Tüfek boyunda bir kadından, okul bahçesindeki kahramanlara...
OKTAY YÜKSEL/AFYONKARAHİSAR Anadolu’nun ruhu nedir bilir misiniz? Anadolu’nun ruhu; zamanın, mekanın ve isimlerin değiştiği ama o değişmeyen, o sarsılmaz, o her daim taze kalan adanmışlığın adıdır. Çok uzağa gitmeyin, tarih sayfalarını şöyle bir aralayın...
OKTAY YÜKSEL/AFYONKARAHİSAR
Anadolu’nun ruhu nedir bilir misiniz? Anadolu’nun ruhu; zamanın, mekanın ve isimlerin değiştiği ama o değişmeyen, o sarsılmaz, o her daim taze kalan adanmışlığın adıdır.
Çok uzağa gitmeyin, tarih sayfalarını şöyle bir aralayın... Karşınıza neredeyse boyu bir tüfek boyu kadar olan, 1.45 boyunda bir kadın çıkacak. İki evladını bu vatanın bağrına, toprağa vermiş; acısını kalbine gömmüş bir ana... İstanbul’dan Sivas’a o küçücük ayaklarıyla, ama dağları eritecek bir imanla yürüyen o günün Kara Fatma’sı... O gün, o namusun ve bekanın sembolüydü. Gözyaşını içine akıtır, tüfeğine sarılır ve "Vatan" derdi.
Bugün takvimler 15 Haziran 2026’yı gösteriyor. Kulaklarınızı kabartın, o ses hâlâ susmadı. Kulaklarımızda yankılanan o ses, bugün Afyonkarahisar’ın Sandıklı ilçesinden yükseliyor. Sandıklı Yaşarlar Zekiye Ana Ortaokulu’nun bahçesinden...
Soruyorum size; o günün Kara Fatma’sı neyse, bugünün kahramanları kimdir?
Bugünün kahramanları; cepheyi okul bahçesine kuran, tebeşir kokan elleriyle vatan nöbeti tutan o değerli muallimlerimizdir. Okul Müdürümüz Mehmet Baltacı, İngilizce öğretmenimiz Bekir Kaya, Sosyal Bilgiler öğretmenimiz Hakkı Duran ve Görsel Sanatlar öğretmenimiz Turhan Hotaman’dır. Ve elbette onların arkasında duran, o kermese elinin emeğini, gözünün nurunu, evindeki son nafakasını katıp getiren o vefakar vatandaşlarımızdır.
Önümde duran kermes afişine bakıyorum... Üstünde kocaman harflerle "Senede Bir Gün" yazıyor. Altında ise insanın boğazını düğümleyen o çağrı: "Ele ele verelim, Mehmetçiğimizin yanında olalım!"
Bir okul bahçesinde yiyecekler satılıyor, el emeği ürünler sergileniyor, Mehter Takımı kurulmuş... İlk bakışta sıradan bir okul etkinliği gibi gelebilir yanılan gözlere. Ama hayır! Bu bir kermes değil, bu bu topraklara ait bir sadakat yeminidir. Orada satılan her bir lokma, o öğretmenlerin gece gündüz demeden harcadığı her bir emek, aslında Türk Silahlı Kuvvetleri’nin gücüne güç katmak için, sınırda bizim için canını ortaya koyan o kınalı kuzulara bir nebze siper olabilmek içindir.
Şimdi gözlerinizi kapatın ve hayal edin... O 1.45’lik Kara Fatma, elinde tüfeğiyle o tozlu yollardan çıkıp gelse, bugün bu okulun bahçesine girse ne yapardı? Mehmet Öğretmen'in, Bekir Öğretmen'in, Hakkı ve Turhan Öğretmen'in yorgun ama gururlu gözlerine bakıp ağlamaz mıydı? "Evlatlarım..." demez miydi, "Ben iki oğlumu toprağa verdim ama bakıyorum da binlerce evladım hâlâ arkamızda nöbette..."
İşte bu yüzden okurken içiniz sızlasın, gözleriniz dolsun. Çünkü bu ülkede hâlâ ordusu için, askeri için kalbi titreyen, okuldaki masasından vazgeçip kermes tezgahında memleket nöbeti tutan öğretmenler var. Anadolu’nun o asil ruhu hiç değişmedi, hiç eksilmedi. Dün cephede kurşun atan el neyse, bugün TSK Güçlendirme Vakfı için o kermesi organize eden, o afişi gururla basan eller de odur.
Selam olsun o tüfek boyundaki dev kadınlara... Selam olsun Sandıklı’da bu ruhu yaşatan Mehmet Baltacı’ya, Bekir Kaya’ya, Hakkı Duran’a, Turhan Hotaman’a ve Sandıklı’nın o koca yürekli halkına...
Mehmetçik yalnız değildir. Bu memleketin öğretmenleri, bu memleketin anaları oldukça, o ruh asla ölmeyecektir.
