İngiltere Kraliçesi Elizabeth'in ölümünün, küresel bir “anneanne ölümü” gibi algılandığına işaret eden Ahmet Hakan, "Monarşi karşıtlığı, doğuştan getirilen ayrıcalıklara duyulan öfke, eşit yurttaşlık bilinci, Birleşik Krallık’ın kapkaranlık sömürgeci geçmişi falan... Hepsi unutuldu. 'Ay sanki evimizden birini kaybetmiş gibiyim' türü cümleler havada uçuşmaya başladı. Ne oluyor yahu? Nedir bu Kraliçe çılgınlığı? İnsanlık yeniden kralların, kraliçelerin, sultanların, veliahtların dönemine mi dönmek istiyor?" diye sordu.
İngiltere Kraliçesi Elizabeth'in ölümünün, küresel bir “anneanne ölümü” gibi algılandığına işaret eden Ahmet Hakan, "Monarşi karşıtlığı, doğuştan getirilen ayrıcalıklara duyulan öfke, eşit yurttaşlık bilinci, Birleşik Krallık’ın kapkaranlık sömürgeci geçmişi falan... Hepsi unutuldu. 'Ay sanki evimizden birini kaybetmiş gibiyim' türü cümleler havada uçuşmaya başladı. Ne oluyor yahu? Nedir bu Kraliçe çılgınlığı? İnsanlık yeniden kralların, kraliçelerin, sultanların, veliahtların dönemine mi dönmek istiyor?" diye sordu. Hakan, Hürriyet gazetesindeki yazısında şunları kaydetti:
"Kraliçe’nin ölümü, küresel bir “anneanne ölümü” gibi algılandı. Monarşi karşıtlığı, doğuştan getirilen ayrıcalıklara duyulan öfke, eşit yurttaşlık bilinci, Birleşik Krallık’ın kapkaranlık sömürgeci geçmişi falan... Hepsi unutuldu. “Ay sanki evimizden birini kaybetmiş gibiyim” türü cümleler havada uçuşmaya başladı. Ne oluyor yahu? Nedir bu Kraliçe çılgınlığı? İnsanlık yeniden kralların, kraliçelerin, sultanların, veliahtların dönemine mi dönmek istiyor?
BİR sosyolog olsam...
Bilmiş ve havalı bir edayla...
Bu konuda şu iki saptamayı yapardım:
*
SAPTAMA BİR: Eşitlik bilinci ne kadar artarsa artsın ayrıcalıklı kesimlere duyulan ilgi ve merak hiç azalmadı aslında. Krallar, kraliçeler gitti, onların yerini başka krallar, kraliçeler aldı. Düşünsenize: Bu zamana kadar kaç sanatçıyı “popun kraliçesi”, kaç jönü “sinemanın kralı” ilan ettik? Çökmeyen monarşilere mensup soyluların gizli / açık hayatlarını da hep merak eder olmadık mı? Diana neredeyse hepimizin yengesi haline geldi yahu. İngiliz monarşisinin dizilerinin meftunu olduk. Kısacası insanlık olarak “kraliçe”, “prens”, “prenses” merakımız hiç bitmedi.
SAPTAMA İKİ: Mesafelerin kalktığı, ağırbaşlılığın hayatlarımızdan kovulduğu, başbakanların ofislerinde çılgın partilere ev sahipliği yaptığı, vakar sahibi olmanın küçümsendiği bir dönemi yaşıyoruz çok uzun zamandır. Ve galiba bundan biraz sıkıldık hepimiz. Artık hepimiz biraz vakar, biraz mesafe, biraz ağırbaşlılık aramaya başladık. Her durumda duruşun hiç bozulmadığı bir rol modelliğe özlem duyar olduk. Kraliçe’nin ölümü karşısında sergilenen çılgınlığın arkasında böylesi duygular da rol oynuyor olabilir mi acaba?"
