ÖLÜM SON DEĞİLDİR! Cuma -Tefekkürü boyut!
ÖLÜM SON DEĞİLDİR! Cuma -Tefekkürü boyut!
AHMET MARANKİ
Ruh, Allah Teâlâ’nın yarattığı yaratılmış, yetiştirilmiş konumdadır, sonra ebedîdir; ölümünden maksat ise bu ruhun cesetten ayrılmasıdır. Âl-i İmrân suresi’nde
“Her nefs (canlı) ölümü tadıcıdır. (Her an tatmaktadır)” (Âl-i İmrân, 185.) buyrularak her canlının ölümüne mahkûm olduğu takrir edilmiştir.
Hatta ölüm hayattan daha gerçektir.
Zira hayat yaşam anlamının vuku bulmasından önce yoktu, olmayabilirdi de. Ama hayat varsa ölüm kesin olacaktır. Bu yönüyle ayette geçen “Ölümü ve hayatı yaratan O’dur” (Mülk, 2.) ibaresinde ölüm kelimesi hayattan önce takdim edilmiştir.
Hadislerde ölene kadar insanların uyku halinde olduğu zikredilmektedir! Ayrıca “İnsanlar gaflet uykusundadırlar, öldüklerinde uyanacaklardır” gibi benzer ifadeler Hz. Ali (r.a)’dan da nakledilmiştir.
İslam inancına göre ölüm sadece bir hâl değişikliğidir!!!
Özetle ölümün anlamı, ruhun cesetten ayrılmasından sonra bedenin ruhun tasarrufundan kesilmesi ve bir âleti olmaktan çıkmasıdır.
Ruh cesetten ayrıldıktan sonra, nimet ya da azap içinde kalır.
Bediüzzaman Risale-i Nur Külliyatında ölüm hakikatine, tamamen optimist bir o kadar da gerçekçi bir yaklaşım sergiler!
Ölüm, bu âlem-i fenadan âlem-i bekaya ve âlem-i nura gitmek için bir terhistir!
“En hayırlı genç odur ki, ihtiyar gibi ölümü düşünüp ahiretine çalışarak, gençlik hevesatına esir olmayıp gaflette boğulmayandır. Ölümü düşünen, hubb-u dünyadan kurtulur ve ahiretine ciddi çalışır” diyerek de ölüme yeni bir bakış açısı kazandırmıştır!
Ölümün; kendisinden ürkülecek, korkulacak ve kâbus haline getirilecek bir şey olmaktan ziyade özetle yeni bir yolculuk, eski dost ve ahbaplarına kavuşma vesilesi, dünya sıkıntılarından azâd olma, geçici dünya hayatından kalıcı aslî vatana dönüş ve imtihan karşılığı alacağı ücret mahalli gibi cihetlerini ön plana çıkartarak ölümü muhatabına adeta sevdirir!
KAİNAT, İNSAN VE ÖLÜM!!!
Örneğin kışın gelmesiyle yapraklarını döken, boynunu büken ağaçlar, baharın gelmesiyle daha taze yapraklarıyla yeni hayatlara doğar.
Toprağa atılan bir tohumun şeklen çürümesi aslında yeni sümbüllere başlangıç olması için elzemdir.
Meyve ve nebatatın tüketilmesi ile meydana gelen ölümleri yeni vücutlara sebep teşkil eder. Bediüzzaman bu mevzuyla alakalı olarak der ki:
“Ölüm, süreten göründüğü gibi dehşetli değil. Çok risalelerde gayet kat’î, şeksiz, şübhesiz bir surette, Kur’an-ı Hakîm’in verdiği nur ile isbat etmişiz ki: Ehl-i iman için ölüm, vazife-i hayat külfetinden bir terhistir; hem dünya meydanındaki imtihanda, talim ve talimat olan übudiyetten bir paydostur; hem öteki âleme gitmiş Yüzde doksan dokuz ahbab ve akrabasına kavuşmak için bir vesiledir; hem hakikî vatanına ve ebedî makam-ı saadetine girmeye bir vasıtadır; hem zindan-ı dünyadan bostan-ı cinana bir davettir; hem Hâlık-ı Rahîminin fazlından, kendi hizmetine mukabil ahz-ı ücret etmeye bir nöbettir. Madem ölümün mahiyeti hakikat noktasında budur; ona dehşetli bakmak değil, bilakis rahmet ve saadetin bir mukaddemesi nazarıyla bakmak gerektir.
Hem ehlullahın bir kısmının ölümden korkmaları, ölümün dehşetinden değildir. Belki daha fazla hayır kazanacağım diye, vazife-i hayatın idamesinden kazanacakları hayrat içindir. Evet, ehl-i iman için ölüm, rahmet kapısıdır. Ehl-i dalalet için, zulümat-ı ebediye kuyusudur.” ifadeleriyle ölümü farklı bir tefekkür boyuta taşımıştır!
ÖLÜME MUHAMMED’İ BAKIŞ!!!
Enes (r.a.)’in rivâyet ettiğine göre Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu:
“Allâh (c.c.), bir kuluna hayır dilediği zaman onu kullanır.” Denildi ki, “Nasıl kullanır?” Buyurdu ki: “Ölümden önce onu sâlih amele muvaffak eder.” (Tirmizî)
Ölüm meleğinin ruhu çağırması, yılan sahibinin yılanı deliğinden çağırması gibidir.
Ölüm meleği için iyi-kötü herkesin ruhunu almak birdir.
Yalnız mümin bir an önce ölmek ister, kafir ise ölmemek için yutarcasına ruhunu tutmak ister!
Kötü sonuca netice verenler dörttür demişlerdir:
1. Namaz konusunda tembellik etmek,
2. İçki içmek,
3. Ana babaya karşı gelmek,
4. Müslümânlara eziyet vermektir.
(Celâleddîn es-Suyuti, Kabir Âlemi, s.61–62)
UMUMİ MUSİBETLER VE ÖLÜM!
Yukardaki Kur’an ayetleri ve hadisler ışığında Bediüzzaman ölümle ilgili tövbe kapısının açık olduğunu belirterek; son olarak insanlığı uyararak tefekkür boyuta
bizi yönlendirir!!!
“HEM BÖYLE UMUMÎ MUSİBETLER, EKSER NÂSIN HATASINDAN geldiği cihetle, O İNSANLARIN EKSERİ, -kısm-ı a’zamı- TÖVBE VE NEDÂMET VE İSTİĞFAR ETMEKLE DEF’OLUR.”
(Emirdağ-1– 34)
“Acaba sırf dünya için mi yaratılmışsın ki, bütün vaktini ona sarfediyorsun!”
(Sözler – 271)
Ölüm o kadar kat’î ve zahirdir ki; bugünün gecesi ve bu güzün kışı gelmesi gibi ölüm başımıza gelecek. (Şualar – 195)
*KABRİN ARKASI İÇİN ÇALIŞINIZ, HAKİKÎ SAADET VE LEZZET ONDADIR.*
(Mektubat – 283)
Diyerek insanlığa ölümün son olmadığını kabrinin arkası için çalışmamız gerekliliğini akılları gözlerine inenlere dahi izah eder!!!
Vesselam!
Cumamız hakkın hatırını bütün hatırlardan üstün tutarak; müslümanlar olarak birlik beraberlik içinde uyanışa ve yeniden dirilişe vesile olsun! Âmin.
WhatsApp bilgi ihbar hattı: 0 530200 00 96