Kör değildim, sâdece güvenmiştim!
Fıtraten idealist doğmuşum gâlibâ. Veyâ hayâlperest…
İdealist ile hayâlperest nerede ayrılır, onu da tam kestiremiyorum. İdealist, hayâllerinin gerçekleşmesi için harekete geçen, hayâlperest ise sâdece hayâl edip harekete geçmeyen demek midir?
Gözümü idealist bir dünyâda açtım diyebilirim. Daha ortaokul birinci (veyâ ikinci) sınıfta ilçemizde yeni kurulan Ülkü Ocakları’na devâm etmeye başladım. Ondan da önce beni oraya sürükleyen bir durumdan bahsetmemek olmaz: Daha ilkokul yıllarımda önce Hürriyet Gazetesi köşesinde fark edip sonra haftalık dergi şeklinde gördüğüm Tarkan çizgi romanı… Hun Türkleri kağanı Attila’nın husûsî adamı Makedonyalı Tarkan, en yakın dostu Kurt, babası Yiğit Altar, kardeşi Tan… Mîlâttan 200-300 yıl sonralarında kurulmuş bir hayâl sofrası. Ama Sezgin Burak nasıl yapıyor idiyse bizi o hâdiselerin içine öyle bir çekiyordu ki, sanki o günleri bugün yaşıyoruz. Hayâller gerçek gibi… Sanki bir gemide kollarını göğsünde kavuşturmuş, ufuklara bakarken “Sen kimsin?” sorusuna “Hun Türk’üyüm, Makedonyalı Tarkan!” diyen o değil de benmişim gibi. Bizim yaşlarda olanlar bu hayâl dünyâsından Ülkü Ocakları’na geçişin ne kadar kolay ve tabiî olduğunu bilir ve anlar. Ülkücü öğretmenlerimiz seminer verirlerdi: “Faşizm nedir, komünizm nedir; biz nerede duruyoruz?” Bir ortaokul talebesi için büyük mevzûlar ama kelimeleri duymak bile biz taşra çocukları için kazanç sayılırdı. Esir Türkler deyince yüreğimiz hoplar ve birisi “Hadi, yürüyün!” dese haritada gösteremeyeceğimiz eski yurtlarımızdaki bu soydaşlarımızı kurtarmak için savaşa gidebilirdik. Öyle heyecanlıyız. Azerbaycan, Musul, Kerkük zâten elimizi uzatsak ulaşabileceğimiz esir yurtlardı.
Şimdi bu yurtların hemen hemen hepsi bağımsız devlet oldular. Üstelik Türkiye ile Türk Devletleri Teşkilatı’nda bir araya da geldiler. İdeallerimiz (veyâ hayâllerimiz diyelim) zâviyesinden ne büyük gelişme…
Daha sonraları ilçemizde solcular büyük hamle yaptılar ve biz çok zayıf düştük. Yıllarca çok büyük baskı ve zulüm altında yaşadık. Şehitler bile verdik. Ben tahsîlime devâm edebilmek için Anamur’a nakletmek zorunda kaldım. Benim gibi birçok arkadaş da vardı.
Lise 1 sıralarında Hergün Gazetesi’nde “Türk-İslâm Ülküsü” serlevhası altında yazan S. Ahmet Arvasî’yi keşfettim. Okudukça gözüm açıldı, fikirlerim oturdu. Lise biterken ben artık istikâmetini bulmuş birisi olmuştum. İslâm’ı ehl-i sünnet îtikâdı üzere en güzel şekilde yaşamak isteyen bir Türk çocuğu idim. Türk milletinin İslâm’la şahsiyet bulduğuna inanan ve ülkücülüğün Türk milletinin güç ve enerjisini İslâm’ın yücelmesi için kullanmak olduğuna inanan bir genç… (Bu ülkücülük târîfinin herkes tarafından paylaşılmadığını biliyoruz).
Ben bu ideallerle (veyâ hayâllerle) kendimi geliştirmeye çalışırken bu yönelişime tam uygun bir vasat bulmada zorlanıyorum. Hayâller güzel ama gerçekler acıtıcı…
12 Eylül… Hapisler, işkenceler, mahkemeler… Biz içeri girmesek de dostlarımızın çektiği sıkıntılar bizim sıkıntımızdı.
Üniversiteye adım atış… İçimizde dînimizi yaşama sevdâsı daha da ilerlemiş. İçinde suyu olmayan, tek odalı toprak bir evde beş lise talebesiyle ev arkadaşlığı… Birkaç ay içinde çocukların hepsi namaza başlıyor. Ama benim açlığım yatışmıyor. Derken evimizde misâfir olarak kalan bir abinin de tavsiyesiyle -daha önce bahsettiğim- bir yurda yerleşiyorum. Bir müddet sonra “Ballar balını buldum/Kovanım yağma olsun!” dedirtecek bir saadete kavuşuyorum. Çeyrek asır böyle bir adanmışlıkla geçiyor. Bir gün varlık sebebimizi inkâr etmek mânâsına gelen bir tâlimâtla karşılaşıyoruz. Önce sarsılış, sonra sorgulama, sâbit olduğu görülünce dostlarla istişâre ve çekiliş…
Biz böyle bir inkisâr-ı hayâl nesliyiz. Büyük ideallerle bir cemaate, partiye, derneğe, vakfa gönül verir, sonra yamuklukları fark eder, hayâl kırıklıklarını yüklenerek yeni arayışlarda ömür tüketiriz. Ama yaş kemâlini bulduktan sonra yeni arayışlara enerji de kalmıyor. Bir de her bulduğumuzun bizi hayâl kırıklığına uğratması sebebiyle yeni bulduklarımızdan da korkuyoruz. Yoğurdu üfleyerek yeme durumu…
Büyük ideallerimiz var, bu ideallerimizi gerçekleştirebileceğine inanarak birilerine omuz veriyoruz. Ama bir de bakıyoruz, idealler değil dünyâ sevgisi gâlip gelmiş. Biz saf saf ideallerimiz için koştururken birileri dünyâlık yığıyormuş. Bizim koşturmamız onların hırslarına hizmetmiş meğer.
Birileri hiç bilmediğimiz odakların eline düşmüş, irâdelerini onlara teslîm etmiş, kendini inkâr etmek pahasına din düşmanlarının kuyruğuna takılmış.
Biz ne yapalım?
Elbette yanlışa yanlış diyerek doğrudan ayrılmamak.
Kahraman Tazeoğlu’ndan okuduğum bir söz tam olarak duygumu ifâde ediyor:
“Kör değildim, sâdece güvenmiştim.”







