Erbakan'dan İslam dünyasına çağrı: Müslüman ülkeler, ABD ve İsrail’e karşı Türkiye’nin öncülüğünde birleşmeli!

Endenozya lider olsun

ALAN KAZANMA SİYASETİ VE BÜYÜK UYANIKLIK ! Türkiye’nin enerji bağımsızlığı yolunda attığı somut adımlar ile siyaset sahnesindeki teorik söylemler arasındaki tezat, son dönem Türk dış politikası ve iç siyaset analizlerinin en dikkat çekici konularından biridir. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde yürütülen Karadeniz doğal gazı keşifleri, Gabar petrol üretimi ve Mavi Vatan’daki sondaj faaliyetleri, ülkenin enerji vizyonunu masa başı bir iddia olmaktan çıkarıp sahada fiili bir gerçekliğe dönüştürmüştür. Buna karşın, Yeniden Refah Partisi lideri Fatih Erbakan’ın Hatay’da yaptığı "Müslüman ülkeler doğal gaz, petrol ve su kaynakları üzerinden Türkiye öncülüğünde birleşmeli" çağrısı, sahada ter dökülerek elde edilen bu kazanımların üzerinden retorik üretme çabası olarak değerlendirilmektedir. Siyaset felsefesinde hiçbir risk almadan, milyarlarca dolarlık yatırımlara imza atmadan ve operasyonel bir başarı göstermeden sadece küresel kaynakların adını anarak büyük vizyonlar çizmek, tipik bir siyasi alan kazanma taktiğidir. Cumhurbaşkanı Erdoğan yönetimindeki Türkiye, sondaj gemileri tedarik edip sismik araştırmalar yürüterek ve sınır ötesi enerji diplomasisinde fiilen mekik dokuyarak bu stratejik gücü inşa etmiştir. Dolayısıyla, halihazırda yürütülen, altyapısı hazırlanan ve somut çıktıları alınan devlet politikalarını yeni bir fikirmiş gibi sunmak, siyasi çevrelerde icraatın hakkını teslim etmek yerine onun üzerinden popülizm yapma girişimi olarak nitelendirilmektedir. Sonuç olarak, sahada fiilen petrol ve doğal gaz çıkaran, risk yönetimi yapan ve bölgesel aktörlerle masaya oturan irade ile sadece bu kaynakların teorik potansiyelinden bahseden söylem arasındaki fark oldukça nettir. Fatih Erbakan’ın "Müslüman ülkeler ortak hareket etmeli" yönündeki çıkışları, reel politikte karşılığı olmayan, tamamen iç kamuoyuna yönelik ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın somut başarılarını gölgeleme ya da sahiplenme amacı taşıyan oportünist bir yaklaşımın ötesine geçememektedir. Netice itibarıyla siyaset, sadece kürsülerden büyük cümleler kurma sanatı değil, risk alarak somut neticeler üretme zanaatıdır. Karadeniz’in derinliklerinden çıkarılan doğal gaz, Gabar’da rekor seviyelere ulaşan petrol üretimi ve Mavi Vatan’da dalgalanan irade, Türkiye’nin bölgesel liderlik iddiasının lafta değil, sahada tescillendiğinin en büyük kanıtıdır. Hal böyleyken, milyarlarca dolarlık yatırımları, yıllar süren mühendislik emeklerini ve yürütülen çetin devlet diplomasisini görmezden gelerek, üretilen bu hazır gücün üzerine konmaya çalışmak siyasi bir vizyon değil, açık bir kolaycılıktır. Türk milleti, masa başında hamaset yapanlar ile sahada tarih yazanlar arasındaki bu keskin farkı gayet iyi görmekte; her zaman olduğu gibi boş vaatleri değil, milletin hizmetine sunulan somut icraatları hafızasına kazımaktadır.