Veda ediyoruz. Sayfa azaltılması dolayısıyla son defa huzurunuzdayız. 2007'den beri, siyaseti kenara koyup, aklımın erdiği, gücüm yettiği kadar, Kemal Güler Bey kardeşimin "Gülistan"ına ek, adını koyup bu sayfayı hazırladım.. Böylece, 1963'de başlayıp 11 senelik mapusluk dönemi hariç devam ettiğim tek ekmek kapım mesleğim de 73 yaşımda sona eriyor. Rabbime hamdolsun bu sürede kalemimi eğip bükmedim. Kendimi de.. Akarım, kokarım, ona buna ortaklığım yoktur. Kirada oturuyor, işçi emeklisi maaşımla "Allah devlete zevâl vermesin" diyorum. Hakkınızı helâl ediniz, vesselâm... (Yılmaz Yalçıner)
Kâğıt fiyatlarının artması, gazetecilikte internetten sonra en büyük artçı deprem oldu. Daha önce sayfa boyutlarında küçültmeye gidilmişti. Çare olmadı. Artık ya gazeteyi kapatacak ya da sayfa azaltacaksınız. Sayfa azaltma kararı alınınca, bana da 1963 yılında başladığım bu mesleğe nokta koyma mecburiyeti hasıl oldu.
Bu bir veda yazısıdır.
Hem siz okurlarıma hem de mesleğime..
Edebiyat öğretmenim, daha sonra Adalet Partisi Kastamonu meb'usluğu yapan merhum Ahmed Şevket Bohça'nın görevlendirmesiyle, matbaa mürekkebi ve kokusu ile tanışıp, yazı çizisinden tertip ve baskısına kadar basbayağı 8 sayfalık bir okul gazetesi çıkararak mesleğe başladım. Mülkiye'de iken bile gazetecilik yaptım. Nice gazetelerde çalıştım. Kendi gazete ve dergilerimi çıkardım.
Maalesef 11 yıl 7 ay kadar bir mapusluk döneminde mesleğimden uzak kaldım.
Dışarıya çıktığımda hemen herkesin "bir vebalı görmüşcesine benden kaçtığı" dönemde Cuma dergisi, hemen ardından Vakit ve Akit mesleğime dönmeme vesile oldu. Müteşekkirim. Çeyrek asrı aşkın bu çatı altında, yazdım, çizdim.. 10 yıl öncesine kadar "arşiv" sayfamızı hazırladım. Sonra 2007 yılında "Evim Evim Güzel Evim" başlığı altında hizmet vermeye çalıştım.
Mart ayı sonu itibariyle artık bu sayfayı bulamayacaksınız.
Değerli karikatürist kardeşim Kemal Güler'in hazırladığı "Gülistan" ile bütünleşen bu sayfa bilâ fasıla ikimizin emeği ile bugünlere geldi. Hayli de teveccüh gördü. Bunu nereden anladın derseniz, yıllarca çocuklarının fotoğraflarını gönderenlerden diyebilirim. O kadar yoğundu ki, yetişemez olup, mutlu mahcûbiyetler yaşadım.
Ama son dönemde hem bizim hem ailelerin çocuklarına karşı yasal sorumlulukları açısından artık yer vermemeye karar verdik. Olsun. Bende o miniklerin çok duygulu hatıraları kaldı. Gençliklerinde, gazetede çıkan çocukluk fotoğrafıyla birlikte "selfi" yapıp gönderenler bile çıktı. İçiniz içinize sığmaz da ne yaparsınız.
Çoğu politikacı, aday oldukları bugünlerde işe başlarken "mal beyanı"nda bulunuyor. Ben de mesleğe son noktayı koyarken izninizle bir mal beyanında bulunayım da, "eski mücahidler, müteahhid oldu" denilerek genelleme yapılması haksızlıktır. Mesela ben ne mücahid olabildim, ne de müteahhid olmayı aklımın ucundan geçirdim.
Rabbime hamdolsun bu sürede kalemimi eğip bükmedim. Kendimi de.. Akarım, kokarım, ona buna ortaklığım yoktur. Kirada oturuyorum. Tek gelirim gençliğimde cehlimle sövüp saydığım, -aman Allah zeval vermesin!- devletten aldığım asgari ücret fikir işçisi emekli maaşım var sadece. Onu da yüksek lisans yapan oğlumla paylaşıyorum.
Selam, sevgi ve hürmetlerimle.. Hakkınızı helâl ediniz.
Yılmaz Yalçıner
Not: Yukarıdaki fotoğrafıma bakıp da hayli de gençmişsiniz, diye düşünmeyin. O bundan 10 yıl önceydi. Zaten yaş 73. Artık ahımız gitti, vahımız kaldı!
