Cinnet geçiren toplum
Mimar Başak Cengiz daha gencecik nişanlı bir kızımız. Ataşehir caddelerinde yürüyerek işine giderken hiç tanımadığı bir adam karşısına çıkıyor ve deli gibi saldırarak, elindeki samuray kılıcı ile defalarca vuruyor. Genç kız kanlar içinde yere yığılıyor. Ancak gözü dönmüş bu zalim acımasızca ona kılıcı saplamaya devam ediyor.
İşini bitirince kaçıyor, kaldığı lüks sitedeki evine gidiyor. Söylediği şu: “Evden çıkarken birini öldürmeyi planlamıştım. Bir erkeğe saldırsaydım bana karşı koyabilirdi. Bu sebeple bir kadın öldürmeye karar verdim.”
Gazetelere bakıyorum, bir gazetenin tek sayfasında yer alan birkaç haberin başlıkları şöyle:
“Ankara’da, şiddet gördüğü gerekçesiyle evi terk eden eşini yaraladı, baldızını da öldürdü.”
“Bir babanın feryadı: Ailem kayıp. Eşim, yemeğime uyku ilacı katarak 4 çocuğumuzu kaçırdı.”
“Karısını taksiyle ezdi, sonra inip tekmeleyerek katletti.”
“2 çocuk annesi Hanife, boşanma aşamasında olduğu eşi tarafından güpegündüz sokak ortasında defalarca bıçaklanarak öldürüldü. Katil sonrasında eşinin cansız bedeninin yanında sigara yakarak içti.”
“Elektrik ustası Harun (43 yaşında), 3 çocuğu okula gittikten sonra tartışma sırasında eline geçirdiği eşarpla eşini boğdu.”
•
Aktardıklarımız toplum olarak ne kadar sevgisiz, ruh sağlığı bozuk bir duruma doğru gittiğimizi gösteren birkaç örnek sadece.
Yoksa medya hep bu şekildeki haberlerle dolu: Kadına uygulanan şiddet, çözülen aileler ve boşanmaların artışı, gençlerin evlilikten uzak kalması, dolar ve altındaki rekor artışlar, sosyal yozlaşma, cinayetler, intiharlar, tacizler, yolsuzluklar, rüşvet haberlerinden geçilmiyor.
Trafikte zikzak yaparak kendisinin ve çevresinin canını tehlikeye atan, hayvanlara eziyet ederek zevklenen, ana babasını öldüren, çocuklara ve kızlara cinsel tacizde bulunan, psikolojisi bozulan, intihar eden veya etmeyi düşünen, başkasının ve kamunun malını bilerek, sıkılmadan gasp edenler çoğaldı.
Maalesef toplum olarak garip bir hal aldık. Sanki topluca çıldırmış gibiyiz. Acımasız, saldırgan ve sevgisiz hale geldik. Diğer yandan da ekonomik dengesizlik, işsizlik, çaresizlik, geçimsizlik, empati yoksunluğu, merhametsizlik, doyumsuzluk, şükürsüzlük arttı. Üstelik bu tip anormallikler sıradanlaştı, tepki de vermez olduk. Adeta hastalığın ve bozukluğun sosyal salgın haline geldiğini görüyoruz. İlkesizlik, inançsızlık, değerlerimize saygısızlık, hedonizm, yalan söyleme ve iftira atma, ajitasyon, cinsellikte sınır tanımazlık ve sapkınlık, sanal kumar, alkol ve uyuşturucu kullanımı, ailenin değersizleştirilmesi gibi olumsuzluklar ortalığı sarmış durumda...
Toplum olarak bunları görmezden geliyor, daha seçime 19 ay varken kimlerin aday olacağı ile ittifaklarla, anketlerle zaman geçiriyoruz. Sanki gündemimiz yarın yapılacakmış gibi seçimlere odaklanmışız. ‘Acaba ben ülkem için ne yapabilirim, ekonomi nasıl düzelir, verimlilik ve üretim nasıl artar, ihracat-ithalat dengesi nasıl sağlanır, israf ve tüketim çılgınlığının önüne nasıl geçilir, eğitimde kalite nasıl sağlanır, insanlarımız nasıl daha mutlu olur’ gibi hususları düşünen, kafa yoran pek yok. İşimiz gücümüz siyaset olmuş lüzumsuz gündemler zihnimizi ve vaktimizi işgal etmiş, enerjimizi çalmış.
Sosyal medya ise insanları mesaj bombardımanına tutmuş. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlamadan inanıyor, sinirlerimizi bozuyoruz. Yalan paylaşımların çabucak yayılması insanların iletişim araçları ile rahatlıkla yönlendirilebileceğini gösteriyor.
Zaman hızla geçiyor. Tehlikeli sularda ilerliyoruz. Sosyal yozlaşma ve yabancılaşma, çürüme ve bozulma tavana vurmuş halde... Yaşananlar birey ve toplum olarak ruh sağlığımızın ne kadar bozulduğunu göstermektedir. Bir an önce toplumsal seferberlik ilan ederek sorunları tespit edip, her yönüyle irdeleyip çareler üretmek zorundayız. Yoksa geleceğimiz karanlıktır.
