarım sık rastlanan olaylar. Neden böyle olduk diye sormadan edemiyor insan…
